خاندان اسپینولا

خاندان اسپینولا
اشراف ایتالیایی
خانواده مادر	اوبرتنگی
کشور	جمهوری جنوا ایالات پاپی پادشاهی ایتالیا ایتالیا
تاریخ بنیان‌گذاری	قرن دوازدهم
بنیانگذار	گویدو اسپینولا
عنوان‌ها	دوج جنوا مارکی فاریلیانو، جارسیو، لرما، مولاره، موربلو، مورنزه، اسپینیو مونفراتو، ویلالورنیا کنت تاسارولو لرد بورگو وال دی تارو، بیستانیو، برینیانو-فراسکاتا، کانتالوپو ین سابینا، کاروزیو، کازالجو بویرو، کازالنوچتو، کاسانو اسپینولا، کاسینله، دنیچه، فرانکاویلا بیزیو، Frascata, فروجارولو، لو، موناسترو بورمیدا، مونکالوو، مونتاکوتو، مونته‌مارتسینو، پاستورانا، پونته کورونه، پراسکو، تورچلو، ویگنال، وولتاجیو

خاندان اسپینولا (انگلیسی: House of Spinola) یک خانواده اشرافی برجسته جنوا بود که نقش رهبری در جمهوری جنوا ایفا کردند. نفوذ آنها در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم به اوج خود رسید.

اسپینولاها، رهبران گیبلین‌های جنوایی (به همراه دوریا) در قرن سیزدهم، یکی از به اصطلاح «تیره‌های کواتور» بودند، یعنی چهار خانوادهٔ مسلط جنوا در قرن سیزدهم و آغاز قرن چهاردهم (اسپینولا، دوریا، فیشی و گریمالدی). هنگامی که هژمونی «مردم» در جمهوری (بوکانگرا، آدورنو، فرگوسو و غیره) آغاز شد، آنها با وجود تأیید سلطهٔ فئودالی خود در مناطق داخلی لیگوریا، همراه با فرماندهی نظامی، دیپلماسی و امور بین‌الملل، به ویژه خدمات مالی و نظامی به نفع چندین پادشاهی اروپایی، از بالاترین مناصب قضایی کنار گذاشته شدند.

در طول اصلاحات اشرافی جمهوری به رهبری آندره‌آ دوریا در سال ۱۵۲۸، خانواده اسپینولا اولین اشراف را تشکیل دادند و خود را به عنوان خاندانی که بیشترین دوج (۱۲) و سناتور (۱۲۷) و همچنین کاردینال (۱۳) و بسیاری دیگر از اسقف‌ها را به جمهوری اهدا کرد، تثبیت کردند. این خانواده به لطف قدرت سیاسی، فئودالی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی خود، خود را به عنوان یکی از معتبرترین خانواده‌ها در اروپا تثبیت کردند و عناوین مختلفی، برخی از آنها از مقام شاهزاده‌ای و دوکی، و پیوند خود با خاندان‌ها و حاکمان مهم، از جمله پالئولوگی‌های قسطنطنیه، آلرامیچی‌های سالوتزو، فیناله، گریمالدی‌های موناکو و بسیاری دیگر را به دست آوردند.

این خانواده که ثروت خود را بر تجارت (یعنی تجارت کالا)، امور مالی و تملک زمین بنا نهاده بود، ریشه‌های خود را به گویدو و اوبرتو، پسران گویدو و نوه‌های بلو بوزومی، می‌رساند. در مورد ریشه این نام، آنجلو ماریا اسکورزا در اثر خود به نام خانواده اشرافی جنوا، سه روایت اصلی را گزارش می‌دهد:

زیرا این دو برادر خاری از تاج عیسی مسیح را از شرق به جنوا آوردند؛ زیرا آنها اربابان مونته اسپینولا در مارکیزات وارسی بودند.

زیرا این دو برادر حرفه بشکه‌سازی داشتند. یک شاعر ناشناس خار بشکه ای سنتی نشان خانواده اسپینولا را به خار گل رز با یک دوبیتی مرثیه لاتین زیبا که در کتیبه قبر اختصاص داده شده به جنتلمن جیووانی باتیستا اسپینولا (۱۵۸۴–۱۶۲۴) درج شده بود، تبدیل کرد که هنوز در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا آسونتا قابل مشاهده است.

گیدو اسپینولا یکی از اولین اعضای مهم خانواده بود. او در سال ۱۱۰۲ به عنوان کنسول جنوا خدمت کرد. این خانواده که ثروت خود را از تجارت، امور مالی و خرید زمین به دست آورده بود، از گویدو و اوبرتو، نوه‌های بلو بوزومی، سرچشمه می‌گیرد.

اسپینولای بعدی که پس از گویدو به شهرت رسید، اوبرتو بود. در ماه مه ۱۲۶۲، او با اوبرتو دوریا متحد شد تا کاپیتان خارجی مردم جنوا، گوگلیلمو بوکانگرا، را از قدرت برکنار کرده و دولت را اصلاح کند. آنها او را با دو کاپیتان مردم جایگزین کردند که به مدت ۲۲ سال، تحت نظر اوبرتو اسپینولا و اوبرتو دوریا انتخاب شدند. مدت زمانی که اوبرتو اسپینولا به عنوان کاپیتان مردم باقی ماند، مشخص نیست. با این حال، پسرش کورادو اسپینولا دریاسالار برجسته‌ای در جنگ جنوا با پیزا بود.

در سال ۱۲۶۶، اوبرتو ناوگان جنوا را در پیروزی علیه ونیزی‌ها رهبری کرد. سپس، در سال ۱۲۷۰، آنها خانواده‌های فیسکی و گریمالدی را تبعید کردند.

