جیمز همیلتون، دوک اول شته‌لورو

جیمز همیلتون
  • دوک اول شته‌لورو
  • ارل دوم آران
دوک شته‌لورو با گردن‌بند نشان سن‌میشل
تصدی۱۵۲۹–۱۵۷۵
پس از
جیمز، ارل اول آران
پیش از
جیمز، ارل سوم آران
زادهحدود ۱۵۱۹
درگذشت۲۲ ژانویهٔ ۱۵۷۵
قلعه همیلتون، لانارک‌شر، اسکاتلند
همسر(ها)مارگارت داگلاس
فرزندان
جزئیات
جیمز، جان، کلود، آن و دیگران
پدرجیمز، ارل اول آران
مادرجانت بیتون

جیمز همیلتون، دوک اول شته‌لورو، ارل دوم آران (حدود ۱۵۱۹ – ۲۲ ژانویهٔ ۱۵۷۵) نجیب‌زاده‌ای اهل پادشاهی اسکاتلند و نایب‌السلطنهٔ اسکاتلند در دوران صِغَرِ ماری، ملکه اسکاتلند، از ۱۵۴۳ تا ۱۵۵۴، بود. او در ابتدا طرفدارِ پادشاهی انگلستان و پروتستانتیسم بود، اما در سال ۱۵۴۳ به کلیسای کاتولیک گروید و از سیاستی طرفدار فرانسه پشتیبانی کرد. او با بی‌میلی با ازدواج ماری با فرانسوای دوم، پسر ارشد شاه هانری دوم، موافقت کرد و هانری در پاداش این کار، او را در سال ۱۵۴۹ دوک شته‌لورو کرد. در جریان اصلاحات پروتستانی اسکاتلند، او به لردهای اتحادیه پروتستان پیوست تا با نیابت‌سلطنتِ ماری گیز مخالفت کند.

خانواده

جیمز همیلتون در حدود سال ۱۵۱۹ در همیلتون (اسکاتلند) در لانارک‌شر به دنیا آمد.[۱] او پسر ارشدِ مشروعِ جیمز همیلتون، ارل اول آران، از همسر دومش، جانت بیتون (یا بتون)، بود.[۲] مادربزرگ پدری‌اش، ماری، دختر ارشد شاه جیمز دوم، پادشاه اسکاتلند بود. خانوادهٔ پدرش از والتر فیتزگیلبرت، بنیان‌گذار خاندان همیلتون،[۳] تبار می‌برد؛ کسی که بارونیِ همیلتون (اسکاتلند) را از رابرت یکم (اسکاتلند) دریافت کرده بود.[۴] مادرش دختر سر دیوید بیتون از کریش بود. او بیوهٔ رابرت لیوینگستون اهل ایستر ومیس بود و همسر دومِ ارل اول آران شد؛ آن دو در سال ۱۵۱۶ ازدواج کرده بودند.[۵][۶]

در سال ۱۵۲۹، هنوز در دوران صِغَر، جانشین پدرش به‌عنوان ارل آران شد.[۶] او زیر سرپرستیِ جیمز همیلتون اهل فینارت، برادر ناتنیِ نامشروع و بزرگ‌ترش، قرار گرفت.[۷]

ازدواج

نشان ارل آران (چپ) و همسرش مارگارت داگلاس (راست)، خانه کینیل

در سال ۱۵۳۲، لرد آران با مارگارت داگلاس، که حدود ده سال از او بزرگ‌تر بود، ازدواج کرد. مارگارت دختر جیمز داگلاس، ارل سوم مورتون و کاترین استوارت بود؛ کاترین خود دختر نامشروع جیمز چهارم، پادشاه اسکاتلند بود.[۸] این ازدواج را جیمز همیلتون اهل فینارت ترتیب داده بود. خانه و زمین‌های خانه کینیل به مارگارت داگلاس داده شد تا در صورت مرگ همسرش پیش از او، مادام‌العمر در اختیارش باشد. جیمز همیلتون اهل فینارت، به‌عنوان بخشی از قرارداد ازدواج، چهار هزار مارک به مورتون پرداخت.[۹]

جیمز و مارگارت پنج پسر داشتند:

