جاندارگرایی

جاندارگرایی یا ارگانیسم‌گرایی (به انگلیسی: Organicism) یک موضع فلسفی است که بیان می‌کند جهان و بخش‌های مختلف آن (از جمله جوامع انسانی) دقیقاً مانند یک جاندار، باید زنده و دارای نظم طبیعی در نظر گرفته شوند.[۱][۲] نکته حیاتی برای این موضع این ایده است که عناصر جاندار به خودی خود «چیزهای» غیرفعل نیستند، بلکه اجزای پویایی در یک سیستم جامع هستند که به‌طور کلی و همواره در حال تغییر هستند. جاندارگرایی با کل‌گرایی مرتبط است اما تا جایی که کل‌گرایی را پیشگویی می‌کند از آن متمایز می‌ماند؛ درحالی‌که مفهوم دوم به‌طور گسترده‌تری برای ارتباطات جهانی جزء-کل مانند انسان‌شناسی و جامعه‌شناسی به‌کار می‌رود، مفهوم اول فقط در فلسفه و زیست‌شناسی کاربرد دارد.[۳][۴] علاوه بر این، جاندارگرایی به‌دلیل در نظر گرفتن «علیت از پایین به بالا و از بالا به پایین» با تقلیل‌گرایی ناسازگار است.[۵] جاندارگرایی که به‌عنوان یک اصل اساسی در فلسفه طبیعی در نظر گرفته می‌شود، در کنار تقلیل‌گرایی و مکانیک‌گرایی، جریانی حیاتی در تفکر مدرن باقی مانده است که از اوایل قرن هفدهم، پژوهش‌های علمی را هدایت کرده است.[۶][۷]

اگرچه در مورد پیش‌زایش جاندارگرایی بین مورخان اختلاف نظر وجود دارد، اما اکثر محققان بر سر آتن باستان به‌عنوان زادگاه آن توافق دارند. افلاطون که در نوشته‌های آتنی در قرن چهارم پیش از میلاد دیده می‌شود، از جمله اولین فیلسوفانی بود که جهان را موجودی زنده (تقریباً دارای ادراک) هوشمند می‌دانست، و این را در آثار فیلبوس و تیمائوس خود مطرح می‌کند.[۸] در آغاز قرن هجدهم، ایمانوئل کانت با تأکید بر «ارتباط متقابل جاندار و اجزای آن، و علیت دایره‌ای» که ذاتیِ درهم‌تنیدگیِ لاینفکِ کلِ بزرگ‌تر است، در آثار مکتوب خود از احیای اندیشه جاندارگرایی حمایت کرد.[۹]

جاندارگرایی برای مدتی در جریان جنبش فکری رمانتیسم آلمان رونق گرفت و موضعی بود که توسط فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ به‌عنوان یک اصل مهم در حوزه مطالعات زیست‌شناسی در نظر گرفته می‌شد.[۱۰] در زیست‌شناسی معاصر جاندارگرایی بر سازماندهی (به‌ویژهخودسازمان‌دهی) تأکید دارد، نه بر ترکیب (تقلیل به اجزای زیستی) موجودات زنده. جان اسکات هالدان اولین زیست‌شناس مدرن بود که در سال ۱۹۱۷ از این اصطلاح برای بسط موضع فلسفی خود استفاده کرد؛ دیگر دانشگاهیان و کارشناسان قرن بیستم مانند تئودور آدورنو راه هالدان را دنبال کرده‌اند.[۱۱][۱۲]

اخیراً با سنتز تکاملی گسترده، علاقه علمی به زیست‌شناسی ارگانیک احیا شده است.[۱۳][۱۴]

