جیرولامو کازاناته
| جیرولامو کازاناته | |
|---|---|
 | |
Girolamo Casanate  | |
| زادهٔ | ۱۳ فوریه ۱۶۲۰ ناپل |
| درگذشته | ۳ مارس ۱۷۰۰ (۸۰ سال) رم |
| پیشه | کتابدار، inquisitor، کشیش کاتولیک |
| مسند | Prefect of the Vatican Library (۱۶۹۳–)، کاردینال (۱۶۷۳–) |
جیرولامو کازاناته (۱۳ فوریهٔ ۱۶۲۰ – ۳ مارس ۱۷۰۰) کاردینال ایتالیایی بود. نام خانوادگی او در منابع تاریخی به صورت‌های «کازاناتا» و «کازاناتّا» نیز نوشته شده است.[۱] او در ناپل زاده شد و در رم درگذشت.
زندگی‌نامه
پدر او، توماسو کازاناتا، عضو شورای عالی پادشاهی ناپل بود. جیرولامو در دانشگاه زادگاه خود حقوق خواند و مدتی در دادگاه‌ها به وکالت و امور حقوقی پرداخت. سرانجام، با چشم‌پوشی از آینده‌ای که در یک حرفهٔ غیرروحانی پیش رو داشت، به توصیهٔ کاردینال پامفیلی، که در سفری به رم با او آشنا شده بود، به خدمت کلیسای کاتولیک درآمد.
هنگامی که کاردینال پامفیلی با نام پاپ اینوسنت دهم به مقام پاپی رسید، کازاناته به سمت پیشکار خصوصی او منصوب شد و پس از آن در سلسله‌مراتب کلیسایی به‌سرعت ترقی کرد. او به‌ترتیب فرماندار سابینا، فابریانو، آنکونا و کامرینو شد. در کامرینو با اسقف آن شهر، امیلیو آلتیری، که بعدها با نام پاپ کلمنت دهم به مقام پاپی رسید، دوستی نزدیکی پیدا کرد.
در سال ۱۶۵۸، پاپ الکساندر هفتم او را به عنوان بازپرس تفتیش عقاید به مالت فرستاد. اندکی بعد او را به رم فراخواندند و کازاناته به مقام پیشوای روحانیِ کونسولتا رسید و به عضویت فعال دو دادگاه موسوم به سنیاتورا دی گراتسیا و سنیاتورا دی جوستیتسیا درآمد.[۲]
کازاناته مشاور مجمع آیین‌های مقدس و کنگره ترویج ایمان بود و همچنین ادارهٔ کنکلاو پاپی را که جانشین الکساندر هفتم را برگزید بر عهده داشت. در دوران پاپ کلمنت نهم، ارزیاب «دفتر مقدس»، یعنی مجمع تفتیش عقاید، شد.
پاپ کلمنت دهم او را به دبیری «مجمع اسقفان و راهبان» منصوب کرد و در ۱۳ ژوئن ۱۶۷۳ کازاناته به مقام کاردینال-شماس کلیسای سانتا ماریا این پورتیچو رسید. بعدها، در سال ۱۶۸۶، کاردینال-کشیش کلیسای سان سیلوسترو این کاپیته شد. در سال ۱۶۹۳، پاپ اینوسنت دوازدهم منصب کتابدار سریر مقدس را با عنوان کتابدار کلیسای مقدس روم به او سپرد.
کازاناته مناصب متعددی داشت که مستلزم آگاهی عمیق از مسائل عقیدتی، انضباطی و سیاسی مطرح‌شده در برابر سریر مقدس در نیمهٔ دوم سدهٔ هفدهم بود. از جملهٔ این مسائل می‌توان به مناقشه‌های مربوط به کوئیتیسم و چهره‌هایی چون میگوئل د مولینوس، فرانسوا فنلون و مادام گویون؛ «آزادی‌های گالیکانی» و از جمله ادعای لوئی چهاردهم در سال ۱۶۷۳ دربارهٔ «حق رگال» و چهار مادهٔ ۱۶۸۲؛ و نیز مناقشه آیین‌های چینی میان یسوعی‌ها از یک سو و دومینیکن‌ها و دیگر فرقه‌های مذهبی از سوی دیگر اشاره کرد.[۲]
در واپسین روزهای زندگی، دو راهب دومینیکن، آنتونن کلوش، رئیس کل فرقه، و آنتوان ماسولیه، در کنار او بودند. پیکر کازاناته در بازیلیکای سنت جان لاتران به خاک سپرده شد، اما قلب او را در کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا، کلیسای دومینیکن‌ها، به امانت گذاشتند. کازاناته در سراسر زندگی پیوند نزدیکی با دومینیکن‌ها داشت و آنان نیز او را از حامیان و نیکوکاران خود می‌دانستند.
