حزب بعث (جناح تحت رهبری سوریه)

حزب بعث سوسیالیست عرب

حزب البعث العربی الاشتراکی‎
حزب بعث سوسیالیست عرب; حزب البعث العربی الاشتراکی‎
دبیرکل	بشار اسد (آخرین)
دستیار دبیرکل	ابراهیم الحدید (آخرین)
بنیان‌گذاری	۲۵ فوریه ۱۹۶۶
انحلال و برچینش	جناح اصلی سوریه: ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴; (شاخه‌های منطقه‌ای همچنان فعال هستند)
انشعاب از	حزب بعث (واحد)
ستاد	دمشق، سوریه (۱۹۶۶–۲۰۲۴)
روزنامه	پیام بعث
مرام سیاسی	نئوبعثیسم; اسدیسم (از ۱۹۷۱); ملی‌گرایی عربی; پان‌عربیسم; سوسیالیسم عربی; ملی‌گرایی سوری; الحاق‌گرایی سوری; امپریالیسم‌ستیزی; صهیونیسم‌ستیزی; سابق: سوسیالیسم انقلابی (۱۹۶۶–۱۹۷۰); پان‌عربیسم در شاخه سوریه حزب (تا ۱۹۷۰);
طیف سیاسی	چپ افراطی
وابستگی بین‌المللی	محور مقاومت
شعار	وحدت، آزادی، سوسیالیسم

حزب بعث سوسیالیست عرب (عربی: حزب البعث العربی الاشتراکی‎)، که به آن جنبش بعث طرفدار سوریه نیز گفته می‌شود، حزب سیاسی نئوبعثی بود که شاخه‌هایی در سراسر جهان عرب دارد. از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۰، این حزب توسط رئیس‌جمهور وقت سوریه و دبیرکل، حافظ اسد، رهبری می‌شد. تا ۲۶ اکتبر ۲۰۱۸، رهبری، بین پسرش بشار اسد (رئیس شاخه منطقه‌ای حزب در سوریه) و عبدالله احمر (رئیس سازمان ملی پان‌عرب) مشترک بود.

در سال ۲۰۱۸، پس از اتحاد مجدد فرماندهی ملی و منطقه‌ای، بشار اسد، دبیرکل فرماندهی مرکزی شد. شاخه منطقه‌ای حزب در سوریه، بزرگ‌ترین شاخه حزب بعث به رهبری سوریه بود که از کودتای ۱۹۶۳ تا سقوط رژیم اسد در ۲۰۲۴، بر سوریه، حکومت کرد. فعالیت‌های شاخه منطقه‌ای در سوریه در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۴ به‌طور نامحدود به حالت تعلیق درآمد و دارایی‌های آن به دولت انتقالی منتقل و عملاً این شعبه، منحل شد.^[۸] شاخه‌های دیگر حزب بعث تحت رهبری سوریه به فعالیت خود ادامه دادند و شاخه فلسطینی الصاعقه، حتی فعالیت خود را در داخل سوریه از سر گرفت.^[۹]^[۱۰]

رهبری

دبیرکل

حافظ اسد در سال ۱۹۷۰، دبیر فرماندهی منطقه‌ای سوریه و در اواخر سال ۱۹۷۰، دبیرکل فرماندهی ملی این حزب شد. اگرچه حافظ اسد در سال ۲۰۰۰ درگذشت، اما همچنان به عنوان دبیرکل رسمی فرماندهی ملی نام برده می‌شد. بشار اسد پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۰۰، دبیر منطقه‌ای شاخه حزب در سوریه شد.^[۱۱] در سال ۲۰۱۷، بشار اسد به عنوان دبیرکل شورای ملی، انتخاب شد.^[۱۲]