در فلسفه

جاندارگرایی به‌عنوان یک نظریه، مکانیسم و تقلیل‌گرایی (نظریه‌هایی که ادعا می‌کنند کوچک‌ترین اجزا به خودی خود رفتار سیستم‌های سازمان‌یافته بزرگ‌تری را که خود بخشی از آن هستند، توضیح می‌دهند) را رد می‌کند. جاندارگرایی حیات‌گرایی را نیز رد می‌کند، آموزه‌ای که معتقد است نیروی حیاتی متفاوتی از نیروهای فیزیکی وجود دارد که موجودات زنده را توجیه می‌کند. همان‌طور که فریتیوف کاپرا[۱۵] می‌گوید، هر دو مکتب، جاندارگرایی و حیات‌گرایی از تلاش برای خلاص شدن از تصویر دکارتی از واقعیت زاده شدند، دیدگاهی که ادعا می‌شود مخرب‌ترین پارادایم امروزی، از علم گرفته تا سیاست است.[۱۶] تعدادی از زیست‌شناسان در اوایل تا اواسط قرن بیستم جاندارگرایی را پذیرفتند. آن‌ها می‌خواستند حیات‌گرایی‌های پیشین را رد کنند، اما همچنین تأکید کنند که زیست‌شناسی کل ارگانیسم با مکانیسم اتمی قابل توضیح نیست. سازمان بزرگ‌تر یک سیستم ارگانیک ویژگی‌هایی دارد که برای توضیح رفتار آن باید در نظر گرفته شوند.

جانورشناس فرانسوی ایو دلاژ در اثر خود وراثت و مسائل بزرگ زیست‌شناسی عمومی ارگانیسم را این‌گونه توصیف می‌کند:

زندگی، شکل بدن، خواص و ویژگی‌های بخش‌های متنوع آن، که ناشی از بازی یا مبارزه متقابل همه عناصر، سلول‌ها، الیاف، بافت‌ها، اندام‌هایی است که بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند، یکدیگر را تغییر می‌دهند، جایگاه و بخش خود را بین هر یک از آن‌ها تقسیم می‌کنند و همه را با هم به نتیجه نهایی می‌رسانند و بدین ترتیب ظاهری از اجماع یا هماهنگی ازپیش‌تعیین‌شده را به‌وجود می‌آورند، درحالی‌که در واقع چیزی جز نتیجه پدیده‌های مستقل وجود ندارد.[۱۷]

اسکات گیلبرت و ساهوترا سارکار، جاندارگرایی را از کل‌گرایی متمایز می‌کنند تا از آنچه که به‌عنوان معانی حیات‌گرایانه یا معنویت‌گرایانه کل‌گرایی می‌بینند، اجتناب کنند.[۱۸] وال دوسک خاطرنشان می‌کند که کل‌گرایی شامل پیوستاری از درجات کنترل از بالا به پایین سازماندهی است، که از یگانه‌گرایی (نظریه‌ای که می‌گوید تنها شیء کامل کل جهان است، یا این‌که فقط یک موجودیت، جهان وجود دارد) تا جاندارگرایی که استقلال نسبتاً بیشتری را برای اجزا از کل قائل است، علی‌رغم این‌که کل چیزی بیش از مجموع اجزا است، یا کل تا حدودی بر رفتار اجزا کنترل اعمال می‌کند، متغیر است.[۱۹]

استقلال بیشتری در کل‌گرایی رابطه‌ای وجود دارد. این نظریه ادعای کنترل از بالا به پایین کل بر اجزای آن را ندارد، بلکه ادعا می‌کند که روابط اجزا برای توضیح رفتار سیستم ضروری است. ارسطو و فیلسوفان و دانشمندان اوایل دوران مدرن تمایل داشتند واقعیت را به‌عنوان چیزی ساخته‌شده از جوهرها و ویژگی‌های آن‌ها توصیف کنند و روابط را نادیده بگیرند. گوتفریت لایبنیتس نتایج عجیب و غریبی را که آموزه عدم وجود روابط به آن‌ها منجر می‌شد، نشان داد. فلسفه قرن بیستم با معرفی و تأکید بر اهمیت روابط، چه در منطق، چه در پدیدارشناسی و چه در متافیزیک مشخص شده است.

ویلیام ویمست اظهار داشته است که تعداد عبارات در روابط مورد بررسی، تقلیل‌گرایی را از کل‌گرایی متمایز می‌کند. توضیحات تقلیل‌گرایانه ادعا می‌کنند که دو یا حداکثر سه رابطه جمله‌ای برای توضیح رفتار سیستم کافی است. در حالت دیگر این سیستم را می‌توان به‌عنوان یک رابطه واحد ده به بیست و ششم در نظر گرفت.