در حدود سال ۱۲۸۹، کورادو اسپینولا به جای پدرش، اوبرتو، کاپیتان مردم شد. در سال ۱۳۰۱، کورادو اسپینولا از سمت کاپیتان مردم استعفا داد، همان‌طور که لامبا دوریا نیز استعفا داد.

مرحله بعدی دخالت اسپینولا از طریق اوپیچینو اسپینولا اتفاق افتاد.

گالئوتو اسپینولا در سال ۱۳۳۵ به همراه رافائله دوریا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد. آنها قدرت رابرت ناپل را در جنوا سرنگون کردند.

در سال ۱۴۳۵، فرانچسکو اسپینولا در محاصره گائتا در طول جنگ بر سر کنترل ناپل موفق بود. اندکی پس از آن، فرانچسکو شورشی را رهبری کرد که به حکومت دولت مستقر در میلان بر جنوا پایان داد.

ژنرال بزرگ ایتالیایی-اسپانیایی، آمبروجو اسپینولا، که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۶۲۹ به عنوان کاپیتان-ژنرال ارتش فلاندر خدمت می‌کرد، نیز عضوی از این خانواده بود.

• باتیستا اسپینولا، چهل و هفتمین دوج.
• لوکا اسپینولا، پنجاه و هفتمین دوج.
• سیمون اسپینولا، دوج شصت و ششم.
• توماسو اسپینولا، نودمین دوج.
• آندریا اسپینولا، نود و نهمین دوج.
• الساندرو اسپینولا، ۱۱۲مین دوج.
• آگوستینو اسپینولا، دوژ ۱۲۵.
• لوکا اسپینولا، ۱۲۹مین دوج.
• دومنیکو ماریا اسپینولا، دوژ ۱۵۱.
• نیکولو اسپینولا، دوژ ۱۵۵.
• فردیناندو اسپینولا، دوژ ۱۷۲.

• Gagné, John (2021). Milan Undone. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-24993-6. OCLC 1232237123.
• Gamberini, Andrea (2014). "Milan and Lombardy in the era of the Visconti and the Sforza". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 19–45. ISBN 9789004284128.
• Grisoni, Michela M.; Bertacchi, Cristina (2014). "Three castles in one: Castello Visconti di San Vito, Somma Lombardo (Varese)". In Villoresi, Valerio (ed.). Lombard villas and stately homes. Turin: AdArte. pp. 56–71. ISBN 9788889082546. OCLC 896832706.
• Grote, Hans (2008). "Francesco Petrarca und die literarische Kultur in Mailand der Visconti: Zür Entstehungskontext". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 237–252. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Hale, John Rigby (1981). A concise encyclopaedia of the Italian Renaissance. Thames & Hudson. OCLC 636355191.
• Jones, Philip James (1997). The Italian city-state from commune to signoria. Oxford & New York: Clarendon Press. ISBN 9786610806577. OCLC 252653924.
• Keller, Hagen (1979). Adelsherrschaft und städtische Gesellschaft in Oberitalien, 9. bis 12. Jahrhundert [Nobility and urban society in northern Italy, 9th to 12th centuries] (به آلمانی). Vol. 52. Tübingen: M. Niemeyer Verlag. ISBN 978-3-484-80088-5. OCLC 612442612.
• Litta Biumi, Pompeo (1819–1884). Visconti di Milano. Famiglie celebri italiane (به ایتالیایی). Milano: Luciano Basadonna Editore. OCLC 777242652. Retrieved 2020-04-15.
• Menant, François (2005). L'Italie des communes (1100–1350) [Italy of the communes] (به فرانسوی). Édition Belin. ISBN 9782701140445.
• Muir, Dorothy Erskine (1924). A history of Milan under the Visconti. London: Methuen & Co. Ltd.
• Romano, Serena (2014). "Milan (and Lombardy): Art and Architecture, 1277–1535". In Gamberini, Andrea (ed.). A companion to late medieval and early modern Milan. The distinctive features of an Italian state. Leiden & Boston: Brill. pp. 214–247. ISBN 9789004284128. OCLC 897378766.
• Rossiter, William T. (2010). Chaucer and Petrarch. Cambridge: D.S. Brewer. ISBN 978-1-84615-796-7. OCLC 738478094.
• Rückert, Peter (2008). "Fürstlicher Transfer um 1400: Antonia Visconti und ihre Schwestern". In Rückert, Peter; Sönke, Lorenz (eds.). Die Visconti und der deutsche Südwesten. Kulturtransfer im Spätmittelalter (به آلمانی). Ostfildern: Jan Thorbeck Verlag. pp. 11–32. ISBN 978-3-7995-5511-1. OCLC 298988901.
• Visconti, Alessandro (1967). Storia di Milano. A cura della Famiglia Meneghina e sotto gli auspici del Comune di Milano [History of Milan. Edited by Famiglia Meneghina and under the auspices of the Commune of Milan] (به ایتالیایی). Milano: Ceschina. OCLC 2872335.
• Vincenti, Antonello (1981). I Castelli viscontei e sforzeschi (به ایتالیایی). Milano: Rusconi Libri S.p.A. Immagini. OCLC 8446824.
• Welch, Evelyn (1989). "Galeazzo Maria Sforza and the Castello di Pavia, 1469". The Art Bulletin. 71 (3): 351–375. doi:10.1080/00043079.1989.10788512.
• Welch, Evelyn S. (1995). Art and Authority in Renaissance Milan. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-06351-6. OCLC 32429850.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «House of Spinola». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵.