جووانی پاچینی

جیوانی پاچینی ج. 1835 (اصل حکاکی توسط G. Gazzini)

جووانی پاچینی (۱۱ فوریه ۱۷۹۶ - ۶ دسامبر ۱۸۶۷) آهنگساز ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر اپراهایش شناخته می‌شود. پاچینی در کاتانیا، سیسیل، پسر لوئیجی پاچینی، خواننده‌ی پاپ، که قرار بود در اولین اجراهای بسیاری از اپراهای جووانی ظاهر شود، متولد شد. خانواده‌ی او اصالتاً اهل توسکانی بودند و در زمان تولد آهنگساز در کاتانیا زندگی می‌کردند. او از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۲ به عنوان اولین مدیر هنرستان موسیقی فلورانس خدمت کرد.[۱][۲]

۲۵ اپرای اول او یا بیشتر زمانی نوشته شد که جواکینو روسینی بر صحنه اپرای ایتالیا تسلط داشت. اما آثار پاچینی «نسبتاً سطحی» بودند، واقعیتی که بعدها، او صادقانه در «خاطرات» خود به آن اعتراف کرد.[۳] او چندین سال سمت «مدیر تئاتر سان کارلو در ناپل را بر عهده داشت.[۳] بعدها، پاچینی که برای یافتن یک مدرسه موسیقی به ویارجو بازنشسته شد، زمانی را برای ارزیابی وضعیت اپرا در ایتالیا اختصاص داد و در دوره پنج ساله ای که آهنگسازی را متوقف کرد، ایده های خود را در خاطرات خود بیان کرد. مانند ساوریو مرکادانته، که او نیز نقاط قوت و ضعف این دوره در اپرا را دوباره ارزیابی کرد، سبک پاچینی تغییر کرد، اما او به سرعت تحت الشعاع نفوذ رو به افزایش جوزپه وردی بر صحنه اپرای ایتالیا قرار گرفت و بسیاری از اپراهای او قدیمی به نظر می‌رسیدند و به ندرت، اگر نگوییم هرگز، در خارج از ایتالیا ظاهر می‌شدند. [۳] آثار پاچینی امروزه تا حد زیادی فراموش شده‌اند، اگرچه برخی از ضبط‌ها وجود دارند.

حرفه آهنگسازی

پاچینی در طول زندگی خود حدود ۷۴ اپرا نوشت. این تعداد کمتر از تخمین‌های قبلی است که بین ۸۰ تا ۹۰ اپرا بود، زیرا اکنون مشخص شده است که بسیاری از آنها فقط عناوین جایگزین برای آثار دیگر بوده‌اند. اشاره شده است که او «کمی به هارمونی و سازبندی اهمیت می‌داد»،[۳] واقعیتی که توسط روسینی نیز تأیید شده است، که زمانی گفته بود: «اگر او موسیقی می‌دانست، خدا به دادمان برسد. هیچ‌کس نمی‌توانست در برابر او مقاومت کند».[۳] مطمئناً، پاچینی نقاط قوت و تسلط روسینی را در این دوره تشخیص داده بود: «همه از یک مکتب، از یک مد پیروی می‌کردند و در نتیجه همه مقلد این چهره بزرگ بودند... اگر من پیرو مرد بزرگ اهل پزارو بودم، دیگران نیز همینطور بودند.»[۴]

صحنه پایانی فیلم «آخرین روز پمپئی» با استفاده از دکوری طراحی شده توسط الئیسندرو

پس از نقل مکان روسینی به پاریس در سال 1824، پاچینی و معاصرانش (جاکومو میربیر، نیکولا واکای، میکل کارافا، کارلو کوچیا، وینچنزو بلینی، گائتانو فریکوفربیر و لوئیجی ریچی و ساوریو مرکادانته) روی هم شروع به تغییر کردند ماهیت اپرای ایتالیایی را تغییر داد و آوازخوانی را در مسیر جدیدی قرار داد. ارکستراسیون سنگین‌تر شد، رنگ‌آمیزی، به ویژه برای صدای مردان، کاهش یافت و اهمیت بیشتری به حس غنایی داده شد. در حالی که استثنائاتی وجود داشت، لیدهای عاشقانه به تنورها اختصاص داده شدند (در زمان روسینی، آنها اغلب توسط زنان آلتو یا متزو سوپرانو خوانده می‌شدند). شخصیت‌های منفی به باس یا بعداً به باریتون تبدیل شدند (در حالی که اغلب برای روسینی تنور بودند). با گذشت زمان، تأکید بسیار بیشتری بر درام شد.