در الهیات

جاندارگرایی به‌عنوان یک بن‌مایه ساختاردهنده یا جهان‌بینی، در خداشناسی جزمی قرن نوزدهم نمود پیدا می‌کند. این امر توسط هرمان باوینک متکلم هلندی اجرا شد و به طرق مختلف مورد بحث و ارزیابی قرار گرفته است. با این وجود تلقی باوینک از واقعیت به‌عنوان هستی و شدن، با وحدت و تنوع ارگانیک که ریشه در جوهره واحد تثلیث دارد، نمونه برجسته‌ای از اجرای الهیاتی جاندارگرایی است.[۲۰]

به همین ترتیب می‌توان زبان ارگانیسم‌گرایانه را در رابطه با ایمان و کلیسا، توسط متکلم لوتری نروژی، ژیزل جانسون یافت. جانسون رابطه بین ایمان، کلیسا و توسعه تاریخی را به‌عنوان «یک توسعه ارگانیک» تعبیر می‌کند و آن را به یک جوانه تشبیه می‌کند.[۲۱] از نظر ژیزل الهیات منسجم خود یک موجودیت ارگانیک است، هم‌بسته ایمان به‌عنوان اصل شناخت که در آن «وظیفه، تبیین و بازتولید منسجم محتوای آگاهی ایمانی است، که به موجب آن اجزا در همه جا در ارتباط درونی اساسی خود با کل، به‌عنوان یک ارگانیسم که توسط یک اصل مشخص نفوذ کرده و کنترل می‌شود، ظاهر می‌شوند.»

پیش از هر دوی این متکلمان جاندارگرایی نقش مهمی در ساختار جزمیِ هانس لاسن مارتنسن، جزم‌اندیش دانمارکی ایفا می‌کرد. این مارتنسن است که تعریف مفید و مختصری از اندام‌انگاری در پیاده‌سازی الهیاتی آن ارائه می‌دهد: «فقط در مورد چیزهای بی‌جان و مکانیکی (مثلاً یک حلقه یا یک زنجیر) صادق است که کل را نمی‌توان بدون داشتن تمام اجزا داشت. در اشیاء زنده و ارگانیک، داشتن کل بدون داشتن تمام اجزا بسیار ممکن است. اما زندگی ابدی و چیزهایی که به زندگی ابدی تعلق دارند، باید تابع قوانین زندگی در نظر گرفته شوند.»[۲۲]

به این ترتیب اگرچه جاندارگرایی بین افراد جزم‌اندیش به‌کار گرفته می‌شود، اما مخرج مشترک مفهومی مفیدی را ارائه می‌دهد و نوعی انعطاف‌پذیری و نرمی بین مفاهیم را ممکن می‌سازد: برای باوینک، خدا و جهان؛ برای گیزل، ایمان و حقیقت؛ و برای مارتنسن، زندگی و انجیل.

در سیاست و جامعه‌شناسی

اصطلاح جاندارگرایی همچنین برای توصیف مفاهیم مطرح‌شده توسط دانشمندان علوم اجتماعی مختلف در اواخر قرن نوزدهم به‌کار رفته است که جامعه انسانی را مشابه یک ارگانیسم و افراد را مشابه سلول‌های یک ارگانیسم می‌دانستند.[۲۳] این نوع جامعه‌شناسی ارگانیسم‌گرا توسط آلفرد اسپیناس، پل فون لیلینفلد، ژاک نوویکوف، آلبرت شافل، هربرت اسپنسر و رنه ورمز و دیگران بیان شد.[۲۴] متفکران سیاسی محافظه‌کار برجسته‌ای که دیدگاه ارگانیکی نسبت به جامعه ارائه داده‌اند عبارتند از ادموند برک،[۲۵] هگل،[۲۶] آدام مولر[۲۷] و ژولیوس ایوولا.[۲۸] جاندارگرایی همچنین با «رادیکالیسم توری» توماس کارلایل، جان راسکین، ساموئل تیلور کلریج و بنجامین دیزرائیلی یکی دانسته شده است.[۲۹]

می‌توان گفت توماس هابز نوعی از جاندارگرایی را مطرح کرد. او در لویاتان استدلال کرد که دولت مانند یک خدای سکولار است که اجزای آن (مردم) یک ارگانیسم بزرگ‌تر را تشکیل می‌دهند. با این حال بدن لویاتان از چهره‌های انسانی زیادی تشکیل شده است (که همگی از بدن به بیرون نگاه می‌کنند) و این چهره‌ها نماد اندام‌های مختلف یک ارگانیسم پیچیده نیستند، بلکه نمادی از افرادی هستند که خودشان به قرارداد اجتماعی رضایت داده‌اند و از این طریق قدرت خود را به لویاتان واگذار کرده‌اند. این‌که لویاتان بیشتر شبیه یک ماشین ساخته شده است تا یک موجود زنده واقعی، کاملاً با فردگرایی عنصرگرایانه و ماتریالیسم مکانیکی هابز همسو است.[۳۰]