  1. جیمز (۱۵۳۷–۱۶۰۹)، جانشین او به‌عنوان ارل سوم آران شد اما در سال ۱۵۶۲ دیوانه گشت؛[۱۰]
  2. گاوین، در کودکی درگذشت؛[۱۱]
  3. جان (۱۵۴۰–۱۶۰۴)، مارکیز اول همیلتون شد؛[۱۲]
  4. دیوید (درگذشتهٔ ۱۶۱۱)؛[۱۳][۱۴]
  5. کلود (۱۵۴۶–۱۶۲۱)، که ارل‌ها، مارکیزها و دوک‌های آبرکورن از او تبار می‌برند.[۱۲]

—و سه دختر:

  1. باربارا، که در فوریهٔ ۱۵۴۹ با جورج گوردون، چهارمین ارل هانتلی ازدواج کرد یا نامزد شد،[۱۵][۱۶] و در سال ۱۵۵۳ با جیمز فلمینگ، لرد چهارم فلمینگ ازدواج کرد.[۱۷][۱۸][۱۹]
  2. ژان، در سال ۱۵۵۵ با هیو مونتگومری، ارل سوم اگلینتون ازدواج کرد.[۲۰][۲۱]
  3. آن (حدود ۱۵۳۵ – پیش از آوریل ۱۵۷۴)، در سال ۱۵۵۸ با جورج گوردون، ارل پنجم هانتلی ازدواج کرد.[۲۲]

در سال ۱۵۴۴، آران کوشید از همسرش طلاق بگیرد.[۲۳] به نظر می‌رسید او از سلامت روانیِ ضعیفی رنج می‌برد. نکتهٔ قابل‌توجه اینکه، دو تن از پسرانشان، جیمز و کلود، بعدها دیوانه شدند.[۲۴]

فهرست‌برداری از صندوقچهٔ لباس‌های مارگارت داگلاس شامل یک لباس‌خواب مخملیِ ارغوانی با گلدوزیِ طلایی و آستری از تافتای سرخ، لباسی از پارچهٔ سیاهِ زردوز با گلدوزیِ طلایی و آستری از تافتای سیاه، و دیگر پیراهن‌ها و لباس‌ها بود.[۲۵]

نایب‌السلطنهٔ اسکاتلند

در سال ۱۵۳۶، با مرگ جان استوارت، دوک آلبانی، نوهٔ شاه جیمز دوم، پادشاه اسکاتلند، لرد آران پس از فرزندان پادشاه، وارث بعدیِ تاج‌وتخت شد. چند تن از فرزندان خانوادهٔ سلطنتیِ نزدیک عمری کوتاه داشتند، از این رو با مرگ شاه جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند در ۱۴ دسامبر ۱۵۴۲، ارل آران پس از دختر شش‌روزهٔ پادشاه، ماری، ملکه اسکاتلند، وارث بعدیِ تاج‌وتخت اسکاتلند شد. آران پس از نشستی در ادینبورگ در ۳ ژانویهٔ ۱۵۴۳، به سمت نایب‌السلطنه یا فرماندار اسکاتلند منصوب شد.[۲۶] آران با بخشیدنِ دارایی‌های شاه فقید به حامیان و خویشاوندانش، پایگاه قدرت خود را استوار ساخت.[۲۷] با این حال، در سال ۱۵۴۳، حامیان متیو استوارت، ارل چهارم لنوکس، با این استدلال که طلاق و ازدواج دومِ پدرش نامعتبر بوده، ادعا و مشروعیتِ آران را به چالش کشیدند.[۲۸][۲۹]

سیاست طرفدار انگلستان

هنری هشتم، اثر هانس هلباین پسر، ۱۵۴۰

در ابتدا، آران پروتستان و عضو حزبِ طرفدار انگلستان بود. در سال ۱۵۴۳ در مذاکره بر سر طرحی برای ازدواج ملکهٔ جوان، ماری، با ادوارد ششم، پسر شاه هنری هشتمِ انگلستان، که اصلاحات انگلستان را رهبری کرده بود، یاری کرد. در همان سال، ترجمه و خواندن کتاب مقدس به زبان بومی را مجاز اعلام کرد.[۳۰] در ۲۷ ژانویهٔ ۱۵۴۳، دیوید بیتون، طرفدار هم‌پیمانی کهن، را بازداشت کرد. بیتون در دالکیث (کاخ) و سپس قلعه بلک‌نس زندانی شد. آران، با پیروی از مشورت طرفداران انگلستان، در مارس ۱۵۴۳ مانع از آن شد که ماری گیز، ماری ملکهٔ اسکاتلند را از کاخ لینلیتگو به دژ استرلینگ منتقل کند.[۳۱] مورخان این دوره را «دورهٔ پارسایانهٔ» آران می‌نامند.[۳۲]

