خانواده فروید

خانواده زیگموند فروید، پیشگام روانکاوی، تا دهه ۱۹۳۰ در اتریش و آلمان زندگی می‌کردند پیش از آنکه به انگلستان، کانادا و ایالات متحده مهاجرت کنند. چندین تن از نوادگان و بستگان فروید در حوزه‌های مختلف به شهرت دست یافته‌اند.

زیگموند فروید (۱۹۳۹-۱۸۵۶) از والدینی یهودی و اهل گالیسیا در شهر موراویایی فرایبرگ در منطقه مهرن متولد شد که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش بود (اکنون پْریبور نامیده می‌شود و در جمهوری چک قرار دارد)^[۱][۲]. او بزرگ‌ترین فرزند یاکوب فروید (۱۸۹۶-۱۸۱۵)، تاجر پشم، و سومین همسرش، آمالیا ناتانسون (۱۹۳۰-۱۸۳۵) بود. یاکوب فروید در تیسمنیتز به دنیا آمد که در آن زمان بخشی از منطقه اشغالی اتریش در لهستان به نام پادشاهی گالیسیا و لودومریا بود (اکنون تیسمنیتسیا نامیده می‌شود و در اوکراین قرار دارد). او بزرگ‌ترین فرزند شلومو و پپی (پسل) فروید (با نام خانوادگی اولیه هافمن) بود.^[۳] دو برادر او، آبه (حدود ۱۸۱۵ - حدود ۱۸۸۵) و یوزف (۱۸۹۷-۱۸۲۵)، مشکلاتی داشتند که خانواده را درگیر کرده بود؛ اولی به دلیل فرزندان معلول ذهنی‌اش و دومی به دلیل اینکه معاملات تجاری‌اش تحت تحقیق جنایی قرار گرفت.^[۴]

یاکوب فروید از ازدواج اولش با سالی کانر (۱۸۵۲-۱۸۲۹)، دو فرزند داشت که زنده ماندند:

1. امانوئل (۱۹۱۴-۱۸۳۲)
2. فیلیپ (۱۹۱۱-۱۸۳۶)

ازدواج دوم یاکوب (۱۸۵۵-۱۸۵۲) با ربکا (خانواده اصلی نامشخص) بدون فرزند بود.

آمالیا فروید دختر یاکوب ناتانسون (۱۸۶۵-۱۸۰۵)، نتیجه‌ی خاخام آریه لیب برنشتاین^[۵]، و سارا ویلنز (متولد برودی) بود که آن زمان آن نیز بخشی از پادشاهی گالیسیا و لودومریا بود و اکنون بخشی از اوکراین است. آنان بعداً به وین نقل مکان کردند. برادر آمالیا به نام هرمان (۱۸۹۵-۱۸۲۲)، که در اودسا در امپراتوری روسیه کارگزار بورس بود، دایی محبوب فروید محسوب می‌شد. او سه برادر دیگر نیز داشت: ناتان (متولد حدود ۱۸۲۵)، آدولف (حدود ۱۸۳۰-۱۸۶۲) و یولیوس (۱۸۵۸-۱۸۵۷)^[۶]. یاکوب و آمالیا فروید هشت فرزند داشتند:^[۷]

1. زیگموند (نام تولد: زیگیسموند شلومو؛ ۶ مه ۱۸۵۶ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹)  
2. یولیوس (اکتبر ۱۸۵۷ – ۱۵ آوریل ۱۸۵۸)  
3. آنا (۳۱ دسامبر ۱۸۵۸^[۸] – ۱۱ مارس ۱۹۵۵)  
4. رگینا دبورا (لقب: رزا؛ ۲۱ مارس ۱۸۶۰ – ۱۹۴۲)  
5. ماری (لقب: میتسی؛ ۲۲ مارس ۱۸۶۱ – ۱۹۴۲)  
6. استر آدولفینه (لقب: دولفی؛ ۲۳ ژوئیه ۱۸۶۲ – ۱۹۴۲)  
7. پائولین رگینه (لقب: پائولی؛ ۳ مه ۱۸۶۴ – ۱۹۴۳)  
8. الکساندر گوتولد افرائیم (۱۹ آوریل ۱۸۶۶ – ۲۳ آوریل ۱۹۴۳)  

یولیوس فروید در نوزادی درگذشت.