شماره	تصویر	نام (تولد–مرگ)	دوره
شماره	تصویر	نام (تولد–مرگ)	آغاز	پایان	مدت
۱		نورالدین الاتاسی (۱۹۲۹–۱۹۹۲)	مارس ۱۹۶۶	۱۸ نوامبر ۱۹۷۰	۴ سال، ۲۶۲ روز
۲		حافظ اسد (۱۹۳۰–۲۰۰۰)	۱۲ سپتامبر ۱۹۷۱	۱۰ ژوئن ۲۰۰۰ †	۲۸ سال، ۲۷۲ روز
—		عبدالله احمر (زاده ۱۹۳۶) (موقت)	۱۰ ژوئن ۲۰۰۰	۱۴ مه ۲۰۱۷	۱۶ سال، ۳۳۸ روز
۳		بشار اسد (زاده ۱۹۶۵)	۱۸ مه ۲۰۱۷	۸ دسامبر ۲۰۲۴	۷ سال، ۲۰۴ روز

جاه‌طلبی‌های هژمونیک سوریه بعثی بین ۱۹۵۸ تا ۲۰۰۵

جستارهای وابسته

حزب بعث
- حزب بعث (جناح تحت رهبری عراق)
  - حزب بعث سوسیالیست عرب (عراق)