با این حال، هنری هشتم به تعهد آران نسبت به سیاست انگلستان شک داشت و می‌خواست او برکنار شود. در ۱۸ مارس ۱۵۴۳، آران در باغ کاخ هولی‌رود با سفیر انگلستان، رلف سدلر، دیدار کرد.[۳۳] همان روز بعدتر، جورج داگلاس اهل پیتندریش، برادر لرد آنگوس، به سدلر گفت که، با وجود موفقیت‌هایشان:

اگر اکنون هرگونه اقدامی برای برکناریِ فرماندار از مقامش، و انتقال حکومت این قلمرو به دست پادشاه انگلستان مطرح شود، اطمینان می‌دهم که این کار در حال حاضر ناشدنی است؛ زیرا هیچ پسربچه‌ای، هر چقدر هم کوچک، نیست که سنگ به سوی آن پرتاب نکند، و زنان دوک‌های خود را برخواهند داشت، و عوام همگی ترجیح می‌دهند در این راه بمیرند، و بسیاری از نجیب‌زادگان و تمام روحانیت به‌کلی با آن مخالف‌اند.[۳۴]

سیاست طرفدار فرانسه

نایب‌السلطنه آران در ۲۵ اوت ۱۵۴۳ در صومعه هولی‌رود پیمان گرینویچ را جشن گرفت.[۳۵] با این حال، در سپتامبر آران روی گرداند. او مخفیانه با کاردینال بیتون در خانه کالندر دیدار کرد و با دشمن پیشین خود آشتی نمود.[۳۶] اندکی پس از آن به کلیسای کاتولیک گروید و به دستهٔ طرفدار فرانسه پیوست.[۳۷][۳۸] در همین دوران، برادر مارک همیلتون تاریخچه‌ای از خاندان همیلتون نوشت.[۳۹][۴۰] آران در صومعهٔ فرانسیسکنِ استرلینگ برای «دورهٔ پارسایانه» اش توبه کرد.[۴۱] ماری، ملکهٔ اسکاتلند، در ۹ سپتامبر در استرلینگ تاج‌گذاری کرد.[۴۲]

آران در نوامبر ۱۵۴۳ دالکیث (کاخ) را تصرف کرد، اما نتوانست جورج داگلاسِ طرفدار انگلستان را دستگیر کند. در دسامبر، مجلس پادشاهی اسکاتلند به‌سبب حوادث کشتیرانی، پیمان گرینویچ را باطل اعلام کرد.[۴۳][۴۴] جنگ هفت‌سالهٔ با انگلستان که اکنون خواستگاری خشن نامیده می‌شود، در ۲۰ دسامبر ۱۵۴۳ اعلام شد. آران کریسمس را با ماری گیز در دژ استرلینگ گذراند، جایی که با هم ورق بازی کردند.[۴۵] اعلامیهٔ جنگ را هنری ری به مجلس آورد تا تحویل دهد. آران پاسخ داد که مجلس منحل شده، و از این رو مصلحت نمی‌داند در آن زمان به نکات مطرح‌شدهٔ هنری هشتم پاسخ دهد.[۴۶]

در سال ۱۵۴۴ تلاشی صورت گرفت تا نیابت‌سلطنت از او به ماری گیز منتقل شود. کنوانسیون یا مجلسی از نجیب‌زادگان در استرلینگ در ژوئن پیشنهاد کرد که او به‌جای آران نایب‌السلطنه شود.[۴۷] نزاعی محتمل به نظر می‌رسید، اما هنگامی که آران ادینبورگ را مستحکم کرد، نیروهای ماری گیز عقب‌نشینی کردند.[۴۸] آران در نوامبر ۱۵۴۴ مجلسی برگزار کرد و تصمیمات نشستِ ژوئن را بی‌اثر اعلام کرد.[۴۹] بعدها، در مارس ۱۵۴۵، موافقت کرد بخشی از مسئولیت‌هایش را به او واگذارد و او شورایی مشورتی تشکیل داد. آران و کاردینال بیتون تصمیم گرفتند علیه ارل لنوکس اقدام کنند و در مارس ۱۵۴۴ بیشاپ (دژ) را محاصره کردند.[۵۰]