آنا با الی برنیز (۱۹۲۱-۱۸۶۰)، برادر بزرگ‌تر همسر زیگموند (مارتا) ازدواج کرد. آنان چهار دختر داشتند: جودیت (۱۹۷۷-۱۸۸۵)، لوسی (۱۹۸۰-۱۸۸۶)، هلا (۱۹۹۴-۱۸۹۳)، مارتا (۱۹۷۹-۱۸۹۴) و یک پسر به نام ادوارد (۱۹۹۵-۱۸۹۱). در سال ۱۸۹۲ خانواده به ایالات متحده نقل مکان کرد، جایی که ادوارد برنیز به یکی از تأثیرگذاران اصلی در روابط عمومی مدرن تبدیل شد. او با دوریس ای. فلیشمن (۱۹۸۰-۱۸۹۱) ازدواج کرد که به عنوان یک کنشگر فمینیست برجسته شناخته شد. دختران آنان عبارتند از: دوریس برنیز هِلد (متولد ۱۹۲۹)، روان‌درمانگری که با ریچارد هِلد (۲۰۱۶-۱۹۲۲) عصب‌شناس ازدواج کرد، و آن برنیز (متولد ۱۹۳۰)، نویسنده و ویراستار که همسرش جاستین کاپلان (۲۰۱۴-۱۹۲۵) نیز نویسنده و ویراستار بود.

رزا (رگینا دبورا گراف-فروید) با هاینریش گراف (۱۹۰۸-۱۸۵۲) وکیل ازدواج کرد. پسرشان، هرمان (۱۹۱۷-۱۸۹۷)، در جنگ جهانی اول کشته شد؛ دخترشان، سسیلی (۱۹۲۲-۱۸۹۹)، پس از یک رابطه عشقی نافرجام خودکشی کرد. در مارس یا اوایل آوریل ۱۹۴۳، رزا از وین به اردوگاه مرگ تربلینکا تبعید و در آنجا به قتل رسید.^[۹]

میتسی (ماری فروید) با پسرعمویش موریس فروید (۱۹۲۲-۱۸۵۷) ازدواج کرد. آنان سه دختر داشتند: مارگارت (۱۹۸۱-۱۸۸۷)، لیلی (۱۹۷۰-۱۸۸۸)، مارتا (۱۹۳۰-۱۸۹۲) و یک پسر به نام تئودور (۱۹۲۳-۱۹۰۴) که در یک حادثه غرق‌شدگی درگذشت. مارتا، که با نام تام شناخته می‌شد، به عنوان تصویرگر کتاب کودکان کار می‌کرد. پس از خودکشی همسرش، یاکوب سیدمان، روزنامه‌نگار، او نیز خودکشی کرد. دخترشان، آنجلا، برای زندگی نزد اقوامش در حیفا فرستاده شد. لیلی بازیگر شد و در سال ۱۹۱۷ با آرنولد مارله بازیگر ازدواج کرد.^[۱۰] آنان بعدا آنجلا را به فرزندی پذیرفتند. در ژوئیه ۱۹۴۲، میتسی از وین به اردوگاه کار اجباری ترزینشتات تبعید شد. در سپتامبر همان سال، به اردوگاه مرگ مالی تروستنتس، نزدیک مینسک، منتقل و در آنجا به قتل رسید.

دولفی (استر آدولفینه فروید) ازدواج نکرد و در خانه خانوادگی ماند تا از والدینش مراقبت کند. در ژوئیه ۱۹۴۲، دولفی از وین به اردوگاه کار اجباری ترزینشتات تبعید شد و در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۲ بر اثر سوءتغذیه درگذشت.^[۱۱]

پائولی (پائولین رگینه وینترنیتز-فروید) با والنتاین وینترنیتز (۱۹۰۰-۱۸۵۹) ازدواج کرد و به ایالات متحده مهاجرت کرد، جایی که دخترشان رز بئاتریس (۱۹۶۹-۱۸۹۶) متولد شد. پس از مرگ همسرش، او و دخترش به اروپا بازگشتند. رز (با نام روسی) در سال ۱۹۲۳ با ارنست والدینگر، شاعر، ازدواج کرد. آنان پس از جنگ به شهر نیویورک نقل مکان کردند، جایی که دختری به نام روث متولد شد.^[۱۲] در ژوئیه ۱۹۴۲، پائولی از وین به اردوگاه کار اجباری ترزینشتات تبعید شد. در سپتامبر همان سال، به اردوگاه مرگ مالی تروستنتس، نزدیک مینسک، منتقل و در آنجا به قتل رسید.

الکساندر فروید با سوفی سابینه شریبر (۱۹۷۰-۱۸۷۸) ازدواج کرد. آنان همراه با پسرشان، هری (۱۹۶۸-۱۹۰۹)، از رژیم نازی در اتریش گریختند و به کانادا مهاجرت کردند. هری متعاقبا به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا با للی مارگارت هورن ازدواج کرد.^[۱۳]

هر دو برادر ناتنی فروید، اندکی قبل از نقل مکان بقیه خانواده فروید به وین در سال ۱۸۶۰، به منچستر انگلیس مهاجرت کردند.