اندکی پس از مرگ کازاناته، کلوش ساخت آرامگاه او را در بازیلیکای لاتران به پیر لو گروس جوان سفارش داد. این آرامگاه در سال ۱۷۰۳ گشایش یافت.[۳]
کتابخانه کازاناته
مهم‌ترین خدمت کازاناته به دانش، به‌ویژه به الهیات، بنیان‌گذاری و تأمین مالی کتابخانه کازاناته بود. او در طول زندگی خود حدود ۲۵ هزار کتاب گردآوری کرد و پس از مرگ آنها را به کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا واگذار کرد. وی همچنین سرمایه‌ای به مبلغ ۸۰ هزار اسکودو برای ادارهٔ کتابخانه و خرید کتاب‌های تازه اختصاص داد.
کازاناته همچنین برای تأسیس مدرسه‌ای متشکل از شش الهی‌دان دومینیکن از ملیت‌های گوناگون—ایتالیایی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی، انگلیسی و لهستانی—که به الهی‌دانان کازاناته معروف بودند، بودجه فراهم کرد. افزون بر این، هزینهٔ دو استاد را تأمین کرد تا به‌طور منظم دربارهٔ آثار توماس آکویناس، به‌ویژه مدخل الهیات، درس بدهند.
کلوش برای بزرگداشت دوست خود، ساخت تندیسی از کازاناته را نیز به پیر لو گروس جوان سفارش داد. این تندیس در سال ۱۷۰۸ در بیرون ورودی قدیمی کتابخانه نصب شد، اما اندکی بعد به تالار مطالعهٔ توسعه‌یافتهٔ کتابخانه منتقل شد.[۳]
کالج سنت توماس
کازاناته برای گسترش آموزش زبان‌های یونانی و عبری و نیز الهیات جزمی، هزینهٔ تأسیس چهار کرسی آموزشی را در «کالج سنت توماس» تأمین کرد. این مؤسسه که بعدها به دانشگاه پاپی سنت توماس آکویناس تبدیل شد، در آن هنگام نیز به کلیسای سانتا ماریا سوپرا مینروا وابسته بود.[۴]
پانویس
- ↑ Miranda, Salvador. "CASANATE, Girolamo (1620-1700)". The Cardinals of the Holy Roman Church. دانشگاه بین‌المللی فلوریدا. OCLC 53276621.
- 1 2 Herbermann, Charles, ed. (1913). . Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
- 1 2
- Bissell, Gerhard (1997), Pierre le Gros, 1666-1719, pp. 93–95, ISBN 0-9529925-0-7؛ Gerhard Schuster, Zu Ehren Casanates. Père Cloches Kunstaufträge in der Frühzeit der Biblioteca Casanatense, in: Mitteilungen des Kunsthistorischen Institutes in Florenz 35, 1991, pp. 323–336.
- ↑ Anales de la sagrada religion de Santo Domingo by Joseph de Sarabia y Lezana, 1709, p. 30. Accessed 18 Jan. 2015.
منابع
This article incorporates text from a publication now in the public domain:Herbermann, Charles, ed. (1913). . Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
- Touron, Hommes illustres de l'ordre de saint-Dominique (1743–49), IV, 534 sqq.
پیوند به بیرون
- وبگاه کتابخانه کازاناتنسه (به ایتالیایی)
- Miranda, Salvador. "CASANATE, Girolamo (1620-1700)". The Cardinals of the Holy Roman Church. دانشگاه بین‌المللی فلوریدا. OCLC 53276621.
- زادگان ۱۶۲۰ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۷۰۰ (میلادی)
- اهالی ناپل در سده ۱۷ (میلادی)
- کتابدارهای اهل ایتالیا