در ژوئن ۱۵۴۷، آران سپاهی بزرگ گرد آورد تا انگلیسی‌ها را از لنگهولم و نواحی اطراف آن بیرون براند.[۵۱] او پرچمی از تافتا با تزیینات ورقهٔ طلا و رنگارنگ، و پرچمی دیگر برای شیپورچی‌اش ساخته بود. اسب‌ها توپخانه و گاری‌های بارشده از گلولهٔ توپ و چادرها را از قلعهٔ ادینبورگ می‌کشیدند. توپ‌ها را با گاو به سوی لنگهولم می‌کشیدند.[۵۲] آران زره‌ای «جک» ی داشت که با تافتای ارغوانی پوشیده شده بود، اما بعد نظرش را تغییر داد و مخمل ارغوانی را برگزید.[۵۳] جاسوسی اسکاتلندی به نام دیوید میتلند، که خود را «یی ویت کوا» امضا می‌کرد، دربارهٔ این آماده‌سازی‌ها به توماس وارتون نوشت که آن «قوی‌ترین و پرشمارترین سپاه، با بهترین نظم، از زمان فلادن» بوده است.[۵۴]

سکه‌ای از سال ۱۵۵۸ با تصویر ملکه ماری و پادشاه فرانسوا

ادوارد سیمور، دوک سامرست، به امید جلب حمایت برای آرمان انگلستان، بیانیه‌هایی به اسکاتلند فرستاد. به مأمورانش دستور داده شد بیانیه‌اش را بر درهای کلیساها و حتی بر دروازهٔ دژ استرلینگ بیاویزند. در ۲۵ اوت ۱۵۴۷، آران دستور داد هیچ‌کس بیانیه‌هایی را که «به‌صورت چاپی در اسکاتلند منتشر شده تا دل‌های مردم را به سوی نظر او بفریبد» نخواند.[۵۵]

در سپتامبر ۱۵۴۷، آران سپاهی بزرگ از اسکاتلندی‌ها گرد آورد تا در برابر تهاجم انگلیسیِ رهبری‌شده به دست دوک سامرست مقاومت کند، اما در نبرد پینکی شکست خورد.[۵۶] او ناچار شد برخی از لباس‌هایش را در میدان نبرد رها کند.[۵۷]

با این‌همه، آران نیابت‌سلطنت را نگاه داشت و همچنان نیروها را علیه سپاه اشغالگر رهبری کرد. به مدت دو هفته در فوریهٔ ۱۵۴۸، لشکرکشی‌ای در تیویوت‌دیل همراه با موسیو دِسه رهبری کرد تا قلعهٔ فرنیه‌هرست را بازپس گیرد و مرزنشینان را تنبیه کند. او در جدبرا با نیکولا دوراند دو ویلگاینیون دربارهٔ محل و تأمین بودجهٔ دژی تازه گفت‌وگو کرد.[۵۸]

آران در ژوئیهٔ ۱۵۴۸، با بی‌میلی، با ازدواج ماری و فرانسوای دوم، پسر ارشد هانری دوم، موافقت کرد. ماری به فرانسه فرستاده شد. هانری دوم، به‌موجب پیمان هدینگتون، ادعا کرد پروتکتورِ اسکاتلند است،[۵۹] و آران را با ساختنش به دوک شته‌لورو در ۸ فوریهٔ ۱۵۴۹ و شوالیهٔ نشان سن‌میشل پاداش داد.[۶۰]

در ۱۹ آوریل ۱۵۵۰، نایب‌السلطنه آران و شورای خصوصیاش قانونی دربارهٔ مواد غذایی و افزایش قیمت‌ها وضع کردند. مردم اسکاتلند می‌بایست رژیم غذایی و بزم‌های خود را کاهش دهند. قیمت‌هایی برای پرندگان وحشی و خرگوش‌ها تعیین شد: قو پنج شیلینگ، تیهو پنج پنی. پرندگان رودخانه‌ای، از جمله حواصیل و اردک، می‌بایست با شکار به کمک باز صید می‌شدند. شکار آهو یا پرندگان برای سفرهٔ غذا با «نیم‌هَگ یا کولورین یا پیستولت» ممنوع شد. این احکام از سوی مجلس تصویب شد.[۶۱]

آران در سال ۱۵۵۲ به شمال اسکاتلند رفت و از آبردین، قلعه دانوتار و قلعه هانتلی، جایی که دخترش باربارا همیلتون با خانوادهٔ همسرش، الکساندر، لرد گوردون، زندگی می‌کرد، دیدن کرد. او «دادگاه‌های عدالتِ سیار» برگزار کرد و نوازندگانی همراهی‌اش می‌کردند، بسیار شبیه به یک پادشاه اسکاتلندی در سفر رسمی.[۶۲]

