حواریون کمبریج
| Cambridge Apostles | |
 | |
| تأسیس | ۱ آوریل ۱۸۲۰ (۲۰۶ سال) (۱۲ فروردین ۱۱۹۹ خورشیدی) |
|---|---|
| بنیان‌گذار | جرج تاملینسون (بعدها نخستین اسقف جبل‌الطارق) |
| نوع | انجمن سری روشنفکری |
| هدف | بحث و مناظره در موضوعات فلسفه، سیاست، اخلاق، حکومت و دین |
| مکان | |
| اعضا | ۱۲ عضو فعال در هر زمان |
زبان رسمی | انگلیسی |
افراد کلیدی | آلفرد تنیسون، هنری سیجویک، برتراند راسل، ج. ا. مور، جان مینارد کینز، لودویگ ویتگنشتاین، فردریک پالاک، جیمز کلرک ماکسول، آنتونی بلانت، گای برجس، جان کرنکراس |
نام پیشین | انجمن گفت‌وگو (Conversazione Society) |
حواریون کمبریج (انگلیسی: Cambridge Apostles) که با نام انجمن گفت‌وگو (Conversazione Society) نیز شناخته می‌شود، یک انجمن سری روشنفکری در دانشگاه کمبریج بود که در ۱ آوریل ۱۸۲۰ (۱۲ فروردین ۱۱۹۹ خورشیدی) به دست جرج تاملینسون، دانشجوی کمبریج و بعدها نخستین اسقف جبل‌الطارق، بنیان نهاده شد.[۱][۲] نام «حواریون» به دوازده عضو اولیۀ انجمن اشاره دارد که با شمار حواریون عیسی برابری می‌کند.[۳]
تاریخچه
هستۀ اولیۀ انجمن را دانشجویانی از کالج سنت جان تشکیل می‌دادند که از نظر سیاسی محافظه‌کار (توری)، از لحاظ مذهبی انگلیکن اونجلیکال و از نظر گرایش فکری پیرو کلیسای حداکثری بودند.[۴][۳] اعضای جدید با رأی اعضای کنونی برگزیده می‌شدند و گزینش آن‌ها همواره پنهانی بود.
حواریون در اساس همچون یک گروه مباحثه شکل گرفت تا پرسش‌های فلسفه، سیاست، اخلاق، حکومت و دین را در جمعی کوچک بررسی و تحلیل کند.[۴][۳] نشست‌ها هفته‌ای یک بار، به‌طور سنتی شامگاه شنبه، برگزار می‌شد: یک عضو مقاله‌ای آماده ارائه می‌کرد و سپس موضوع به بحث گذاشته می‌شد. مشاعره و حتی درس‌های رقص نیز بخشی از فعالیت‌ها بود.[۴] در اوایل سدۀ بیستم، برخی حواریون کمبریج را «پناهگاهی برای همجنس‌گرایی آشکار، پرشور و تقریباً ستیزه‌جو» می‌خواندند؛[۴] مادر یکی از اعضا پس از خواندن نامه‌های پسرش، گروه را «لانهٔ فساد» نامید.[۴]
پذیرش زنان از دهۀ ۱۹۷۰ آغاز شد.[۴][۵] در همین دهه آخرین اعضای شناخته‌شده از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدند و از آن پس روشن نیست که انجمن هنوز فعال است یا خیر؛ تا سال ۲۰۲۳ حتی شام سالیانۀ آن نیز «رویدادی گاه‌به‌گاه و بی‌نظم» شده بود.[۴]
مدارک و صورت‌جلسات حواریون تا سال ۱۹۳۰ در بایگانی کالج کینگ دانشگاه کمبریج نگهداری می‌شود.[۳]
سنت‌ها و آیین‌ها
اعضا هر هفته گرد هم می‌آمدند تا «وال» (whales) – در واقع آنچوی یا ساردین برشته بر نان تست – صرف کنند و دربارۀ نوشته‌ای که یکی از اعضا فراهم کرده بود به بحث بنشینند.[۴][۶] اگر شومینه‌ای در اتاق بود، گوینده و گردانندۀ نشست بر روی قالی جلو بخاری می‌ایستادند؛ از این رو خودِ مناظره «بحث بر روی قالی بخاری» (discussion on the Hearth Rug) خوانده می‌شد.