به گفتهٔ محققانی مانند ژان-ایو کامو و نیکولا لوبورگ، جاندارگرایی در هستهٔ جهان‌بینی تاریخی راست افراطی قرار دارد.[۳۱] خود آدولف هیتلر به همراه دیگر اعضای حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان در جمهوری وایمار (۱۹۱۸–۱۹۳۳) به‌شدت تحت تأثیر چندین متفکر و طرفدار دیدگاه‌های فلسفی، هستی-معرفتی و نظری در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد انسان‌شناسی بوم‌شناختی، نژادگرایی علمی، علم همه‌سونگر و جاندارگرایی در رابطه با تشکیل سیستم‌های پیچیده و نظریه‌پردازی جوامع ارگانیک-نژادی قرار گرفتند.[۳۲][۳۳][۳۴][۳۵] یکی از مهم‌ترین تأثیرات ایدئولوژیک بر نازی‌ها، فیلسوف ناسیونالیست آلمانی قرن نوزدهم یوهان گوتلیب فیشته بود که آثارش الهام‌بخش هیتلر و دیگر اعضای حزب نازی بود و ایده‌هایش در میان مبانی فلسفی و ایدئولوژیک ناسیونالیسم قومی با گرایش نازی به‌کار گرفته شد.[۳۳][۳۶]

در زیست‌شناسی

سلول‌های موجودات زنده‌ای که تنفس می‌کنند، برای اولین بار در قرن هفدهم در اروپا و پس از اختراع میکروسکوپ مشاهده شدند. قبل از آن دوره موجودات زنده به‌صورت کلی در حوزه‌ای به نام «زیست‌شناسی ارگانیسمی» مورد مطالعه قرار می‌گرفتند؛ این حوزه تحقیقاتی همچنان جزء مهمی از علوم زیستی است.[۳۷]

در زیست‌شناسی، ارگانیسم معتقد است که ساختارهای قابل مشاهده حیات، شکل کلی آن و خواص و ویژگی‌های اجزای تشکیل‌دهنده آن، نتیجهٔ تأثیر متقابل تمام اجزا بر یکدیگر است.[۳۸] نمونه‌هایی از زیست‌شناسان قرن بیستم که ارگانیسم‌دان بودند، راس هریسون، پاول وایس و جوزف نیدهام هستند. دونا هاراوی در اولین کتاب خود کریستال‌ها، پارچه‌ها و مزارع در مورد آن‌ها بحث می‌کند. جان اسکات هالدان (پدر جان هالدان)، ویلیام امرسون ریتر، ادوارد استوارت راسل، جوزف هنری وودگر، لودویگ ون برتلنفی و رالف استینر لیلی از دیگر ارگانیسم‌دانان اوایل قرن بیستم هستند. رابرت روزن بنیان‌گذار «زیست‌شناسی رابطه‌ای» یک بررسی جامع ریاضی و نظریه دسته‌بندی از روابط علی غیرقابل تقلیل ارائه داد که به اعتقاد او مسئول حیات هستند.[۳۹]

زیست‌شناسان اولیه جنبش جاندارگرایی بر دیدگاه ارگانیسم‌محورِ سنتز تکاملیِ توسعه‌یافته تأثیر گذاشته‌اند.[۴۰]

باشگاه زیست‌شناسی نظری

در اوایل دهه ۱۹۳۰، جوزف هنری وودگر و جوزف نیدهام، به همراه کنراد هل ودینگتون، جان دزموند برنال، دوروتی نیدهام و دوروتی رینچ، باشگاه زیست‌شناسی نظری را تشکیل دادند تا رویکرد جاندارگرایی به زیست‌شناسی را ترویج دهند.[۴۱] این باشگاه با مکانیک‌گرایی، تقلیل‌گرایی و دیدگاه ژن‌محور فرگشتی مخالف بود. بیشتر اعضا تحت تأثیر فلسفه آلفرد نورث وایتهد بودند.[۴۲][۴۳][۴۴][۴۵] این باشگاه به‌دلیل امتناع بنیاد راکفلر از تأمین بودجه تحقیقات منحل شد.[۴۶]