منابع

↑ "السیرة الذاتیة للرفاق أعضاء القیادة المرکزیة لحزب البعث العربی الاشتراکی07-05-2024". Archived from the original on 8 May 2024. Retrieved 8 May 2024.
↑ "هنأ بوتین بتنصیبه رئیساً لروسیا الاتحادیة لولایة جدیدة … الرئیس الأسد للقیادة المرکزیة: الحوار أحد أهم آلیات تعزیز حضور «البع" [He congratulated Putin on his inauguration as President of the Russian Federation for a new term... President al-Assad of the Central Command: Dialogue is one of the most important mechanisms for strengthening the presence of the “Baath Party. ”]. Al Watan Newspaper. 9 May 2024. Archived from the original on 9 May 2024. Retrieved 10 May 2024.
↑ Arab Socialist Ba'ath Party. "Baath Message". Archived from the original on 14 August 2012. Retrieved 2 August 2012.
↑ Walt, Stephen (1987). "3:From the Baghdad Pact to the Six Day War". The Origins of Alliances. Cornell University Press. pp. 87–88. ISBN 978-0-8014-9418-5. yet another coup d'etat in Syria in February 1966 ousted the old guard of the Ba'th Party... and gave a radical faction (subsequently dubbed the neo-Ba'th) undisputed power. Abandoning the traditional goal of Arab unity, the new leaders proclaimed a radical socialist platform at home and a commitment to violent revolutionary activity abroad..
↑ Pipes, Daniel (1996). Syria Beyond the Peace Process (به انگلیسی). Daniel Pipes. p. 5. ISBN 978-0-944029-64-0. Assad effectively abandoned pan-Arab nationalism in the early 1970s, looking instead to dominate a much smaller area in the Levant; with this, he changed the region's ideological climate.
↑
Multiple sources:
- Cavoški, Jovan (2022). Non-Aligned Movement Summits: A History. UK: Bloomsburry. p. 101. ISBN 978-1-350-03209-5. Syria, headed by the radical leftist Baath Party overtly challenged Nasser's leadership credentials by highlighting his diminished revolutionary spirit.
- I. Dawisha, Adeed (1980). "3: External and Internal Setting". Syria and the Lebanese Crisis. London, UK: Macmillan Press Ltd. p. 45. ISBN 978-1-349-05373-5. The change has been particularly marked under Asad. He has created a fairly popular Presidential regime: radical left, the most advanced socialist regime in the Arab world, it is progressively widening the frame to include more peasants and labourers.
- The Israel Economist. Vol. 26–27. University of Minnesota: Kollek & Son, Limited. 1970. p. 61. The ideology propounded by the Ba'ath changed completely. The accent on Arab nationalism was discarded as was moderate socialism. Their place was taken by Syrian nationalism and extreme left-wing ideas verging on communism.
- Abadi, Jacob (2004). Israel's Quest for Recognition and Acceptance in Asia: Garrison State Diplomacy. London, UK: Frank Class Publishers. p. 22. ISBN 0-7146-5576-7. radical left-wing Ba'ath party in Syria.
- S. Abu Jaber, Kamel (1966). The Arab Ba'th Socialist Party: History, Ideology and Organization. Syracuse, New York, USA: Syracuse University Press. pp. xii–xiii, 33–47, 75–97. LCCN 66-25181. The leadership now in control of Syria does not represent the gamut of the Ba'th party. It is composed mainly of extreme leftists vesting almost exclusive authority in the military wing of the party.
- Hopwood, Derek (2013). Syria 1945-1986: Politics and Society. Routledge. pp. 45–46, 73–75, 90. doi:10.4324/9781315818955. ISBN 978-1-317-81842-7. The period 1963 to 1970 when Asad finally succeeded was marked ideologically by uncertainty and even turbulence. It was a period of transition from the old nationalist politicians to the radical socialist Baathis.. struggle between ‘moderates’ and radicals was centred on the dispute whether to impose a radical left wing government and a social revolution on Syria or to follow a more moderate Arab unionist course which would possibly appease opponents of the Baath. The radicals largely held the upper hand and worked to strengthen the control of the party over the state.
- Phillips, Christopher (2020). The Battle for Syria: International Rivalry in the New Middle East. London, UK: Yale University Press. p. 11. ISBN 978-0-300-21717-9. In 1963.. the socialist Ba’ath Party, seized power. The radical left wing of the party then launched an internal coup in 1966, initiating accelerated land reform
- Mikhaĭlovich Vasilʹev, Alekseĭ (1993). Russian Policy in the Middle East: From Messianism to Pragmatism. University of Michigan, USA: Ithaca Press. pp. 63, 76. ISBN 978-0-86372-168-7. Syrian Baathist version of Arab nationalism and socialism offered plenty of points of contact with Soviet policy.. when the left-wing Baathist faction led by Nureddin Atasi came to power, accelerated Syria’s rapprochement with the Soviet Union.. for the USSR Syria remained an uneasy ally whose actions were beyond control, often unpredictable and the cause of complications. The ultra-leftist slogans originating from Damascus (such as a “people’s war”) were not received enthusiastically in Moscow. Mustafa Tlas, the new Syrian chief of staff, was a theoretician of guerrilla warfare and had even translated works by Che Guevara who was not particularly popular among the Soviet leaders."
- Climent, James (2015). World Terrorism: An Encyclopedia of Political Violence from Ancient Times to the Post-9/11 Era (2nd ed.). New York: Routledge. p. 383. ISBN 978-0-7656-8284-0. influence of different views, came from the more radical left-wing nationalist groups. These groups included.. Syria's Ba'ath party which seized power in Damascus in 1963
↑ Perthes, Volker (1997). The Political Economy of Syria Under Asad. I.B. Tauris. p. 156. شابک ‎۱−۸۶۰۶۴−۱۹۲-X.
↑ "Assad's Baath party suspends work indefinitely in Syria". France 24 (به انگلیسی). 2024-12-11. Archived from the original on 13 December 2024. Retrieved 2024-12-13.
↑ "Syria's pro-Assad Palestinian factions tout organizational changes". Daily Sabah. 12 February 2025. Retrieved 19 February 2025.
↑ "Anger Ignites Hama Camp: Why Did the Residents Revolt Against "Sa'iqa"?". Action Group for Palestinians of Syria. 10 February 2025. Retrieved 19 February 2025.
↑ "Arab Socialist Ba'ath Party". Arab Socialist Ba'ath Party. Archived from the original on 2009-04-16. Retrieved 24 October 2011.
↑ "انعقاد المؤتمر القومی الرابع عشر لحزب البعث.. الهلال: قرارات المؤتمر تساعد فی الانتقال إلی عمل قومی ممیز- فیدیو". Syrian Arab News Agency. 14 May 2017. Retrieved 12 November 2023.