حواریون همۀ صورت‌جلسات و نیز دفترچۀ چرمی اعضا را که «کتاب عکس‌ها» (Photo Book) نام داشت و به سال تأسیس بازمی‌گشت، نگهداری می‌کردند. در این دفترها یادداشت‌های دست‌نویس دربارۀ موضوع سخنرانی هر عضو ثبت شده است.[۳] کل این مدارک در صندوقی چوبی از جنس سرو به نام «کشتی» (Ark) جای داشت که افزون بر صورت‌جلسات، آرای اعضا دربارۀ گزاره‌های مورد مناظره را نیز شامل می‌شد. رسم بود که پرسش به رأی گذاشته‌شده تنها ارتباطی حاشیه‌ای با موضوع واقعی بحث داشته باشد.[۳]
اعضای فعال «حواری» (Apostles) و پس از کناره‌گیری از انجمن «فرشته» (Angels) نامیده می‌شدند – که استعاره‌ای از «بال گشودن» یا «پرواز کردن» بود.[۴][۳] دانشجویانی که نامزد عضویت بودند، بی‌آنکه خود بدانند، «رویان» یا «جنین» (embryos) خوانده می‌شدند و به «میهمانی‌های رویانی (جنینی)» دعوت می‌گردیدند تا اعضا بتوانند آن‌ها را بیازمایند.[۴] مراسم پذیرش شامل ادای سوگند رازداری و شنیدن یک «نفرین» بود که متن آن را فنتن جان آنتونی هورت، الاهیدان و حواری پیشین، به هنگام کناره‌گیری هنری جان روبی در ۱۸۵۵ سروده بود.[۷]
اعضای بازنشسته (فرشتگان) هر چند سال یک‌بار، با رازداری بسیار، به یک شام حواریون در یکی از کالج‌های کمبریج دعوت می‌شدند. شام سالیانۀ دیگری نیز، معمولاً در لندن، برگزار می‌گردید.[۵]
عضویت
شمار اعضای فعال در هر زمان تنها دوازده نفر است و هویت اعضا همواره پنهان نگاه داشته می‌شود.[۴] بیشتر اعضا را دانشجویان کارشناسی تشکیل می‌دادند، اما دانشجویان تحصیلات تکمیلی و نیز کسانی که از پیش در دانشگاه یا کالج‌ها سمتی داشتند نیز به عضویت پذیرفته می‌شدند. به‌طور سنتی، بیشترین اعضا از کالج‌های مسیح، سنت جان، جیزس، ترینیتی و کینگ برمی‌خاستند؛ در سدۀ بیستم اکثریت به کینگ و ترینیتی تعلق داشتند.[۳] زنان برای نخستین بار در دهۀ ۱۹۷۰ به عضویت پذیرفته شدند،[۴] گرچه طرح این پرسش که «آیا مایلیم زنان را بپذیریم؟» دست‌کم یک بار در نشستی بسیار قدیمی‌تر به رأی گذاشته شده بود و رأی موافق آورده بود.[۳]
اعضای سرشناس
فهرست کامل اعضا در مقالۀ فهرست اعضای حواریون کمبریج آمده است. شماری از نامدارترین چهره‌ها عبارتند از:
- آلفرد لرد تنیسون (شاعر، از ۱۸۲۹)
- هنری سیجویک (فیلسوف اخلاق)
- جیمز کلرک ماکسول (فیزیک‌دان)
- فردریک پالاک (حقوق‌دان و تاریخ‌نگار حقوق)
- برتراند راسل و جی. ئی. مور (فیلسوفان)
- جان مینارد کینز (اقتصاددان)
- لودویگ ویتگنشتاین (فیلسوف؛ در ۱۹۱۲ به دعوت کینز پذیرفته شد، اما نزدیک بود بلافاصله کناره بگیرد زیرا سبک شوخ‌طبعی و بحث‌های انجمن را تاب نمی‌آورد. بعدها در دهۀ ۱۹۲۰ دوباره پیوست)
- استفان تولمین (فیلسوف علم)
- آنتونی بلانت، گای برجس و جان کرنکراس (سه تن از حلقۀ پنج‌گانۀ کمبریج و جاسوسان شوروی) و مایکل استریت که همگی در اوایل دهۀ ۱۹۳۰ عضو بودند.
وضعیت کنونی
با فارغ‌التحصیل شدن آخرین اعضای شناخته‌شده در دههٔ ۱۹۷۰، معلوم نیست که حواریون کمبریج هنوز به‌طور فعال وجود دارند یا خیر. شام سالانۀ انجمن تا سال ۲۰۲۳ به رویدادی پراکنده و بی‌نظم بدل شده بود.[۴]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Endres، Nikolai (۲۰۱۴). «Cambridge Apostles» (PDF). glbtq Archive. دریافت‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Lubenow، William C. (۱۹۹۸). The Cambridge Apostles, ۱۸۲۰-۱۹۱۴. Cambridge University Press. شابک ۹۷۸-۰۵۲۱۰۳۷۲۸۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 «The Apostles, up to 1930». King's College, Cambridge. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ آوریل ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: بیش از یک پارامتر|تاریخ بایگانی=و|archive-date=داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر|نشانی بایگانی=و|archive-url=داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Datta، Taneesha (۳۱ مارس ۲۰۲۳). «'A hotbed of vice': the Cambridge Apostles». Varsity Online. دریافت‌شده در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «A Cambridge Secret Revealed: The Apostles». King's College, Cambridge. ژانویه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ مارس ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Brookfield, Frances Mary. The Cambridge "Apostles", C. Scribner's Sons, 1907.
- ↑ Lubenow (1998), pp. 46–47.
- Allen, Peter. The Cambridge Apostles: The Early Years. Cambridge University Press, 1978. ISBN 978-0-521-21803-0.
- Deacon, Richard. The Cambridge Apostles: A History of Cambridge University's Elite Intellectual Secret Society. Farrar, Straus and Giroux, 1986. ISBN 978-0-374-11820-4.
- Levy, Paul. Moore: G. E. Moore and the Cambridge Apostles. Holt, Rinehart and Winston, 1980. ISBN 978-0-03-053616-8.
- بنیانگذاریهای ۱۸۲۰ (میلادی) در انگلستان
- گروه بلومزبری