بوم‌شناسی

در بوم‌شناسی، جاندارگرایی برای اشاره به نظریه‌هایی به‌کار می‌رود که جمعیت‌ها، به‌ویژه جوامع بوم‌شناختی یا اکوسیستم‌ها را بر اساس مدل جاندار منفرد مفهوم‌سازی می‌کنند.[۴۷][۴۸] به همین ترتیب، اصطلاح «ارگانیسم» گاهی اوقات به‌جای «کل‌گرایی» به‌کار می‌رود، اگرچه نسخه‌هایی از کل‌گرایی وجود دارند که ارگانیسم‌گرا نیستند، بلکه فردگرا هستند.[۴۹]

نسخه‌های اولیه فرضیه گایا رویکردی صریحاً ارگانیسم‌گرایانه اتخاذ کردند و کل زمین را به‌عنوان یک کل ارگانیسم یکپارچه و خودتنظیم‌گر، شبیه به یک موجود زنده، به‌جای صرفاً مجموعه‌ای مکانیکی از اجزای جداگانه مفهوم‌سازی کردند.[۵۰]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Plato: Organicism | Internet Encyclopedia of Philosophy". www.iep.utm.edu. Retrieved 11 June 2020.
  2. ↑ Gilbert, S. F. , and S. Sarkar. 2000. "Embracing Complexity: Organicism for the 21st Century." Develop Dynam 219: 1–9.
  3. ↑ "Experiments in Holism: Theory and Practice in Contemporary Anthropology | Wiley". Wiley.com (به انگلیسی). Retrieved 11 June 2020.
  4. ↑ Charles Wolfe. HOLISM, ORGANICISM AND THE RISK OF BIOCHAUVINISM. Verifiche. Rivista di scienze umana, 2014
  5. ↑ Soto, Ana M.; Sonnenschein, Carlos (2018). "Reductionism, Organicism, and Causality in the Biomedical Sciences: A Critique". Perspectives in Biology and Medicine (به انگلیسی). 61 (4): 489–502. doi:10.1353/pbm.2018.0059. ISSN 1529-8795. PMID 30613032.
  6. ↑ For example, the philosophers of the Ionian Enlightenment were referred to by later philosophers (such as Aristotle) as hylozoists meaning 'those who thought that matter was alive' (see Farrington (1941/53)
  7. ↑ For a general overview see Capra (1996)
  8. ↑ "Plato: Organicism | Internet Encyclopedia of Philosophy". www.iep.utm.edu. Retrieved 11 June 2020.
  9. ↑ Gilbert, S. F. , and S. Sarkar. 2000. "Embracing Complexity: Organicism for the 21st Century." Develop Dynam 219: 1–9.
  10. ↑ Richards, Robert J. "The Impact of German Romanticism on Biology in the Nineteenth Century" (PDF). University of Chicago.
  11. ↑ Watkins, Holly (17 January 2017). "Toward a Post-Humanist Organicism" (PDF). Nineteenth-Century Music Review. 14: 93–114. doi:10.1017/S1479409816000306.
  12. ↑ Gilbert, Scott F.; Sarkar, Sahotra (2000). "Embracing complexity: Organicism for the 21st century". Developmental Dynamics (به انگلیسی). 219 (1): 1–9. doi:10.1002/1097-0177(2000)9999:9999<::AID-DVDY1036>3.0.CO;2-A. ISSN 1097-0177. PMID 10974666.
  13. ↑ Nicholson, Daniel J. (2014). "The Return of the Organism as a Fundamental Explanatory Concept in Biology". Philosophy Compass. 9 (5): 347–359. doi:10.1111/phc3.12128.
  14. ↑ Baedke, J. , Fábregas-Tejeda, A. (2023) The Organism in Evolutionary Explanation: From Early Twentieth Century to the Extended Evolutionary Synthesis. In: Dickins, T.E. , Dickins, B.J. (eds) Evolutionary Biology: Contemporary and Historical Reflections Upon Core Theory. Springer. pp. 121–150. شابک ‎۹۷۸−۳۰۳۱۲۲۰۲۷۲
  15. ↑ Fritjof Capra. The Web of Life: A New Scientific Understanding of Living Systems. Anchor Books Doubleday, 1996.
  16. ↑ What The Bleep Do We Know – Down The Rabbit Hole. Samuel Goldwyn Films. Roadside attractions. Documentary film, Drama. 3 February 2006.
  17. ↑ Needham, Joseph (1928). "Organicism in Biology". Journal of Philosophical Studies. 3 (9): 29–40. JSTOR 3745903.
  18. ↑ Gilbert, Scott F.; Sarkar, Sahotra (2000). "Embracing complexity: Organicism for the 21st century". Developmental Dynamics (به انگلیسی). 219 (1): 1–9. doi:10.1002/1097-0177(2000)9999:9999<::AID-DVDY1036>3.0.CO;2-A. ISSN 1097-0177. PMID 10974666.
  19. ↑ Dusek, Val (1999). The Holistic Inspirations of Physics. Rutgers University Press.
  20. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  21. ↑ Johnson, Gisle (1897). Forelæsninger over dogmehistorien [Lectures on Dogmatic History] (به نروژی). Christiana: Jacob Dybwads.
  22. ↑ Martensen, Hans Lassen (1898). Christian Dogmatics. Edinburgh: T&T Clark. s. 23.
  23. ↑ "Experiments in Holism: Theory and Practice in Contemporary Anthropology | Wiley". Wiley.com (به انگلیسی). Retrieved 11 June 2020.