نقشی پاچینی در ایجاد این تغییرات تازه اکنون در حال شناخته شدن است. شکی نیست که پاچینی و آهنگساز معاصرش نیکولا واکای، تأثیر قوی‌تری بر بلینی نسبت به آنچه قبلاً گفته شده، داشته‌اند. این تغییر در نگرش را می‌توان به احیای دو اثر کلیدی نسبت داد: «جولیتا و رومئو (واکای)|جولیتا و رومئو]]» اثر واکای ​​و «آخرین روز پمپئی» اثر پاچینی، که هر دو در سال ۱۸۲۵ با فاصله چند هفته از یکدیگر ساخته شدند.

دختران پاچینی، جیووانینا و آمازیلینا، اسب سوار، 1832، اثر کارل بریولوف.

موفقیت بسیاری از اپراهای سبک‌تر پاچینی، به ویژه «بارون دولسهایم»، «دوست‌پسر فداکار» و «شیوا در بغداد» (که همگی بین سال‌های ۱۸۱۸ تا ۱۸۲۰ ساخته شدند) پاچینی را به یکی از برجسته‌ترین آهنگسازان ایتالیا تبدیل کرد. جایگاه او با موفقیت‌های سریع «آلساندرو نِل ایندی» (ناپل، ۱۸۲۴، ویرایش‌شده، میلان، ۱۸۲۶؛ اجرا و ضبط‌شده در لندن در نوامبر ۲۰۰۶)، «آمازیلیا» (ناپل ۱۸۲۴، ویرایش‌شده، وین، ۱۸۲۷) و «آخرین جادوی پمپئی» (ناپل، ۱۸۲۵) که قبلاً ذکر شد، بسیار ارتقا یافت. در اپرای «آلساندرو نل ایندی»، نقش اصلی اپرای «آلساندرو» توسط یک خواننده تنور باریتون به نام «آندره‌آ نوزاری» خلق شد، اما در اجرای مجدد اپرا در میلان، این نقش توسط «جیووانی داوید» با صدای بسیار سبک‌تر خوانده شد که نشان‌دهنده تمایل پاچینی به حرکت در مسیری جدید است. اپرای «عربی نل گالی» (میلان، ۱۸۲۷) به بسیاری از صحنه‌های مهم جهان راه یافت و اولین اپرای پاچینی بود که در ایالات متحده اجرا شد. این اپرا بارها در ایتالیا به روی صحنه رفت و تا سال ۱۸۳۰ طول کشید تا اولین موفقیت بلینی، «ایل پیراتا» (همچنین میلان، ۱۸۲۷)، از نظر تعداد اجرا در تئاتر آلا اسکالا، از «گلی عربی نل گالی» پیشی بگیرد. اگرچه این موضوع به طور کلی شناخته شده نیست، اما پاچینی بود که در دهه ۱۸۲۰ به جای دونیزتی، مرکادانته یا بلینی، سخت‌ترین رقابت را در ایتالیا با روسینی داشت.

پس از آن اپراهای زیادی ساخته شد که تقریباً به طور کامل فراموش شده‌اند. با این حال، یکی از این اپراها، «ایل کورسارو» (رم، ۱۸۳۱) ۱۷۳ سال بعد، در سال ۲۰۰۴، البته فقط با همراهی پیانو، احیا شد. این اثر از بسیاری جهات با اپرای بعدی وردی با همین نام متفاوت است. نقش اصلی، کورادو، نقشی موسیقی برای یک آلتو است و سید شرور یک تنور است.

با این حال، ابتدا بلینی و سپس دونیزتی از نظر شهرت از پاچینی پیشی گرفتند. بسیاری از اپراهای بعدی او، مانند «کارلو دی بورگونی» در سال ۱۸۳۵، شکست خوردند، اما این یکی از معدود اپراهای پاچینی است که در حال حاضر روی سی‌دی موجود است و نقدهای مثبت زیادی دریافت کرده است. پاچینی خودش اولین کسی بود که شکست آشکار خود را که در خاطراتش به آن اشاره شده بود، تشخیص داد: «کم‌کم متوجه شدم که باید از میدان خارج شوم. بلینی، بلینی الهی، از من پیشی گرفته است.»[۵] چند سال بعد، او آهنگسازی را از سر گرفت و پس از یک شکست دیگر، با «سافو (اپرا)|سافو]]» (ناپل، ۱۸۴۰) بزرگترین پیروزی خود را تجربه کرد.