پیوند به بیرون

شاخه سوری حزب بعث بایگانی‌شده در ۲۰۲۰-۱۲-۲۲ توسط Wayback Machine

[1] "السیرة الذاتیة للرفاق أعضاء القیادة المرکزیة لحزب البعث العربی الاشتراکی07-05-2024". Archived from the original on 8 May 2024. Retrieved 8 May 2024.

[Ags1-2] "هنأ بوتین بتنصیبه رئیساً لروسیا الاتحادیة لولایة جدیدة … الرئیس الأسد للقیادة المرکزیة: الحوار أحد أهم آلیات تعزیز حضور «البع" [He congratulated Putin on his inauguration as President of the Russian Federation for a new term... President al-Assad of the Central Command: Dialogue is one of the most important mechanisms for strengthening the presence of the “Baath Party. ”]. Al Watan Newspaper. 9 May 2024. Archived from the original on 9 May 2024. Retrieved 10 May 2024.

[3] Arab Socialist Ba'ath Party. "Baath Message". Archived from the original on 14 August 2012. Retrieved 2 August 2012.

[4] Walt, Stephen (1987). "3:From the Baghdad Pact to the Six Day War". The Origins of Alliances. Cornell University Press. pp. 87–88. ISBN 978-0-8014-9418-5. yet another coup d'etat in Syria in February 1966 ousted the old guard of the Ba'th Party... and gave a radical faction (subsequently dubbed the neo-Ba'th) undisputed power. Abandoning the traditional goal of Arab unity, the new leaders proclaimed a radical socialist platform at home and a commitment to violent revolutionary activity abroad..

[5] Pipes, Daniel (1996). Syria Beyond the Peace Process (به انگلیسی). Daniel Pipes. p. 5. ISBN 978-0-944029-64-0. Assad effectively abandoned pan-Arab nationalism in the early 1970s, looking instead to dominate a much smaller area in the Levant; with this, he changed the region's ideological climate.

[Far-left_political_position-6] Multiple sources:
Cavoški, Jovan (2022). Non-Aligned Movement Summits: A History. UK: Bloomsburry. p. 101. ISBN 978-1-350-03209-5. Syria, headed by the radical leftist Baath Party overtly challenged Nasser's leadership credentials by highlighting his diminished revolutionary spirit.

I. Dawisha, Adeed (1980). "3: External and Internal Setting". Syria and the Lebanese Crisis. London, UK: Macmillan Press Ltd. p. 45. ISBN 978-1-349-05373-5. The change has been particularly marked under Asad. He has created a fairly popular Presidential regime: radical left, the most advanced socialist regime in the Arab world, it is progressively widening the frame to include more peasants and labourers.

The Israel Economist. Vol. 26–27. University of Minnesota: Kollek & Son, Limited. 1970. p. 61. The ideology propounded by the Ba'ath changed completely. The accent on Arab nationalism was discarded as was moderate socialism. Their place was taken by Syrian nationalism and extreme left-wing ideas verging on communism.

Abadi, Jacob (2004). Israel's Quest for Recognition and Acceptance in Asia: Garrison State Diplomacy. London, UK: Frank Class Publishers. p. 22. ISBN 0-7146-5576-7. radical left-wing Ba'ath party in Syria.

S. Abu Jaber, Kamel (1966). The Arab Ba'th Socialist Party: History, Ideology and Organization. Syracuse, New York, USA: Syracuse University Press. pp. xii–xiii, 33–47, 75–97. LCCN 66-25181. The leadership now in control of Syria does not represent the gamut of the Ba'th party. It is composed mainly of extreme leftists vesting almost exclusive authority in the military wing of the party.

Hopwood, Derek (2013). Syria 1945-1986: Politics and Society. Routledge. pp. 45–46, 73–75, 90. doi:10.4324/9781315818955. ISBN 978-1-317-81842-7. The period 1963 to 1970 when Asad finally succeeded was marked ideologically by uncertainty and even turbulence. It was a period of transition from the old nationalist politicians to the radical socialist Baathis.. struggle between ‘moderates’ and radicals was centred on the dispute whether to impose a radical left wing government and a social revolution on Syria or to follow a more moderate Arab unionist course which would possibly appease opponents of the Baath. The radicals largely held the upper hand and worked to strengthen the control of the party over the state.

