حزب جمهوری‌خواه ایتالیا
حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (به ایتالیایی: Partito Repubblicano Italiano , PRI) یک حزب سیاسی در ایتالیا است که در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد و آن را به قدیمی‌ترین حزب سیاسی فعال در این کشور تبدیل می‌کند. PRI با رادیکالیسم کلاسیک قرن نوزدهم،[۱] و همچنین مازینیانیسم،[۲][۳] شناخته می‌شود و تجسم مدرن آن با لیبرالیسم،[۴][۵][۶] لیبرالیسم اجتماعی،[۷] و میانه‌گرایی مرتبط است.[۸] این حزب ریشه‌های قدیمی و تاریخ طولانی دارد که با یک موضع چپ آغاز شد،[۹] وارث چپ افراطی تاریخی و مدعی‌تبار از اندیشه سیاسی جوزپه مازینی و جوزپه گاریبالدی بود.[۱۰] با ظهور حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) در سمت چپ آن، با سیاست‌های چپ میانه مرتبط شد.[۱۱][۱۲] حزب جمهوری‌خواه اولیه همچنین به خاطر مواضع ضد روحانیت، ضد سلطنت‌طلبی، جمهوری‌خواهی و بعداً ضد فاشیستی خود شناخته می‌شد.[۱۳] در حالی که این ویژگی‌ها حفظ شدند، در نیمه دوم قرن بیستم، حزب به سمت مرکز طیف سیاسی چپ-راست حرکت کرد و به‌طور فزاینده‌ای از نظر لیبرالیسم اقتصادی شد.[۱۴]
پس از سال ۱۹۴۹، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) عضو ائتلاف طرفدار ناتو شد که توسط حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیال دموکرات دموکراتیک ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) تشکیل شده بود. این عضویت به PRI امکان داد تا در بیشتر دولت‌های دههٔ ۱۹۵۰ مشارکت داشته باشد؛ دوره‌ای که بعدها به نام «مرکزگرایی» شناخته شد. در سال ۱۹۶۳، این حزب به تشکیل نخستین دولت چپ-مرکزی ایتالیا کمک کرد که با مشارکت DC و PSI ایجاد شد و به آن «مرکز-چپ ارگانیک» گفته می‌شود. با اینکه PRI از نظر حمایت رأی‌دهندگان کوچک بود، اما به لطف رهبرانی همچون اوجنیو کیه‌سا، جیووانی کونتی، چیپریانوفاچینتی، راندولفو پاچیاردی، اورونزو رئاله، اوگو لا مالفا، برونو ویزنتینی، اودو بیازینی و جیووانی اسپادولینی تأثیرگذار بود.[۱۵] اسپادولینی در سال‌های ۱۹۸۱–۱۹۸۲ نخست‌وزیر ایتالیا شد و نخستین فرد غیر دموکرات مسیحی پس از ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰، PRI عضو حزب لیبرال دموکرات و اصلاح‌طلب اروپایی (ELDR) بود و همراه با PLI معمولاً در انتخابات پارلمان اروپا با یکدیگر شرکت می‌کردند. پس از پیوستن به پیمان سِگنی (Segni Pact) در سال ۱۹۹۴، PRI بخشی از ائتلاف مرکز-چپ در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ و سپس بخشی از ائتلاف مرکز-راست در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ بود؛ رهبر آن، جورجو لا مالفا، در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ وزیر امور اروپایی بود. پس از آن، PRI به‌صورت مستقل فعالیت کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۲ به ائتلاف مرکزگرای اکشن – ایتالیا ویوا پیوست.
تاریخچه
پیشینه و پایه
ریشه‌های حزب انقلابی نهادی (PRI) به زمان اتحاد ایتالیا و به‌طور خاص به جناح دموکرات-جمهوری‌خواه به نمایندگی چهره‌هایی مانند جوزپه ماتزینی، کارلو کاتانئو و کارلو پیساکانه برمی‌گردد. آنها مخالف به اصطلاح «پیه‌مونت‌سازی ایتالیا» بودند، به معنای فتح بقیه ایتالیا از طریق جنگ توسط پادشاهی ساردینیا (پیه‌مونت).