پس از «سافو»، پاچینی وارد دوره دیگری از شهرت شد. دونیزتی به پاریس رفته بود، بلینی فوت کرده بود و موفقیت‌های بزرگ مرکادانته پشت سر گذاشته شده بود، بنابراین وردی تنها رقیب مهم را ارائه داد. موفقیت های پاچینی در این دوره زمانی عبارتند از: "La fidanzata corsa" (ناپل، 1842)، "Maria, regina d'Inghilterra" (پالرمو، 1843)، "Medea" (Palermo، 3 با آخرین بازبینی در 18). 1853)، Lorenzino de' Medici (ونیز، 1845)، Bondelmonte (فلورانس، 1845)، Stella di Napoli (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) (Naples,1845) و 1,1845, 1,6,1,4,10,00,000 $. «آلن کامرون» (ونیز، ۱۸۴۸) قابل توجه است زیرا به دوران جوانی شاه چارلز دوم، قبل از تاجگذاری او به عنوان پادشاه انگلستان می‌پردازد. در مقابل - تا سال ۱۸۴۴ - وردی «نابوکو»، «من لومباردی» و «ارنانی» را نوشته بود و از این رو از پاچینی پیشی گرفته بود. این دوره از دستاوردها با یک افول طولانی اما آهسته همراه بود که تنها با موفقیت‌های متوسط ​​«La punizione» (ونیز، ۱۸۵۴)، «Il saltimbanco» (رم، ۱۸۵۸) و «Niccolò de' Lapi» (فلورانس، ۱۸۷۳) مشخص می‌شد.

پاچینی در سال ۱۸۶۷ در پشیا، توسکانی درگذشت. او در طول زندگی خود، موسیقی‌های بسیار با کیفیتی تولید کرد. آثار او با بیش از ۷۰ اثر صحنه‌ای، حتی در مقایسه با روسینی (۴۱ اپرا) و هندل (۴۳ اپرا) نیز شگفت‌انگیز است و او همیشه به همراه دونیزتی، به عنوان یکی از پرکارترین آهنگسازان تاریخ اپرا به یاد خواهد ماند.

اپراها

درختکاری شده در بیرون یک روستا: امروز روز جشن است، طراحی صحنه برای تئاتر سالتیمبانک، پرده اول، صحنه اول (1858).

پانویس

نکات

  1. ↑ Adelmo Damerini (1941). Il R. Conservatorio di musica Luigi Cherubini di Firenze. Felice Le Monnier.
  2. ↑ Eleonora Negri; Renzo Cresti, eds. (2004). فلورانس و موسیقی ایتالیایی در نیمه دوم قرن بیستم: روندهای موسیقی هنری فلورانس: به همراه یک فرهنگ لغت مختصر و مستدل از آهنگسازان. LoGisma. p. 75. ISBN 9788887621433.
  3. 1 2 3 4 5 Rose 2001, in Holden, p. 650
  4. ↑ پاچینی ۱۸۷۵، نقل شده در Budden، صفحه ... 9
  5. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام پاچینی وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).

منابع

  • Balthazar, Scott L.; Michael Rose (1998), "Pacini, Giovanni", in Stanley Sadie, (Ed.), The New Grove Dictionary of Opera, Vol. Three, pp. 808–812. London: Macmillan Publishers, Inc. شابک ‎۰−۳۳۳−۷۳۴۳۲−۷ شابک ‎۱−۵۶۱۵۹−۲۲۸−۵
  • Budden, Julian (1984), The Operas of Verdi, Volume 1, London: Cassell. شابک ‎۰−۳۰۴−۳۱۰۵۸−۱
  • Capra, Marco (2003). Intorno a Giovanni Pacini. Pisa: Edizioni ETS.
  • Kaufman, Tom (Summer 2000). "Giovanni Pacini--A Composer for the Millennium". Opera Quarterly. 16 (3). doi:10.1093/oq/16.3.349.
  • Pacini, Giovanni (1875). Le mie memorie artistiche (2nd ed.). Sala Bolognese: Arnaldo Forni.
  • Rose, Michael (2001), in Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam. شابک ‎۰−۱۴۰−۲۹۳۱۲−۴. pp. 649–650

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ جووانی پاچینی موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.