Phillips, Christopher (2020). The Battle for Syria: International Rivalry in the New Middle East. London, UK: Yale University Press. p. 11. ISBN 978-0-300-21717-9. In 1963.. the socialist Ba’ath Party, seized power. The radical left wing of the party then launched an internal coup in 1966, initiating accelerated land reform

Mikhaĭlovich Vasilʹev, Alekseĭ (1993). Russian Policy in the Middle East: From Messianism to Pragmatism. University of Michigan, USA: Ithaca Press. pp. 63, 76. ISBN 978-0-86372-168-7. Syrian Baathist version of Arab nationalism and socialism offered plenty of points of contact with Soviet policy.. when the left-wing Baathist faction led by Nureddin Atasi came to power, accelerated Syria’s rapprochement with the Soviet Union.. for the USSR Syria remained an uneasy ally whose actions were beyond control, often unpredictable and the cause of complications. The ultra-leftist slogans originating from Damascus (such as a “people’s war”) were not received enthusiastically in Moscow. Mustafa Tlas, the new Syrian chief of staff, was a theoretician of guerrilla warfare and had even translated works by Che Guevara who was not particularly popular among the Soviet leaders."

Climent, James (2015). World Terrorism: An Encyclopedia of Political Violence from Ancient Times to the Post-9/11 Era (2nd ed.). New York: Routledge. p. 383. ISBN 978-0-7656-8284-0. influence of different views, came from the more radical left-wing nationalist groups. These groups included.. Syria's Ba'ath party which seized power in Damascus in 1963

[mw-Q] Cavoški, Jovan (2022). Non-Aligned Movement Summits: A History. UK: Bloomsburry. p. 101. ISBN 978-1-350-03209-5. Syria, headed by the radical leftist Baath Party overtly challenged Nasser's leadership credentials by highlighting his diminished revolutionary spirit.

[mwAQM] I. Dawisha, Adeed (1980). "3: External and Internal Setting". Syria and the Lebanese Crisis. London, UK: Macmillan Press Ltd. p. 45. ISBN 978-1-349-05373-5. The change has been particularly marked under Asad. He has created a fairly popular Presidential regime: radical left, the most advanced socialist regime in the Arab world, it is progressively widening the frame to include more peasants and labourers.

[mwAQ0] The Israel Economist. Vol. 26–27. University of Minnesota: Kollek & Son, Limited. 1970. p. 61. The ideology propounded by the Ba'ath changed completely. The accent on Arab nationalism was discarded as was moderate socialism. Their place was taken by Syrian nationalism and extreme left-wing ideas verging on communism.

[mwARY] Abadi, Jacob (2004). Israel's Quest for Recognition and Acceptance in Asia: Garrison State Diplomacy. London, UK: Frank Class Publishers. p. 22. ISBN 0-7146-5576-7. radical left-wing Ba'ath party in Syria.

[mwASA] S. Abu Jaber, Kamel (1966). The Arab Ba'th Socialist Party: History, Ideology and Organization. Syracuse, New York, USA: Syracuse University Press. pp. xii–xiii, 33–47, 75–97. LCCN 66-25181. The leadership now in control of Syria does not represent the gamut of the Ba'th party. It is composed mainly of extreme leftists vesting almost exclusive authority in the military wing of the party.

[mwASk] Hopwood, Derek (2013). Syria 1945-1986: Politics and Society. Routledge. pp. 45–46, 73–75, 90. doi:10.4324/9781315818955. ISBN 978-1-317-81842-7. The period 1963 to 1970 when Asad finally succeeded was marked ideologically by uncertainty and even turbulence. It was a period of transition from the old nationalist politicians to the radical socialist Baathis.. struggle between ‘moderates’ and radicals was centred on the dispute whether to impose a radical left wing government and a social revolution on Syria or to follow a more moderate Arab unionist course which would possibly appease opponents of the Baath. The radicals largely held the upper hand and worked to strengthen the control of the party over the state.