پس از آنکه جمهوری‌خواهان تحت فرمان پادشاهان ساووی متحد شدند و از خطوط سیاسی میانه‌روهایی مانند کامیلو بنسو دی کاوور پیروی کردند، از زندگی سیاسی کشور جدید کنار ماندند و اعلام کردند که از انتخابات خودداری می‌کنند. آنها چندین جنبش دموکراتیک مانند پیمان برادری انجمن‌های کارگری را که توسط ماتزینی در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، ایجاد کردند. با این حال، مرگ ماتزینی در سال بعد و انترناسیونالیسم، جمهوری‌خواهان را در موقعیت دشواری قرار داد.
در آستانه انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۸۸۰، جمهوری‌خواهان تصمیم گرفتند از سیاست عدم شرکت در انتخابات دست بردارند. در آن زمان، صفوف آنها شامل اعضای طبقه متوسط مانند جیووانی بوویو، آرکانجلو گیسلری و ناپلئون کولاجانی و همچنین طبقه کارگر مانند والنتینو آرمیروتی بود. حزب PRI که پایگاه قدرت آن محدود به رومانیا، اومبریا، مارکه، منطقه ساحلی توسکانی و لاتزیو، یعنی همه قلمروهای سابق ایالت‌های پاپ به جز توسکانی بود، رسماً در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد. تا پایان قرن، این حزب با حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب رادیکال ایتالیا در چندین دولت محلی از جمله میلان، فلورانس و رم متحد بود.
اوایل قرن بیستم
.svg.png){kind=logo}
با شروع جنگ جهانی اول، حزب PRI با هدف حمایت از فرانسه (که سرزمین مادری حقوق بشر محسوب می‌شد) و الحاق ترنتو و تریسته (که در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان بود) با مداخله‌گرایان همراه شد. پس از پایان درگیری، این حزب سعی کرد با سایر احزاب چپ‌گرا اتحاد تشکیل دهد، اما این تلاش شکست خورد زیرا PSI به شدت تحت تأثیر جناح «حداکثرگرا» (رادیکال) خود قرار داشت. در سال ۱۹۲۱، پیترو ننی PRI را ترک کرد تا یکی از رهبران PSI شود. در دهه ۱۹۲۰، ظهور حزب ملی فاشیست (PNF) باعث فروپاشی همه احزاب چپ‌گرای ایتالیا، از جمله PRI شد که در سال ۱۹۲۶ ممنوع اعلام شد.
چندین جمهوری‌خواه دستگیر، زندانی یا تبعید شدند و حزب انقلابی انقلابی (PRI) با مبارزه ضد فاشیستی همکاری کرد. در سال ۱۹۲۷، این حزب به گروه تمرکز ضد فاشیستی پیوست. در اواخر دهه ۱۹۳۰، این حزب در جنگ داخلی اسپانیا نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، اشغال فرانسه توسط آلمان، جایی که بسیاری از جمهوری‌خواهان به آن پناه برده بودند، حزب را در معرض خطر قرار داد. در طول مقاومت مسلحانه علیه اشغال ایتالیا توسط آلمان از سال ۱۹۴۳، اعضای PRI بخشی از کمیته‌های آزادی ملی استانی (CLN) بودند، اما در CLN ملی شرکت نکردند زیرا نمی‌خواستند با سلطنت‌طلبان ایتالیایی که برخی از آنها اعضای فعال کمیته بودند، همکاری کنند.
پس از جنگ جهانی دوم
در سال ۱۹۴۶، حزب PRI در انتخابات مجلس مؤسسان ۴٫۴٪ از آرای عمومی را به دست آورد و پایگاه‌های سنتی خود را تثبیت کرد. با این حال، در مقایسه با حزب دموکراسی مسیحی (DC) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بسیار ضعیف بود. پس از آن، در همان روز رأی‌گیری، سلطنت در ایتالیا لغو شد و PRI اعلام کرد که آماده است تا نقشی در دولت ایتالیا ایفا کند و وارد دومین دولت آلچیده د گاسپری شد. در اواخر سال ۱۹۴۶، اوگو لا مالفا و فروچیو پری، که قبلاً عضو حزب اقدام (PdA) بودند، به PRI نقل مکان کردند. لا مالفا در چندین دولت بعدی به عنوان وزیر منصوب شد.
