تولیو چیانتی
تولیو سیانتی | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۲۰ اوت ۱۸۹۹ |
| درگذشت | ۸ آوریل ۱۹۷۶ |
| ملیت | ایتالیا |
تولیو چیانتی (انگلیسی: Tullio Cianetti; ۲۰ اوت ۱۸۹۹ – ۸ آوریل ۱۹۷۶) در ماپوتو، موزامبیک) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که بهخاطر فعالیتهایش در اتحادیههای کارگری شناخته میشد.
پسر یک کشاورز بود. چیانتی در سال ۱۹۱۷ سربازگیری شد و تا سال ۱۹۲۱ بهعنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد.[۱] پس از بازگشت به آسیزی، بهعنوان معلم کار کرد و همزمان در تأسیس فاشیو در شهر مشارکت داشت و در سال ۱۹۲۲ دبیر آن شد.[۱] او به ترنی منتقل شد تا اتحادیه را سازماندهی کند، پیش از آنکه به درجه سروان ارتقا یافته و در سال ۱۹۲۴ بهعنوان دبیر منطقهای اتحادیهها در اومبریا منصوب شود.[۱] همان سال برای مدتی پس از مرگ جاکومو ماتئوتی از فاشیسم فاصله گرفت و گمانههایی مطرح شد که او بیشازحد چپگراست.[۱] با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او بهعنوان دبیر اتحادیهها در سیراکوزا بازگشت، پیش از آنکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و سپس نقشهای مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترهویزو بر عهده بگیرد.[۱]
در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و بهعنوان دبیر فدراسیون ملی معدنکاران و سنگبُران منصوب شد و در این نقش برای دستمزدهای بالاتر تلاش کرد.[۱] با اینکه گاهی تمایل داشت با دولت درگیر شود، همچنان در حال افزایش نفوذ بود و بهعنوان دبیر کنفدراسیون فاشیستی اتحادیههای کارگری صنعتی و نایبرئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت کرد.[۱] بهعنوان رئیس کنفدراسیون، چیانتی در سال ۱۹۳۷ با رابرت لای توافقی امضا کرد که به کارگران ایتالیایی اجازه میداد برای کار به آلمان نازی بروند.[۲] رهبران جبهه کارگری آلمان آنقدر برای او احترام قائل بودند که کارخانه اصلی فولکسواگن حتی یک مجموعه تفریحی به نام «تالار چیانتی» به افتخارش ساخت.[۳]
رشد چیانتی ادامه یافت، هنگامیکه در نوامبر ۱۹۳۴ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به شورای عالی فاشیسم منصوب شد و در سال ۱۹۳۹ بهعنوان معاون وزارت شرکتها انتخاب گردید.[۱] او در آوریل ۱۹۴۳ به اوج رسید، زمانیکه به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکتها شد.[۱] با این حال، گرایشهای مخالف او ادامه پیدا کرد، زیرا چیانتی به نفع دینو گراندی و طرح برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود تمام کاری که میکند این است که شاه را در بار سنگین حکومت با موسولینی شریک میکند.[۴] چیانتی بلافاصله پس از آن نامهای برای ایل دوچه نوشت و عذرخواهی کرد.[۱]
چیانتی یکی از فاشیستهایی بود که همراه با گالئاتسو چیانو در محاکمه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شد. با این حال، از میان همه متهمان، او تنها کسی بود که شرایط مخففه عمومی به او اعطا شد و بنابراین از اعدام معاف گردید و بهجای آن به ۳۰ سال زندان محکوم شد.[۵] نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، جانش را از اعدام نجات داد.[۶] پس از آزادی، او آزاد شد و به تبعید در موزامبیک پرتغالی رفت.[۱]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 A.T. Lane, Biographical Dictionary of European Labor Leaders, Volume 1, 1995, p. 205
- ↑ Shelley Baranowski, Strength Through Joy: Consumerism and Mass Tourism in the Third Reich, 2007, p. 136
- ↑ مایکل برلی، Confronting the Nazi Past: New Debates on Modern German History, 1996, p. 41
- ↑ Philip Morgan, The Fall of Mussolini, Oxford University Press, 2007, p. 15
- ↑ Ray Moseley, Mussolini: The Last 600 Days of Il Duce, p. 77
- ↑ Nicholas Farrell, Mussolini: A New Life, London: Phoenix, 2004, p. 441
پیوند به بیرون