پس از نیابت‌سلطنت

ماری، ملکهٔ اسکاتلند، اثر فرانسوا کلوئه، حدود ۱۵۵۵

در آوریل ۱۵۵۴، شته‌لورو، که اکنون این عنوان را داشت، نیابت‌سلطنت را به ماری گیز واگذار کرد و به سمت نمایندهٔ او در اسکاتلند منصوب شد.[۶۳] او نیابت‌سلطنت را با این شرط رها کرد که اگر ملکه ماری بی‌فرزند درگذرد، او وارثش خواهد بود. با این حال، جانشینیِ تاج‌وتخت اسکاتلند مخفیانه به فرانسه وعده داده شده بود.

شته‌لورو همچنان چهره‌ای مهم در اسکاتلند شناخته می‌شد. در سپتامبر ۱۵۵۷، فلیپه دوم، به‌عنوان همسر ماری یکم، ملکه انگلستان، کریستف دآسونویل را فرستاد تا میان اسکاتلند و انگلستان صلح برقرار کند. به آسونویل دستور داده شده بود با ماری گیز، دوک شته‌لورو، و نمایندگان ادینبورگ گفت‌وگو کند. همچنین به او دستور داده شده بود با شته‌لورو دربارهٔ روابط دوستانه میان اسکاتلندی‌ها و شرکای تجاریِ فلاندریِ آنان صحبت کند. دستورالعمل‌های آسونویل همچنان عنوان پیشینِ او، «فرماندار»، را دربرداشت، هرچند «نماینده» اکنون عنوان درست بود.[۶۴]

در ماه‌های نخستِ اصلاحات پروتستانی اسکاتلند، شته‌لورو همچنان از ماری گیز پشتیبانی کرد. او در ژوئن ۱۵۵۹ در کوپار موییر با سپاهی پروتستان، همراه با فرمانده فرانسوی، رودررو شد. او در اوت ۱۵۵۹ وفاداری‌اش را تغییر داد و به لردهای اتحادیه پروتستان پیوست تا با نیابت‌سلطنتِ ماری گیز مخالفت کند؛ در نتیجه، دوک‌نشین فرانسویِ او و املاکش از سوی پادشاه تازهٔ فرانسه، فرانسوای دوم، همسر ماری ملکهٔ اسکاتلند، پس گرفته شد. برای بی‌اعتبارساختنِ شته‌لورو نزد دولت انگلستان، نامه‌ای از سوی دشمنانش جعل شد که در آن شته‌لورو وفاداری‌اش را به فرانسوای دوم اعلام می‌کرد، اما این توطئه برملا شد. در ۲۷ فوریهٔ ۱۵۶۰، او با پیمان برویک با ملکه الیزابت یکمِ انگلستان موافقت کرد؛ پیمانی که اسکاتلند را زیر حمایت انگلستان قرار داد و زمینه را برای حضور سپاهی انگلیسی در محاصرهٔ لیث فراهم ساخت.[۶۵]

پس از مرگ ماری گیز در ۱۵ ژوئن ۱۵۶۰، شته‌لورو مجلس پادشاهی اسکاتلند را متقاعد کرد از طرحی برای ازدواج پسرش، جیمز همیلتون، با الیزابت یکم پشتیبانی کند، و سپس پس از مرگ فرانسوای دوم در ۵ دسامبر ۱۵۶۰، بی‌آنکه موفق شود، کوشید ترتیب ازدواج جیمز با ملکهٔ جوانِ بیوه، ماری، را بدهد. در عوض، ماری در سال ۱۵۶۵ با لرد دارنلی ازدواج کرد.[۶۶][۵۶]

ملکه ماری در سال ۱۵۶۲ به سفری رسمی به شمال رفت، و خاندان گوردون در نبرد کوریچی شکست خورد. شته‌لورو در نوامبر ۱۵۶۲ در داندی با ماری گفت‌وگو کرد، به این امید که برای دامادش، لرد گوردون، بخشودگی بگیرد.[۶۷]