در نوزدهمین کنگره حزب که در سال ۱۹۴۷ برگزار شد، دو جریان اصلی داخلی وجود داشت: یکی به نمایندگی راندولفو پاچیاردی، دبیر ملی، از اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا حمایت می‌کرد؛ دیگری به رهبری جیووانی کونتی و سیپریانو فاچینتی، حزب کمونیست ایتالیا را عامل ناکارآمدی دولت می‌دانست. جریان دوم قرار بود پیروز شود. کارلو اسفورزا، یک جمهوری‌خواه، وزیر امور خارجه در کابینه دِ گاسپری سوم بود، هرچند فقط به عنوان یک فرد مستقل. اسفورزا پیمان صلح را امضا کرد و در ورود ایتالیا به طرح مارشال، ناتو و شورای اروپا نقش داشت. کنار گذاشتن احزاب چپ از دولت در سال ۱۹۴۷ باعث شد که حزب انقلابی ایتالیا (PRI) به کابینه دِ گاسپری چهارم بپیوندد. پاچیاردی از پذیرفتن سمت وزارت خودداری کرد. با نزدیک‌تر شدن حزب کمونیست ایتالیا به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، پاچیاردی بعداً نظر خود را تغییر داد و معاون نخست‌وزیر شد.
انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸، حزب PRI را به عنوان متحدی محکم برای حزب دموکرات مسیحی معرفی کرد، اما سهم حزب به ۲٫۵ درصد کاهش یافت. در سال‌های بعد، قوی‌ترین جناح حزب، جناح لا مالفا بود که تا سال ۱۹۶۲ از شرکت در دولت‌های تحت رهبری دموکرات مسیحی خودداری کرد.
در سال ۱۹۶۳، این حزب به نفع اولین دولت چپ میانه در ایتالیا به رهبری آلدو مورو رأی داد. پاچیاردی، که به آن رأی مخالف داده بود، اخراج شد و جنبش جداگانه‌ای به نام اتحاد دموکراتیک برای جمهوری جدید (UDNR) تأسیس کرد که نتایج انتخاباتی آن ناامیدکننده بود و اعضای آن تا اواخر دهه ۱۹۶۰ عمدتاً به PRI بازگشته بودند (اگرچه پاچیاردی، که در این زمان به دلیل ارتباطش با کودتاچیان و نئوفاشیست‌ها مورد انتقاد زیادی قرار گرفته بود، تا پس از انحلال UDNR در سال ۱۹۸۰ بازنگشت). لا مالفا در سال ۱۹۶۵ به عنوان دبیر ملی انتخاب شد. اتحاد با DC در سال ۱۹۷۴ زمانی که جمهوری‌خواهان به دلیل اختلاف نظر در مورد سیاست‌های بودجه‌ای، حزب را ترک کردند، پایان یافت.
دورهٔ ائتلاف پنج‌حزبی
در سال ۱۹۷۹، حزب لا مالفا از رئیس‌جمهور ساندرو پرتینی مأموریت تشکیل دولت جدید را دریافت کرد. این اولین بار از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا بود که یک عضو غیر از حزب دموکرات تشکیل دولت می‌داد. این تلاش شکست خورد و دولت جدیدی به رهبری جولیو آندرئوتی تشکیل شد و لا مالفا به عنوان معاون نخست‌وزیر فعالیت می‌کرد، اما او ناگهان پنج روز بعد درگذشت. در ماه سپتامبر، حزب انقلابی انقلابی، جووانی اسپادولینی را به عنوان دبیر ملی و برونو ویسنتینی را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد. دوازده سال بعد، ابتدا تحت رهبری اسپادولینی و سپس تحت رهبری پسر لا مالفا، جورجیو، حزب انقلابی انقلابی را به عنوان عضوی پایدار از به اصطلاح پنج حزبی، اتحادی بین حزب دموکراتیک، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب انقلابی انقلابی، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) و حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI) که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ بر ایتالیا حکومت می‌کرد، دید. حزب انقلابی انقلابی در سال ۱۹۹۱ در مخالفت با لایحه مامی (که به نام اسکار مامی، یک جمهوری‌خواه نامگذاری شده بود) در مورد مخابرات، ائتلاف را ترک کرد.
