توصیه و رضایت
توصیه و رضایت (انگلیسی: Advice and consent) یا مشاوره و رضایت عبارتی حقوقی است که اغلب در تصویب لوایح و در سایر زمینههای حقوقی یا قانون اساسی استفاده میشود.[۱] این عبارت دو موقعیت را توصیف میکند: جایی که یک قوه مجریه یک دولت ضعیف، چیزی را که قبلاً توسط قوه مقننه تائید شده است، تصویب میکند یا جایی که قوه مقننه با چیزی که قبلاً توسط یک قوه مجریه قوی تصویب شده است، موافقت و آن را مصوب میکند.[۲]
این مفهوم با الزام به موافقت قوه دیگر برای اقدامات منتخب، به تعدیل قدرت یک قوه از دولت کمک میکند. این عبارت اغلب در سیستمهای اجرایی ضعیف استفاده میشود که در آن رئیس دولت قدرت عملی کمی دارد و در عمل بخش مهم تصویب یک قانون، توسط قوه مقننه انجام میشود.[۳][۴]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Yong Vui Kong v Attorney-General [2011] SGCA 9
- ↑ Art 22P. Constitution of the Republic of Singapore
- ↑ Currie, David. The Constitution in Congress: The Federalist Period, 1789–1801, page 25 (University of Chicago Press 1997) via Google Books: "Madison, Jefferson, and Jay all advised Washington not to consult the Senate before making nominations."
- ↑ Hamilton, Alexander. Federalist No. 76 بایگانیشده در اکتبر ۲۳, ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine (1788): "In the act of nomination, his judgment alone will be exercised."
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Advice and consent». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲ ژوئیه ۲۰۲۵.