در سال ۱۵۶۶، شته‌لورو به املاک پیشینش در فرانسه بازگشت، جایی که تلاش‌های بی‌ثمری برای بازپس‌گیریِ دوک‌نشین مصادره‌شده‌اش، که در سال ۱۵۶۳ به دیان دو فرانس اعطا شده بود، انجام داد. در سال ۱۵۶۹، برای پشتیبانی از ماری به اسکاتلند بازگشت، اما از سوی ارل موری، نایب‌السلطنهٔ پسر خردسال ماری، جیمز ششم و یکم، زندانی شد. مجلس او را خائن اعلام کرد. موری در ۲۳ ژانویهٔ ۱۵۷۰، در حالی‌که شته‌لورو همچنان در زندان بود، ترور شد. با این‌همه، شایعه شد که شته‌لورو در قتل نایب‌السلطنه به دست جیمز همیلتون اهل بوثول‌هاو دست داشته است.[۶۸] شته‌لورو در ۲۰ آوریل ۱۵۷۰ از زندان آزاد شد. در سال ۱۵۷۳، حمایتش از ماری را رها کرد و پسر خردسال او را به‌عنوان پادشاه به رسمیت شناخت.[۱۸]

شته‌لورو در ۲۲ ژانویهٔ ۱۵۷۵ در همیلتون درگذشت.[۶۹][۷۰] پسر ارشدش، جیمز، جانشین او به‌عنوان ارل سوم آران شد. اما چون جیمز دیوانه بود، برادر کوچک‌ترش، جان، به‌جای او عمل می‌کرد.

جدول زمانی

جدول زمانی
از آنجا که تاریخ تولدش نامعلوم است، تمام سنین او نیز نامعلوم‌اند.
سنتاریخرویداد
۰حدود ۱۵۱۹زاده شد، احتمالاً در همیلتون (اسکاتلند)، لانارک‌شر، اسکاتلند.[۷۱]
۳حدود ۱۵۲۲مادرش درگذشت
۱۰۱۵۲۹پدرش درگذشت؛ او به‌عنوان ارل دوم آران جانشین او شد.[۷۲]
۱۳حدود ۲۳ سپتامبر ۱۵۳۲با مارگارت داگلاس، دختر ارل مورتون، ازدواج کرد[۷۰]
۲۳۱۴ دسامبر ۱۵۴۲جلوس ماری، ملکه اسکاتلند، جانشینیِ جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند.[۷۳]
۲۴ژانویهٔ ۱۵۴۳به نیابت‌سلطنتِ ماری، ملکه اسکاتلند منصوب شد.[۶۵] ۲۴سپتامبر ۱۵۴۳روی گرداند: با دیوید بیتون در خانه کالندر دیدار کرد و کاتولیک شد
۲۴۲۰ دسامبر ۱۵۴۳انگلستان اعلام جنگ کرد و خواستگاری خشن آغاز شد
۲۵۱۵۴۴کوشید از همسرش طلاق بگیرد، اما ناکام ماند.[۷۴]
۲۸۱۰ سپتامبر ۱۵۴۷از انگلیسی‌ها در نبرد پینکی شکست خورد
۳۰۸ فوریهٔ ۱۵۴۹از سوی هانری دوم دوک شته‌لورو شد.[۶۰]
۳۵۱۵۵۴نیابت‌سلطنت را به ماری گیز واگذار کرد
۳۹۱۵۵۸ماری با فرانسوا، ولیعهد فرانسه، ازدواج کرد
۴۰۱۰ ژوئیهٔ ۱۵۵۹هانری دومِ فرانسه درگذشت.
۴۱۲۷ فوریهٔ ۱۵۶۰پیمان برویک مذاکره شد.
۴۱۵ دسامبر ۱۵۶۰ به سبک قدیمی و سبک جدید گاه‌شماری میلادیفرانسوای دومِ فرانسه درگذشت.
۴۳۱۵۶۲پسرش جیمز، فرزند ارشدش، دیوانه اعلام شد
۴۶۱۵۶۵ملکه ماری با لرد دارنلی ازدواج کرد
۴۸۲۴ ژوئیهٔ ۱۵۶۷جلوس جیمز ششم و یکم، جانشینیِ ماری، ملکه اسکاتلند.[۷۳]
۴۹۱۳ مه ۱۵۶۸ملکه ماری در نبرد لانگساید شکست خورد و به انگلستان گریخت.
۵۱۲۳ ژانویهٔ ۱۵۷۰نایب‌السلطنه موری ترور شد؛ شته‌لورو ممکن است در آن دخیل بوده باشد
۵۶۲۲ ژانویهٔ ۱۵۷۵در همیلتون (اسکاتلند) درگذشت