در ژوئن ۱۹۸۱، اسپادولینی نخست‌وزیر ایتالیا شد (اولین دموکرات غیرمسیحی که پس از سال ۱۹۴۵ به این سمت رسید) و یک دولت پنج حزبی، کابینه اسپادولینی اول، تشکیل داد. در زمان اسپادولینی، یک فرمان فوری مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن تمام لژهای مخفی، مانند پروپاگاندا دو (که شامل اعضای متعدد دولت‌های قبلی و نیروهای نظامی بود)، تصویب شد. کابینه اسپادولینی دوم در نوامبر ۱۹۸۳ به دلیل نزاع بین بنیامینو آندریاتا (دی سی) و رینو فورمیکا، به ترتیب وزرای خزانه‌داری و دارایی، سقوط کرد.
در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۳، حزب PRI به لطف محبوبیت اسپادولینی پس از دوران نخست‌وزیری‌اش، بهترین نتیجه خود را (۵٫۱٪) به دست آورد و پس از DC و PCI در چندین شهر ایتالیا، به‌ویژه تورین، به سومین حزب بزرگ تبدیل شد. اسپادولینی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در زمان بتینو کراکسی (PSI) وزیر دفاع بود. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، اسپادولینی به عنوان رئیس سنا انتخاب شد (مقامی که تا سال ۱۹۹۴ در آن باقی ماند) و جورجیو لا مالفا به عنوان رهبر حزب جایگزین او شد.
دیاسپورا و سازماندهی مجدد
رسوایی‌های مانی‌پولیته در اوایل دهه ۱۹۹۰، حزب را که کمتر از ۱٪ آرا را به دست آورده بود، نابود کرد و آن را برای بقا در سیستم انتخاباتی جدید مبتنی بر کثرت، وابسته به اتحاد با سایر احزاب کرد. در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۴، حزب PRI بیشتر رأی‌دهندگان و اعضای خود را از دست داد. این حزب به سه گروه تقسیم شد: گروهی به رهبری جورجیو لا مالفا به پیمان ایتالیا پیوست، گروه دوم به رهبری لوسیانا اسبارباتی به اتحاد دموکراتیک (AD) پیوست و گروه سوم حزب را ترک کرد و حزب چپ جمهوری‌خواه (SR) را تشکیل داد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴، برخی از اعضای PRI از جمله اسبارباتی از فهرست AD به پارلمان ایتالیا راه یافتند، در حالی که کارلا مازوکا تنها عضو منتخب پیمان سگنی بود. در آن زمان، به نظر می‌رسید که کار حزب کاملاً تمام شده است.[۱۶]
بسیاری از جمهوری‌خواهان، از جمله یاس گاورونسکی، گوگلیلمو کاستاگنتی، آلبرتو زورزولی، لوئیجی کازرو، دنیس وردینی، پیئرجورجیو ماسیدا و ماریو پسکانته، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) را ترک کردند تا به حزب فورزا ایتالیا بپیوندند. دیگر اعضا، عمدتاً وابسته به SR، از جمله جورجو بوگی، استفانو پاسیلی، جوزپه آیالا، آندره‌آ مانزلّا و آدولفو باتاگلیا، به حزب دموکرات‌های چپ (PDS) نزدیک شدند و نهایتاً در سال ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ (DS) ادغام شدند. برخی دیگر، به ویژه انزو بیانکو و آنتونیو ماکانی‌کو، به اتحاد دموکراتیک (UD)، دموکرات‌ها (Dem) و در نهایت به حزب دموکراسی یعنی آزادی – گل داوودی (DL) پیوستند. حزب تحت رهبری لا مالفا همچنان به فعالیت ادامه داد؛ او در انتخابات پارلمان اروپا ۱۹۹۴ در ایتالیا به عنوان نمایندهٔ گروه ELDR انتخاب شد و تلاش زیادی برای بازسازماندهی حزب انجام داد و اعضایی مانند سبارباتی را که پس از انتخابات عمومی ۱۹۹۴ آن را ترک کرده بودند، دوباره به حزب بازگرداند.
