حق بازگشت

حق بازگشت، اصلی در حقوق بین‌الملل است که حق بازگشت یا ورود مجدد هر فرد به کشور محل تابعیت خود را تضمین می‌کند. حق بازگشت، بخشی از مفهوم گسترده‌تر حقوق بشر در مورد آزادی حرکت است و همچنین با مفهوم حقوقی تابعیت، مرتبط است.[۱] در حالی که بسیاری از کشورها، به شهروندان خود، حق اقامت می‌دهند، حق بازگشت، به شهروندی یا تابعیت به معنای رسمی آن، محدود نمی‌شود.[۲] این حق، به افراد بدون تابعیت و کسانی که در خارج از کشور خود زاده شده‌اند، اجازه می‌دهد برای نخستین بار به کشور خود بازگردند، مشروط بر اینکه «پیوند واقعی و مؤثر» خود را حفظ کرده باشند.[۲][۳]

این حق در چندین معاهده و کنوانسیون معاصر، به ویژه در اعلامیه جهانی حقوق بشر ۱۹۴۸، میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی ۱۹۶۶ و کنوانسیون چهارم ژنو ۱۹۴۸، تدوین شده است. محققان حقوقی استدلال کرده‌اند که یک یا چند مورد از این اسناد بین‌المللی حقوق بشر به جایگاه حقوق بین‌الملل عرفی دست یافته‌اند و بنابراین حق بازگشت، برای کشورهای غیر امضاکننده این کنوانسیون‌ها، الزام‌آور است.[۴][۵]

حق بازگشت، اغلب توسط نمایندگان گروه‌های پناهنده، مورد استناد قرار می‌گیرد تا ادعا کنند که آنها حق بازگشت به کشوری را دارند که از آن آواره شده‌اند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. Tjasa Leskovic Vendramin. "The Right to Return of Refugees inInternational Law: The Case Study of Bosnia and Herzegovina" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2020-07-25. Retrieved 2020-07-24.
  2. 1 2 "The Human Rights Committee General Comment on Article 12 of the International Covenant on civil and Political Rights (November 1999)". Human Rights Watch.
  3. "2. The International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR)". Institute Statelessness and Inclusion. Archived from the original on 2021-12-23. Retrieved 2020-07-25.
  4. "United Nations Audiovisual Library of International Law". legal.un.org. Retrieved 2017-03-15.
  5. Rosand, Eric (1998). "The Right to Return Under International Law Following Mass Dislocation: The Bosnia Precedent? Dislocation: The Bosnia Precedent?". Michigan Journal of International Law. 19 (4).

پیوند به بیرون