  24. ↑ Daniela Barberis, "In search of an object: organicist sociology and the reality of society in fin-de-siècle France", History of the Human Sciences, Vol. 16, No. 3, 2003. Page 54.
  25. ↑ Cecil, Lord Hugh (1913). Konservatismen. Tiden. p. 54.
  26. ↑ Reflections on conservatism. Cambridge Scholars. 2011. p. 111. ISBN 978-1-4438-3395-0. OCLC 829713938. Retrieved 14 September 2021.
  27. ↑ Tingsten, Herbert (1966). De konservativa idéerna. Aldus/Bonniers. pp. 46–49. OCLC 1166587654. Retrieved 16 November 2021.
  28. ↑ Furlong, Paul (21 April 2011). Social and Political Thought of Julius Evola. Abingdon-on-Thames: Taylor & Francis. p. 154. ISBN 978-1-136-72549-4. Retrieved 17 July 2022.
  29. ↑ McGowan, John (1989). "The New Tory Radicals". Soundings: An Interdisciplinary Journal. 72 (2/3): 477–500. ISSN 0038-1861. JSTOR 41178487.
  30. ↑ Cf. O'Flynn, Micheal 2009: The individualism of Hobbes and Locke. In: O'Flynn, Micheal (Hg.): Profitable Ideas. The Ideology of the Individual in Capitalist Development. Brill, Leiden: 21–37; Duncan, Stewart, "Thomas Hobbes", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2020 Edition), Edward N. Zalta (ed.), forthcoming URL = <https://plato.stanford.edu/archives/win2020/entries/hobbes/>.
  31. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  32. ↑ Harrington, Anne (2021) [1996]. "CHAPTER SIX: Life Science, Nazi Wholeness, and the "Machine" in Germany's Midst". Reenchanted Science: Holism in German Culture from Wilhelm II to Hitler. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. p. 175. doi:10.1515/9780691218083-009. ISBN 978-0-691-21808-3. JSTOR j.ctv14163kf.11. S2CID 162490363. When Hans Shemm in 1935 declared National Socialism to be "politically applied biology," things began to look up, not only for holism, but for the life sciences in general. After all, if the good National Socialist citizen was now seen as the man or woman who understood and revered what were called "Life's laws," then it seemed clear that the life scientists had a major role to play in defining a National Socialist educational program that would transmit the essence of these laws to every family in every village in the country. [...] So much seemed familiar: the calls among the National Socialists to return to authentic "German" values and "ways of knowing," to "overcome" the materialism and mechanism of the "West" and the "Jewish-international lie" of scientific objectivity; the use of traditional volkisch tropes that spoke of the German people (Volk) as a mystical, pseudobiological whole and the state as an "organism" in which the individual was subsumed in the whole ("You are nothing, your Volk is everything"); the condemnation of Jews as an alien force representing chaos, mechanism, and inauthenticity. Hitler himself had even used the stock imagery of conservative holism in Mein Kampf when he spoke of the democratic state as "a dead mechanism which only lays claim to existence for its own sake" and contrasted this with his vision of statehood for Germany in which "there must be formed a living organism with the exclusive aim of serving a higher idea."
  33. 1 2 Deichmann, Ute (2020). "Science and political ideology: The example of Nazi Germany". Mètode Science Studies Journal. Universitat de València. 10 (Science and Nazism. The unconfessed collaboration of scientists with National Socialism): 129–137. doi:10.7203/metode.10.13657. hdl:10550/89369. ISSN 2174-9221. S2CID 203335127. Although in their basic framework Nazi anti-Semitic and racist ideology and policies were not grounded in science, scientists not only supported them in various ways, but also took advantage of them, for example by using the new possibilities of unethical experimentation in humans that these ideologies provided. Scientists' complicity with Nazi ideology and politics does, however, not mean that all sciences in Nazi Germany were ideologically tainted. I argue, rather, that despite the fact that some