از پرودی تا برلوسکونی
از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) بخشی از ائتلاف مرکز-چپ درخت زیتون به رهبری رومانو پرودی بود. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۶، حزب موفق شد دو نماینده مجلس (جورجو لا مالفا و لوچیانا سبارباتی) و دو سناتور (آنتونیو دووا و استلیو د کارولیس) را به لطف اتحاد با احزاب بزرگ‌تر انتخاب کند. دووا و د کارولیس اندکی پس از انتخابات به حزب دموکرات‌های چپ (DS) پیوستند، اما در طول دورهٔ مجلس، PRI سه نمایندهٔ دیگر را که با احزاب دیگر انتخاب شده بودند، جذب کرد: جیان‌آنتونیو ماتزوچین، جیووانی مارونگیو (هر دو عضو سابق DS) و لوئیجی نگری (عضو سابق لیگای شمال و فورزا ایتالیا). جمهوری‌خواهان از پنج سال حکومت مرکز-چپ بسیار ناامید شدند و به زودی به حامیان انتقادی دولت پرودی اول بدل شدند، به‌عنوان بخشی از شبدر، یک ائتلاف پارلمانی مرکزگرا با سوسیال دموکرات‌های ایتالیا (SDI) و اتحاد برای جمهوری (UpR). این ائتلاف شبدر مسئول سقوط دولت دآلما اول در دسامبر ۱۹۹۹ بود.
در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) با خانه آزادی‌ها به رهبری سیلویو برلوسکونی ائتلاف تشکیل داد و موفق شد یک نماینده مجلس (جورجو لا مالفا) و یک سناتور (آنتونیو دل پِنینو) را انتخاب کند. این اتحاد باعث شد که دو گروه چپ‌گرا از حزب جدا شوند: جنبش جمهوری‌خواهان اروپایی (MRE) به رهبری لوچیانا سبارباتی و جمهوری‌خواهان دموکرات به رهبری جوزپه اوسوریو. حزب PRI در دولت‌های برلوسکونی مشارکت داشت و جورجو لا مالفا در دولت سوم برلوسکونی به عنوان وزیر امور اروپایی منصوب شد.
نتایج انتخابات
پارلمان ایتالیا
| سال | رهبر / اتحاد | آراء | درصد | کرسی‌ها | تغییر | جایگاه |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۸۹۷ | جیووانی بوویو | 60,833[a] | ۵٫۰٪ | ۲۵ / ۵۰۸ | – | 4th |
| ۱۹۰۰ | ناپلئون کولاجانی | ۷۹٬۱۲۷ | ۶٫۲٪ | ۲۹ / ۵۰۸ | +۴ | 5th |
| ۱۹۰۴ | ناپلئون کولاجانی | ۷۵٬۲۲۵ | ۴٫۹٪ | ۲۴ / ۵۰۸ | +۵ | 5th |
| ۱۹۰۹ | – | ۸۱٬۴۶۱ | ۴٫۴٪ | ۲۳ / ۵۰۸ | +۱ | 5th |
| ۱۹۱۳ | – | ۱۰۲٬۱۰۲ | ۲٫۰٪ | ۸ / ۵۰۸ | +۱۵ | 7th |
| ۱۹۱۹ | سالواتوره بارزیلای | ۵۳٬۱۹۷ | ۰٫۹٪ | ۹ / ۵۰۸ | +۱ | 10th |
| ۱۹۲۱ | اوجنیو کیه‌سا | ۱۲۴٬۹۲۴ | ۱٫۹٪ | ۶ / ۵۳۵ | +۳ | 8th |
| ۱۹۲۴ | – | ۱۳۳٬۷۱۴ | ۱٫۹٪ | ۷ / ۵۳۵ | +۱ | 9th |
| ۱۹۲۹ | چیپریانوفاچینتی | ممنوع | – | ۰ / ۵۳۵ | – | 7th |
