تورات شفاهی
تورات شفاهی (انگلیسی: Oral Torah)، (عبری: תּוֹרָה שֶׁבְּעַל־פֶּה، ت. «Tōrā šebbəʿal-pe») مطابق با یهودیت خاخامی قوانین و تفاسیر قانونی است که در [کتاب] نوشته نشده است] (תּוֹרָה שֶׁבִּכְתָב، «Tōrā šebbīḵṯāv»، و که [دیتکس] در پیشنویس [دیتکس] یکسان در نظر گرفته می شوند. زمان این مرامنامه جامع یهودی، طیف گستردهای از آیینها، اعمال عبادی، خدا –انسان و روابط بین فردی، از کوشر گرفته تا سبت (روز تعطیل دینی) و رعایت اعیاد تا روابط زناشویی، شیوههای کشاورزی و دعاوی و خسارات مدنی را در بر میگیرد.
طبق سنت یهودی خاخامی، تورات شفاهی فرهنگ شفاهی در یک زنجیره ناگسستنی از نسلی به نسل دیگر منتقل میشد تا اینکه سرانجام محتویات آن پس از نابودی معبد دوم در سال ۷۰ میلادی، زمانی که تمدن یهود به دلیل پراکندگی قوم یهود با تهدید وجودی روبرو شد، به نگارش درآمد.[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Schwartz, H.; Loebel-Fried, C. (2006). Tree of Souls: The Mythology of Judaism. Oxford University Press. p. 55. ISBN 978-0-19-532713-7.