خاندان مونته‌فلترو
| خاندان مونته‌فلترو | |
|---|---|
 | |
| کشور |  دوک‌نشین اوربینو دوک‌نشین اوربینو.svg.png){kind=small} ایالات پاپی |
| تاریخ بنیان‌گذاری | قرن یازدهم میلادی |
| بنیانگذار | آنتونیو اول مونته‌فلترو |
| آخرین حاکم | گویدوبالدو دا مونته‌فلترو |
| عنوان‌ها | |
| انحلال | ۱۵۰۸ |
خاندان مونته‌فلترو (انگلیسی: House of Montefeltro) یک خانواده تاریخی ایتالیایی است که بر اوربینو و گوبیو حکومت می‌کردند و در سال ۱۴۴۳ به دوک‌های اوربینو تبدیل شدند. این خانواده در سال ۱۵۰۸ از نسل مرد منقرض شدند و دوک‌نشین به خانواده دلا روور به ارث رسید.
تاریخچه
این خانواده شاخه‌ای از لردهای کارپگنا بود، درست مانند مخالفان دیرینه‌اش، خاندان مالاتستا، سینیوری ریمینی. حدود سال ۱۱۴۰، آنتونیو (درگذشته ۱۱۸۴؟)، با توزیع بین وراث به همراه برادرانش، قلعه مونته‌کوپیولو را دریافت کرد و بعداً قلعه سن لئو (واقع در صخره مونس فرتریوس که نام خود را به منطقه مونته‌فلترو داده است) را به دست آورد.
فردریک اول، امپراتور مقدس روم، در سال ۱۱۵۵ آنتونیو را به عنوان جانشین امپراتوری برای شهر اوربینو منصوب کرد و بدین ترتیب ادعا کرد که این شهر تیول پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم) است، اگرچه ایالات پاپی ادعای قدیمی‌تری نسبت به آن داشتند. پسر آنتونیو، مونته‌فلترانو اول (حدود ۱۱۳۵–۱۲۰۲)، که او نیز جانشین اوربینو بود، کنت مونته‌فلترو شد. در سال ۱۲۲۶، پسران دومی، بوئونکونته اول و تادئو دا مونته‌فلترو، توسط امپراتور فردریک دوم به عنوان کنت‌های اوربینو منصوب شدند. در طول کشمکش‌های بین پیروان پاپ و امپراتوری (گوئلف‌ها و گیبلین‌ها)، برادران مونته‌فلترو و فرزندان آنها رهبران گیبلین‌های مارکه و رومانیا شدند، در حالی که خانواده مالاتستا رهبری گوئلف‌ها را به دست گرفتند.
مونته‌فلترانو دوم (۱۲۱۴–۱۲۵۵) و گوئیدوی اول (۱۲۵۵–۱۲۸۶ و ۱۲۹۳–۱۲۹۶) که در طول جنگ‌ها با ارتش فرانسه و پاپ، کاپیتان فورلی بود، جانشین بوآنکونته اول شدند. پاپ بونیفاس هشتم او را از سرزنش‌ها به خاطر اقداماتش در آن جنگ‌ها معاف کرد و او را علیه پالسترینا و کولونا به کار گرفت.
جانشین گوئیدو، فدریکو اول (۱۲۹۶–۱۳۲۲)، با گرفتن فانو، اوسیمو، رکاناتی، گوبیو، اسپولتو و آسیسی از سریر مقدس، قلمرو خود را افزایش داد. او پس از وضع مالیات‌های سنگین به قتل رسید و اوربینو تحت کنترل پاپ قرار گرفت. با این حال، در سال ۱۳۲۳، پسر فدریکو، نولفو (۱۳۲۳–۱۳۵۹)، به عنوان ارباب اوربینو اعلام شد. در سال ۱۳۵۵، کاردینال آلبورنوز به عنوان نماینده پاپ، در ایتالیا سفر کرد و اقتدار پاپ را احیا کرد و اوربینو بار دیگر تحت کنترل واتیکان درآمد. پسر نولفو، فدریکو دوم، بدون هیچ اقتداری باقی ماند، اما پسرش، آنتونیو دوم (۱۳۷۷–۱۴۰۳)، از شورش مارکه و اومبریا علیه واتیکان (۱۳۷۵) برای احیای اقتدار خود در اوربینو استفاده کرد.
گویدانتونیو (۱۴۰۳–۱۴۴۳) توسط پاپ مارتین پنجم (۱۴۱۹) به عنوان حاکم دوک‌نشین اسپولتو منصوب شد و با اقبال متغیری به جنگ علیه براچیو دا مونتونه پرداخت. پسرش، اودو آنتونیو، تنها پس از چند ماه حکومت ترور شد. سپس اوربینایی‌ها مقام لردی را به فدریکو سوم (۱۴۴۴–۱۴۸۲)، پسر نامشروع گویدانتونیو، شاگرد مکتب ویتورینو دا فلتره و عاشق هنر، پیشنهاد دادند. اوربینو تحت رهبری او به مرکز فرهنگی رنسانس تبدیل شد. او در جنگ‌ها علیه سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا، رنه آنژو و فلورانس دست داشت. پاپ سیکتوس چهارم عنوان دوک اوربینو را به او اعطا کرد (۱۴۷۴).
گویدوبالدو اول (۱۴۹۲–۱۵۰۸) برای فرار از ارتش‌های چزاره بورجیا مجبور به فرار از اوربینو شد. او فرانچسکو ماریا دلا رووره (۱۵۰۸–۳۸)، فرزند خواهرش، را به فرزندی پذیرفت و بدین ترتیب سینیوریای سینیگالیا را با اوربینو متحد کرد. او به ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد. پاپ لئو دهم او را از قلمرویش محروم کرد و قلمرو او به لورنزو د مدیچی و بعدها به فرانچسکو ماریا دلا رووره داده شد. خانواده رووره تا زمان انقراضشان در سال ۱۶۳۱، که به ایالات پاپی بازگشت، بر این دوک‌نشین حکومت کردند.
جستارهای وابسته
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «House of Montefeltro». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