| ۱۹۳۴ | راندولفو پاچیاردی | ممنوع | – | ۰ / ۵۳۵ | – | – |
| ۱۹۴۶ | – | ۱٬۰۰۳٬۰۰۷ | ۴٫۴٪ | ۲۳ / ۵۵۶ | +۲۳ | 6th |
| ۱۹۴۸ | – | ۶۵۱٬۸۷۵ | ۲٫۵٪ | ۹ / ۵۷۴ | +۱۴ | 6th |
| ۱۹۵۳ | اورونزو رئاله | ۴۳۸٬۱۴۹ | ۱٫۶٪ | ۵ / ۵۹۰ | +۴ | 8th |
| ۱۹۵۸ | – | ۴۰۵٬۷۸۲ | ۱٫۴٪ | ۶ / ۵۹۶ | +۱ | 9th |
| ۱۹۶۳ | – | ۴۲۰٬۲۱۳ | ۱٫۴٪ | ۶ / ۶۳۰ | ۰ | 8th |
| ۱۹۶۸ | اوگو لا مالفا | ۶۲۶٬۵۳۳ | ۲٫۰٪ | ۹ / ۶۳۰ | +۳ | 7th |
| ۱۹۷۲ | – | ۹۵۴٬۳۵۷ | ۲٫۹٪ | ۱۵ / ۶۳۰ | +۶ | 7th |
| ۱۹۷۶ | جیووانی اسپادولینی | ۱٬۱۳۵٬۵۴۶ | ۳٫۱٪ | ۱۴ / ۶۳۰ | +۱ | 6th |
| ۱۹۷۹ | – | ۱٬۱۱۰٬۲۰۹ | ۳٫۰٪ | ۱۶ / ۶۳۰ | +۲ | 7th |
| ۱۹۸۳ | – | ۱٬۸۷۴٬۵۱۲ | ۵٫۱٪ | ۲۹ / ۶۳۰ | +۱۳ | 5th |
| ۱۹۸۷ | جورجو لا مالفا | ۱٬۴۲۸٬۶۶۳ | ۳٫۷٪ | ۲۱ / ۶۳۰ | +۸ | 5th |
| ۱۹۹۲ | – | ۱٬۷۲۲٬۴۶۵ | ۴٫۴٪ | ۲۷ / ۶۳۰ | +۶ | 7th |
| ۱۹۹۴ | اتحاد سگنی (Segni Pact) | – | – | ۱ / ۶۳۰ | +۲۶ | – |
| ۱۹۹۶ | اتحاد مردم (Populars) | – | – | ۲ / ۶۳۰ | +۱ | – |
| ۲۰۰۱ | اتحاد فورزا ایتالیا | – | – | ۱ / ۶۳۰ | +۱ | – |
| ۲۰۰۶ | فرانچسکو نوکارا | اتحاد فورزا ایتالیا | – | ۲ / ۶۳۰ | +۱ | – |
| ۲۰۰۸ | اتحاد مردم آزادی (PdL) | – | – | ۲ / ۶۳۰ | ۰ | – |
| ۲۰۱۳ | – | ۷٬۱۴۳ | ۰٫۰۲٪ | ۰ / ۶۳۰ | +۲ | 21st |
| ۲۰۱۸ | کورادو د رینالدی ساپونارو | 20,943[e] | ۰٫۰۶٪ | ۰ / ۶۳۰ | ۰ | 20th |
| ۲۰۲۲ | اتحاد اکشن – ایتالیا ویوا | – | – | ۰ / ۴۰۰ | ۰ | – |
پارلمان اروپا
| سال | رهبر | آراء | درصد | کرسی‌ها | تغییر |
|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۷۹ | جیووانی اسپادولینی | ۸۹۶٬۱۳۹ (رتبه ۸) | ۲٫۵۶٪ | ۲ / ۸۱ | جدید |
| ۱۹۸۴ | – | ۲٬۱۴۰٬۵۰۱ (رتبه ۵) | ۶٫۰۹٪ | ۲ / ۸۱ | ۰ |
| ۱۹۸۹ | جورجو لا مالفا | ۱٬۵۳۲٬۳۸۸ (رتبه ۵) | ۴٫۴۰٪ | ۳ / ۸۱ | +۱ |
| ۱۹۹۴ | – | ۲۴۲٬۷۸۶ (رتبه ۱۲) | ۰٫۷۴٪ | ۱ / ۸۷ | −۲ |
| ۱۹۹۹ | – | ۱۶۸٬۶۲۰ (رتبه ۱۸) | ۰٫۵۴٪ | ۱ / ۸۷ | ۰ |
| ۲۰۰۴ | – | ۲۳۳٬۱۴۴ (رتبه ۱۶) | ۰٫۷۲٪ | ۰ / ۷۸ | −۱ |
| ۲۰۰۹ | – | شرکت نکرد | – | ۰ / ۷۲ | ۰ |
| ۲۰۱۴ | فرانچسکو نوکارا | تحت فهرست «انتخاب اروپایی» | – | ۰ / ۷۳ | ۰ |
| ۲۰۱۹ | کورادو د رینالدی ساپونارو | تحت فهرست «بیشتر اروپا» | – | ۰ / ۷۶ | ۰ |
| ۲۰۲۴ | – | تحت فهرست «اکشن» | – | ۰ / ۷۶ | ۰ |
منابع
- ↑ Vít Hloušek, Lubomír Kopecek, ed. (2010). Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared. Routledge. p. 108.