نمودار تبارشناسی

منابع

  1. ↑ Merriman 2004, p. 827.
  2. ↑ HMC 11th Report Part VI: Hamilton (London, 1887), pp, 51-52.
  3. ↑ Chisholm 1911b, p. 878, lines eight and nine: "... the first authentic ancestor is one Walter FitzGilbert. He first appears in 1294–1295 ..."
  4. ↑ Paul 1907, p. 341, line 12: "At a later but uncertain date he received the barony of Cadzow from King Robert ..."
  5. ↑ Paul 1907, p. 360.
  6. 1 2 Dunlop 1890, p. 168.
  7. ↑ Paul 1907, p. 366.
  8. ↑ Paul 1907, p. 368.
  9. ↑ Laing 1850, p. 72: "Appended to a Receipt granted by him [Hamilton, Sir James] to James Earl of Morton for 3400 merks … for the marriage of Margaret Douglas, daughter of the Earl of Morton, with his brother James, Earl of Arran. A.D. 1532."
  10. ↑ Paul 1907‌ p. 368 "... who was born in 1537 or in 1538 ..."
  11. ↑ Paul 1907, p. 369: "Gavin, styled second son … appears to have died before August 1547 in his youth."
  12. 1 2 Debrett 1828, p. 443.
  13. ↑ Chatellherault's will, NAS ECC8/8/4
  14. ↑ Burke & Burke 1915, p. 54: "3. David, d. [died] unm. [unmarried] 1611."
  15. ↑ John G. Harrison, "The Bread Book and the Court and Household of Marie de Guise in 1549", Scottish Archives, 15 (2009), p. 40.
  16. ↑ Amy Blakeway, Regency in Sixteenth-Century Scotland (Boydell, 2015), pp. 127–128.
  17. ↑ Elaine Finnie, "The House of Hamilton", Innes Review, 36:1 (Spring 1985), p. 18.
  18. 1 2 Dunlop 1890, p. 170.
  19. ↑ Paul 1907, p. 370.
  20. ↑ Dunlop 1890, p. 37.
  21. ↑ Elaine Finnie, "The House of Hamilton", Innes Review, 36:1 (Spring 1985), pp. 17–18.
  22. ↑ Melanie Schuessler Bond, Dressing the Scottish Court 1543–1553: Clothing in the Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland (Boydell, 2019), pp. 453, 459.
  23. ↑ Elaine Finnie, "The House of Hamilton", Innes Review, 36:1 (Spring 1985), p. 10.
  24. ↑ Amy Blakeway, "The attempted divorce of James Hamilton, earl of Arran, Governor of Scotland", The Innes Review, 61:1 (May 2010), pp. 1–23 doi:10.3366/inr.2010.0001
  25. ↑ Melanie Schuessler Bond, Dressing the Scottish Court 1543–1553: Clothing in the Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland (Boydell, 2019), pp. 657–8.
  26. ↑ Margaret Sanderson, Cardinal of Scotland, David Beaton (Edinburgh, 1986), pp. 154–157.
  27. ↑ John G. Harrison, Wardrobe Inventories of James V: British Library MS Royal 18 C (Historic Scotland: Edinburgh, 2008), p. 9
  28. ↑ Dickinson 1942, p. 7.
  29. ↑ Bain 1898, p. 691.
  30. ↑ Chisholm 1911a, p. 643.
  31. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 119.
  32. ↑ Timothy Slonosky, Civic Reformation and Religious Change in Sixteenth-century Scottish Towns (Edinburgh University Press, 2024), p. 129.
  33. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 121.
  34. ↑ Clifford 1809, p. 70, line 19(Sadler later attributed a similar speech to Adam Otterburn.)
  35. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 132.
  36. ↑ Margaret Sanderson, Cardinal of Scotland (Edinburgh: John Donald, 1986), p. 170.
  37. ↑ Bain 1892, p. 15.
  38. ↑ Retha M. Warnicke, Mary Queen of Scots (Routledge, 2006), p. 28.
  39. ↑ Thomas James Salmon, Borrowstounness and District (Edinburgh: William Hodge, 1913), p. 24
  40. ↑ J. Foggie, Renaissance Religion in Urban Scotland: The Dominican Order, 1450–1560 (Brill, 2003), pp. 59, 71, 285.
  41. ↑ Margaret Sanderson, Cardinal of Scotland: David Beaton (Edinburgh: John Donald, 1986), p. 170.