areas of science continued at high levels, science in Nazi Germany was most negatively affected not by the imposition of Nazi ideology on the conduct of science but by the enactment of legal measures that ensured the expulsion of Jewish scientists. The anti-Semitism of young faculty and students was particularly virulent. Moreover, I show that scientists supported Nazi ideologies and policies not only through so-called reductionist science such as eugenics and race-hygiene, but also by promoting organicist and holistic ideologies of the racial state. [...] The ideology of leading Nazi party ideologues was strongly influenced by the Volkish movement which, in the wake of the writings of philosopher Johann Gottlieb Fichte and other nineteenth century authors, promoted the idea of Volk (people) as an organic unity. They did not base their virulent anti-Semitism and racism on anthropological concepts.
  34. ↑ Anker, Peder (2021) [2001]. "The Politics of Holism, Ecology, and Human Rights". Imperial Ecology: Environmental Order in the British Empire, 1895–1945. Cambridge, Massachusetts and London: Harvard University Press. p. 157. doi:10.4159/9780674020221-008. ISBN 978-0-674-02022-1. S2CID 142173094. The paradoxical character of the politics of holism is the theme of this chapter, which focuses on the mutually shaping relationship between John William Bews, John Phillips, and the South African politician Jan Christian Smuts. Smuts was a promoter of international peace and understanding through the League of Nations, but also a defender of racial suppression and white supremacy in his own country. His politics, I will argue, were fully consistent with his holistic philosophy of science. Smuts was guided by the efforts of ecologists such as Bews and Phillips, who provided him with a day-to-day update of the latest advances in scientific knowledge of natural laws governing Homo sapiens. A substantial part of this chapter will thus return to their research on human ecology to explore the mutual field of inspiration linking them and Smuts. Two aspects of this human ecological research were particularly important: the human gradualism or ecological "succession" of human personalities researched by Bews, and the concept of an ecological biotic community explored by Phillips. Smuts transformed this research into a policy of racial gradualism that respected local ways of life in different (biotic) communities, a policy he tried to morally sanctify and promote as author of the famous 1945 Preamble of the United Nation Charter about human rights.
  35. ↑ Scheid, Volker (June 2016). "Chapter 3: Holism, Chinese Medicine, and Systems Ideologies: Rewriting the Past to Imagine the Future". In Whitehead, A.; Woods, A.; Atkinson, S.; Macnaughton, J.; Richards, J. (eds.). The Edinburgh Companion to the Critical Medical Humanities. Vol. 1. Edinburgh: Edinburgh University Press. doi:10.3366/edinburgh/9781474400046.003.0003. ISBN 978-1-4744-0004-6. S2CID 13333626. Bookshelf ID:NBK379258 – via NCBI. Common Roots: Holism Before and During the Interwar Years: This chapter cannot explore in detail the complex entanglements between these different notions of holism, or how they reflect Germany's troubled path towards modernity. My starting point, instead, is the interwar years. By then, holism had become an important resource for people across Europe, the US and beyond – but once again specifically in Germany – for dealing with what Max Weber, in 1918, had famously analysed as a widely felt disenchantment with the modern world. The very word 'holism' (as opposed to ideas or practices designated as such today), as well as related words like 'emergence' or 'organicism', date from this time. It was coined in 1926 by Jan Smuts to describe a perceived tendency of evolutionary processes towards the formation of wholes, granting these wholes a special onto-epistemic significance that parts lack. This was cultural holism now underpinned by evolutionary science and deployed by