- ↑ PRI (1968). Edizioni della Voce (ed.). Il XXIX [i. e. Ventinovesimo] Congresso nazionale del Partito repubblicano italiano: Atti e risoluzioni. Roma, 25-28 marzo 1965.
- ↑ Silvio Berardi (2016). Sapienza Università Editrice (ed.). Il socialismo mazziniano: Profilo storico-politico. ISBN 9788898533817.
- ↑ Gary Marks; Carole Wilson (1999). "National Parties and the Contestation of Europe". In T. Banchoff; Mitchell P. Smith (eds.). Legitimacy and the European Union. Taylor & Francis. p. 123. ISBN 978-0-415-18188-4. Retrieved 26 August 2012.
- ↑ Ari-Veikko Anttiroiko; Matti Mälkiä (2007). Encyclopedia of Digital Government. Idea Group Inc (IGI). p. 389. ISBN 978-1-59140-790-4. Retrieved 19 July 2013.
- ↑ "Sovranisti contro Repubblicani, i poli ai tempi del governo giallo-verde". AGI.it. 1 June 2018.
- ↑ Hans Slomp (2011). Europe, A Political Profile: An American Companion to European Politics. ABC-CLIO. p. 403. ISBN 978-0-313-39182-8.
- ↑ Gregory R. Copley; International Strategic Studies Association (1994). Defense & Foreign Affairs Handbook. Copley & Associates. p. 586. ISBN 978-0-9605932-9-3.
- ↑ Berardi, Silvio (2017). Five Years of Edera: The Italian Republican Party in Search of a New Identity (1943–1948). Rome: Edizioni Nuova Cultura. p. 228. ISBN 978-8-868-12829-6.
... there were many who believed the teachings of the Genoese patriot could be compatible with the Marxist doctrine and … considered an alliance with the left-wing to be legitimate and desirable.
- ↑ Cinzia Padovani (2007). A Fatal Attraction: Public Television and Politics in Italy. Rowman & Littlefield. p. 262. ISBN 978-0-7425-1950-3. Retrieved 24 July 2013.
- ↑ Cinzia Padovani (2005). A Fatal Attraction: Public Television and Politics in Italy. Rowman & Littlefield. p. 262. ISBN 978-0-7425-1950-3.
- ↑ Fabio Padovano; Roberto Ricciuti (2007). Italian Institutional Reforms: A Public Choice Perspective. Springer New York. p. 35. ISBN 978-0-387-72141-5.
- ↑ Mark Donovan (2002). "The fate of the secular Centre: The Liberals, Republicans and Social Democrats". In Stephen Gundle; Simon Parker (eds.). The New Italian Republic: From the Fall of the Berlin Wall to Berlusconi. Routledge. p. 100. ISBN 978-1-134-80790-1.
- ↑ "la Repubblica: storia d'Italia dal '45 ad oggi, centrismo (1947-1962)". Storia XXI Secolo (به ایتالیایی).
- ↑ Frank J. Coppa, ed. , Dictionary of modern Italian history (Greenwood, 1985) pp 210–211.
- ↑ "Seguiamo le impostazioni di Mazzini e Ugo La Malfa/I repubblicani e la loro collocazione in Europa". Pri.it. 28 January 2011. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved 23 April 2013.