[mwATU] Phillips, Christopher (2020). The Battle for Syria: International Rivalry in the New Middle East. London, UK: Yale University Press. p. 11. ISBN 978-0-300-21717-9. In 1963.. the socialist Ba’ath Party, seized power. The radical left wing of the party then launched an internal coup in 1966, initiating accelerated land reform

[mwAUA] Mikhaĭlovich Vasilʹev, Alekseĭ (1993). Russian Policy in the Middle East: From Messianism to Pragmatism. University of Michigan, USA: Ithaca Press. pp. 63, 76. ISBN 978-0-86372-168-7. Syrian Baathist version of Arab nationalism and socialism offered plenty of points of contact with Soviet policy.. when the left-wing Baathist faction led by Nureddin Atasi came to power, accelerated Syria’s rapprochement with the Soviet Union.. for the USSR Syria remained an uneasy ally whose actions were beyond control, often unpredictable and the cause of complications. The ultra-leftist slogans originating from Damascus (such as a “people’s war”) were not received enthusiastically in Moscow. Mustafa Tlas, the new Syrian chief of staff, was a theoretician of guerrilla warfare and had even translated works by Che Guevara who was not particularly popular among the Soviet leaders."

[mwAUs] Climent, James (2015). World Terrorism: An Encyclopedia of Political Violence from Ancient Times to the Post-9/11 Era (2nd ed.). New York: Routledge. p. 383. ISBN 978-0-7656-8284-0. influence of different views, came from the more radical left-wing nationalist groups. These groups included.. Syria's Ba'ath party which seized power in Damascus in 1963

[7] Perthes, Volker (1997). The Political Economy of Syria Under Asad. I.B. Tauris. p. 156. شابک ‎۱−۸۶۰۶۴−۱۹۲-X.

[8] "Assad's Baath party suspends work indefinitely in Syria". France 24 (به انگلیسی). 2024-12-11. Archived from the original on 13 December 2024. Retrieved 2024-12-13.

[Palestinian_factions-9] "Syria's pro-Assad Palestinian factions tout organizational changes". Daily Sabah. 12 February 2025. Retrieved 19 February 2025.

[actionpal-10] "Anger Ignites Hama Camp: Why Did the Residents Revolt Against "Sa'iqa"?". Action Group for Palestinians of Syria. 10 February 2025. Retrieved 19 February 2025.

[lead-11] "Arab Socialist Ba'ath Party". Arab Socialist Ba'ath Party. Archived from the original on 2009-04-16. Retrieved 24 October 2011.

[con1-12] "انعقاد المؤتمر القومی الرابع عشر لحزب البعث.. الهلال: قرارات المؤتمر تساعد فی الانتقال إلی عمل قومی ممیز- فیدیو". Syrian Arab News Agency. 14 May 2017. Retrieved 12 November 2023.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