  42. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 133.
  43. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 141.
  44. ↑ David M. Head, "Henry VIII's Scottish Policy: A Reassessment", Scottish Historical Review, 61:171, Part 1 (April 1982), p. 21.
  45. ↑ James Balfour Paul, Accounts of the Treasurer, vol. 8 (Edinburgh, 1908), p. 242.
  46. ↑ Bain 1892, p. 238.
  47. ↑ Pamela E. Ritchie, Mary of Guise (Tuckwell, 2002), p. 18: Margaret Sanderson, Cardinal of Scotland (Edinburgh: John Donald, 1986), p. 170.
  48. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 142.
  49. ↑ Margaret Sanderson, Cardinal of Scotland (Edinburgh: John Donald, 1986), p. 187.
  50. ↑ Rosalind K. Marshall, Mary of Guise (Collins, 1977), p. 144.
  51. ↑ David Caldwell, Vicky Oleksy, Bess Rhodes, The Battle of Pinkie, 1547 (Oxbow, 2023), pp. 28–31.
  52. ↑ James Balfour Paul, Accounts of the Treasurer of Scotland, vol. 9 (Edinburgh, 1911), pp. 84–97.
  53. ↑ Accounts of the Treasurer of Scotland, vol. 9 (Edinburgh, 1911), pp. 97–98.
  54. ↑ Joseph Bain, Calendar State Papers Scotland: 1547–1563, vol. 1 (Edinburgh, 1898), p. 8: Amy Blakeway, 'Spies and Intelligence in Scotland', in Sara Butler & Krista Kesselring, Crossing Borders: Boundaries and Margins in Medieval and Early Modern Britain (Leiden, 2018), pp. 95–96: See Arran's household book, National Records of Scotland, E31/9 ff. 57–59.
  55. ↑ Marcus Merriman, The Rough Wooings (Tuckwell, 2000), p. 277.
  56. 1 2 Chisholm 1911a.
  57. ↑ James Balfour Paul, Accounts of the Treasurer of Scotland, vol. 9 (Edinburgh, 1911), p. 140.
  58. ↑ Annie Cameron, Scottish Correspondence of Mary of Lorraine (Edinburgh: SHS, 1927), pp. 289–290.
  59. ↑ Amy Blakeway, Regency in Sixteenth-Century Scotland (Boydell, 2015), pp. 196–197, 205.
  60. 1 2 Paul 1907, p. 367.
  61. ↑ John Hill Burton, Register of the Privy Council, vol. 1 (Edinburgh, 1877), pp. 94–95.
  62. ↑ Amy Blakeway, Regency in Sixteenth-Century Scotland (Boydell, 2015), pp. 174–175.
  63. ↑ Blakeway 2015, p. 23.
  64. ↑ Gonzalo Velasco Berenguer, 'The Select Council of Philip I: A Spanish Institution in Tudor England, 1555–1558', The English Historical Review, 139:597 (April 2024), pp. 326–359. doi:10.1093/ehr/cead216: William B. Turnbull, Calendar State Papers Foreign, 1553–1558 (London, 1861), p. 335–336.
  65. 1 2 Chisholm 1911a, p. 643.
  66. ↑ Acts of the Parliaments of Scotland, vol. 2 (1814), 605-606; HMC Hamilton (London, 1887), 42, August 1560.
  67. ↑ Joseph Stevenson, Selections illustrating the reign of Mary Queen of Scotland (Glasgow, 1837), p. 104.
  68. ↑ Merriman 2004, p. 833.
  69. ↑ Historie of King James the Sext (Edinburgh: Bannatyne Club, 1825), p. 151.
  70. 1 2 Paul 1907, p. 368.
  71. ↑ Merriman 2004, p. 827.
  72. ↑ Dunlop 1890, p. 168.
  73. 1 2 Fryde et al. 1986, p. 61.
  74. ↑ Amy Blakeway, "The attempted divorce of James Hamilton, earl of Arran, Governor of Scotland", Innes Review, 61:1 (May 2010), pp. 1–23 doi:10.3366/inr.2010.0001
  75. ↑ Warnicke 2006‌ p. xvi–xvii

منابع (کتابخانه‌ای)

اسناد استفاده‌شده

برای مطالعهٔ بیشتر

Peerage of Scotland
پیشین:
جیمز همیلتون		 ارل آران
۱۵۲۹–۱۵۴۸		 پسین:
جیمز همیلتون
French nobility
بدون متصدی
آخرین تصدی توسط:
شارل دو والوا		 دوک شته‌لورو
۱۵۴۸–۱۵۵۹		 بدون متصدی
تصدی بعدی توسط:
دیان دو فرانس
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.