Smuts not only as a tool for grasping the coming into being of the world but also as an ideological justification for the development of Apartheid in South Africa. In Weimar Germany and then under Nazism, holistic science became a mainstream academic endeavour, once more intermingling cultural politics and serious scientific research. Holistic perspectives also became popular in the interwar years among academics and the wider public throughout the UK and US. In France, it was associated with vitalist philosophies and the emergence of neo-Hippocratic thinking in medicine, manifesting the unease many people felt about the shifts that biomedicine was undergoing at the time.
  36. ↑ Upchurch, H. E. (22 December 2021). Cruickshank, Paul; Hummel, Kristina (eds.). "The Iron March Forum and the Evolution of the "Skull Mask" Neo-Fascist Network" (PDF). CTC Sentinel. West Point, New York: Combating Terrorism Center. 14 (10): 27–37. Archived (PDF) from the original on 27 December 2021. Retrieved 19 January 2022. The skull mask network's ideology is a political-religious hybrid based in large part on the work of the philosopher Julius Evola. Evola mixed fascism with "Traditionalism," a syncretic 20th century religious movement that combines Hermetic occultism with the Hindu doctrine of cyclical time and a belief in a now-lost primordial European paganism. Adherents of this blend of doctrines, which can be termed "Traditionalist fascism" believe that a caste-based, racially pure "organic" society will be restored after what they believe to be an ongoing age of corruption, the Kali Yuga, is swept away in an apocalyptic war, and that it is their role to hasten the end of the Kali Yuga by generating chaos and violence.
  37. ↑ "biology". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc. , 2016. Web. 19 January 2016 <http://www.britannica.com/science/biology>.
  38. ↑ Needham, Joseph (1928). "Organicism in Biology". Journal of Philosophical Studies. 3 (9): 29–40. JSTOR 3745903.
  39. ↑ Rosen, R. 1991. "Life Itself: A Comprehensive Inquiry Into the Nature, Origin, and Fabrication of Life". Columbia University Press, New York.
  40. ↑ Baedke, J. , Fábregas-Tejeda, A. (2023) The Organism in Evolutionary Explanation: From Early Twentieth Century to the Extended Evolutionary Synthesis. In: Dickins, T.E. , Dickins, B.J. (eds) Evolutionary Biology: Contemporary and Historical Reflections Upon Core Theory. Springer. pp. 121–150. شابک ‎۹۷۸−۳۰۳۱۲۲۰۲۷۲
  41. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  42. ↑ Reconciling science and religion: the debate in early-twentieth-century Britain, 2001, Peter J. Bowler
  43. ↑ A history of molecular biology, Michel Morange, Matthew Cobb, 2000, p. 91
  44. ↑ Cambridge scientific minds, Peter Michael Harman, Simon Mitton, 2002, p. 302
  45. ↑ Greater than the parts: holism in biomedicine, 1920–1950, Christopher Lawrence, George Weisz, Oxford University Press, 1998, p. 12
  46. ↑ The future of DNA, Johannes Wirz, Edith T. Lammerts van Bueren, 1997, p. 87
  47. ↑ Kirchhoff, Thomas (June 2020). "The myth of Frederic Clements's mutualistic organicism, or: on the necessity to distinguish different concepts of organicism". History and Philosophy of the Life Sciences. 42 (2): 24. doi:10.1007/s40656-020-00317-y. PMID 32519255.
  48. ↑ Jax, Kurt (December 2020). "'Organismic' positions in early German-speaking ecology and its (almost) forgotten dissidents". History and Philosophy of the Life Sciences. 42 (4): 44. doi:10.1007/s40656-020-00328-9. PMC 8755687. PMID 32997274.
  49. ↑ Cf. Trepl, Ludwig & Voigt, Annette 2011: The classical holism-reductionism debate in ecology. In: Schwarz, Astrid/ Jax, Kurt (Hg.): Ecology Revisited. Reflecting on Concepts, Advancing Science. Dordrecht, Springer: 45–83.
  50. ↑ Young, Kylie (2017-04-01). "The Death of Nature and the Rebirth of Gaia: Organicism, the Mechanical Philosophy, and Feminized Nature". Writing Excellence Award Winners.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.