ملی‌گرایی عربی
مفاهیم پایه	دین جهان عرب امت عربی وحدت عربی زبان عربی بعثیسم
موسسان	عبدالرحمن کواکبی ساطع الحصری قسطنطین زریق محمد عزه دروزه زکی الارسوزی میشل عفلق صلاح‌الدین بیطار زکی ارسوزی عزیز علی المصری
رویدادهای مهم	انقلاب بزرگ عربی کنفرانس عربی اول شهدای ششم می کنفرانس عمومی سوریه جمهوری متحد عربی اتحاد عربی اتحادیه جمهوری‌های عربی رنسانس عربی انقلاب‌های عربی
سازمان‌های رسمی	اتحادیه عرب شورای همکاری خلیج فارس اتحاد مغرب عربی شورای عربی پارلمان عربی کشورهای متحد عربی الفتات
احزاب	حزب بعث حزب عربی دموکراتیک ناصری شورای ملی عربی اتحادیهٔ دموکراتیک متحد
جنبش‌های مردمی	کنگرهٔ قومی عرب جنبش ناصری‌های مستقل جنبش ملی‌گراهای عرب اتحاد جوانان ملی‌گرای عرب سازمان متحد ملی ناصری اتحاد ناصری‌های تونس سازمان ملی ناصری‌های لبنان
رهبران سیاسی	شریف حسین بن علی جمال عبدالناصر شکری قوتلی امین الحافظ احمد بن بله عبدالسلام عارف ابراهیم الحمدی احمد حسن البکر هواری بومدین یاسر عرفات حافظ الاسد صدام حسین معمر القذافی
اندیشمندان معاصر	احمد الشقیری خیرالدین حسیب فاضل الربیعی فهمی هویدی عزمی بشاره عبد الوهاب المسیری طارق البشری سعدون حمادی معن بشور عبدالعزیز الدوری محمد عماره ناجی علوش برهان غلیون فیصل جلول محمد المسفر جمال الاتاسی عبدالستار قاسم عصمت سیف‌الدوله محمد عابد الجابری عزیز السید جاسم
شخصیت‌های سرشناس	علی فخرو عبدالحمید مهری خالد السفیانی ضیاءالدین داوود حمدی قندیل عبدالحلیم قندیل کمال شاتیلا مصطفی سعد جورج حبش بشاره مرهج بسام الشکعه علاءالدین الاعرجی فیصل الصانع احمد الخطیب خالد الرواس حسن نافعه
ویکی‌پدیا:ویکی‌پروژه جهان عرب

حزب‌ها در عراق
ائتلاف دولت قانون	مجلس اعلای اسلامی - جنبش صدر - حزب فضیلت اسلامی - (حزب الدعوه اسلامی - سازمان عراق) - اتحادیه اسلامی ترکمن‌های عراق
ائتلاف دموکراتیک میهنی کردستان	حزب دموکرات کردستان - اتحادیه میهنی کردستان - حزب سوسیالیست کردستان - حزب کمونیست کردستان-عراق - حزب گوران - گروه اسلامی کردستان - حزب اخوان ترکمن عراق - جنبش دموکراتیک ترکمن
جبهه توافق عراق	شورای همگانی مردم عراق - حزب اسلامی - شورای گفت‌وگوی ملی
فهرست ملی عراق	حزب کمونیست عراق - انجمن دموکرات‌های مستقل - اتحاد خلق - جنبش وفاق ملی - عراقیان
سایر احزاب	العراقیه - جبهه ترکمن‌های عراق -جبهه گفت‌وگوی ملی - اتحاد اسلامی کردستان - رسالیون - اتحاد آشتی و آزادی‌بخشی - جنبش دموکراتیک آسوری - اتحادیه دموکراتیک کلدانی‌ها - جنبش اصلاحات و پیشرفت یزیدیان - حزب خلق ترکمن - ائتلاف نصر - ائتلاف فتح - اتحاد انقلابیون برای اصلاحات - جنبش نسل نوین
سیاست در عراق

احزاب سیاسی یمن
Active	الاصلاح اتحادیه الرشاد حزب بعث سوسیالیست عرب حزب دموکراتیک ناصریست کنگره همگانی خلق حزب التحریر حزب اصلاح ناصریست سازمان اتحادیه‌گرای ناصریست خلق حزب ملی سوسیالیست عربی بعث حزب الحق حزب سوسیالیست یمن
Defunct	اتحاد قبایل یمن اتحادیه دموکراتیک ملی سازمان پایداری‌کنندگان انقلابی یمن حزب دموکراتیک انقلابی یمن حزب پیشتاز خلق جبهه خلق برای رهایی خلیج اشغالی عربی
درگاه:سیاست سیاست یمن

داده‌های کتابخانه‌ای
عمومی	ویاف 1 ورلدکت (از طریق ویاف)
کتابخانه‌های ملی	فرانسه (داده‌ها)
سایر	سوداک (فرانسه) 1