امانوئل فروید با ماریا روکاچووا (۱۹۲۳-۱۸۳۶) در فرایبرگ ازدواج کرد، جایی که سه فرزند اول زنده‌مانده آنان متولد شدند: یوهان معروف به جان (۱۹۳۶-۱۸۵۵)، که "همبازی جداناپذیر" فروید در اوایل کودکی بود، پائولین (۱۹۴۴-۱۸۵۶) و برتا (۱۹۴۰-۱۸۵۹). سایر فرزندان آنان در منچستر متولد شدند: ماتیلا (۱۸۶۸-۱۸۶۲)، هریت (۱۸۶۸-۱۸۶۵)، هنریتا (مرگ در نوزادی، ۱۸۶۶) و سلیمان (۱۹۴۵-۱۸۷۰، معروف به سَم). هیچ یک از فرزندان ازدواج نکردند. تحقیقات درباره زندگی جان شواهدی ارائه داده که نشان می‌دهد او به لندن نقل مکان کرد و با آنی نیوپورت (۱۹۳۴-۱۸۶۸) شریک زندگی شد و صاحب یک فرزند به نام اِتل رز (۱۹۵۹-۱۸۹۲) شد.

فیلیپ فروید با بلوماح فرانکل (۱۹۲۵-۱۸۳۸) ازدواج کرد. آنان دو فرزند داشتند: پائولین (۱۹۵۱-۱۸۷۳) که با فریتس هارتویگ (۱۹۵۸-۱۸۸۱) ازدواج کرد؛ و موریس (۱۹۳۸-۱۸۷۶. درگذشت در پورت الیزابت، آفریقای جنوبی). مرگ پائولین بی‌فرزند در سال ۱۹۵۱، پایان دوره خاندان فروید منچستر را رقم زد.

فروید دو بار از برادران ناتنی و خانواده‌هایشان در انگلیس دیدار کرد: یک بار در سال ۱۸۷۵، زمانی که هنوز دانشجو بود، و بار دیگر در سال ۱۹۰۸. او از طریق مکاتبه منظم با سَم فروید در تماس باقی ماند. آنان سرانجام دوباره در سال ۱۹۳۸ در لندن با هم ملاقات کردند.

آزار سیستماتیک یهودیان توسط آلمان نازی و هولوکاست پس از آن، تأثیر عمیقی بر خانواده داشت. چهار نفر از پنج خواهر فروید در اردوگاه‌های کار اجباری به قتل رسیدند: در سال ۱۹۴۲، میتسی فروید (۸۱ ساله) و پائولا وینترنیتز (۷۸ ساله) به ترزینشتات تبعید و از آنجا به اردوگاه مرگ مالی تروستنتس، نزدیک مینسک، منتقل شدند و در آنجا به قتل رسیدند. در سال ۱۹۴۳، دولفی فروید در ترزینشتات بر اثر خونریزی داخلی درگذشت (احتمالاً به دلیل گرسنگی شدید) و رزا گراف (۸۲ ساله) به تربلینکا تبعید و در آنجا به قتل رسید.^[۱۴] برادر فروید، الکساندر، اندکی پیش از آنشلوس (الحاق اتریش) به همراه خانواده‌اش به سوئیس گریخت و آنان متعاقبا به کانادا مهاجرت کردند.

پسران فروید، الیور (مهندس عمران) و ارنست لودویگ (معمار)، تا پیش از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان در سال ۱۹۳۳ در برلین زندگی و کار می‌کردند. پس از آن، آنان به ترتیب با خانواده‌هایشان به فرانسه و انگلستان گریختند. الیور فروید و همسرش بعداً به ایالات متحده مهاجرت کردند. دخترشان، اوا فروید، در فرانسه باقی ماند و بر اثر عفونت ناشی از سقط جنین در آنجا درگذشت.^[۱۵]

فروید و باقی‌مانده خانواده‌اش در سال ۱۹۳۸ وین تحت اشغال نازی‌ها را ترک کردند، پس از آنکه ارنست جونز، رئیس وقت انجمن بین‌المللی روانکاوی، مجوزهای مهاجرت آنان برای نقل مکان به بریتانیا را فراهم کرد. مجوزهایی نیز برای خدمتکار خانه فروید (پائولا فیشتل)، پزشکش (مکس شور) و خانواده‌اش، و همچنین تعدادی از همکاران فروید و خانواده‌های آنان تأمین شد.

نوه فروید، ارنست هالبرشتات، اولین فردی بود که در ۲۸ مارس وین را ترک کرد، ابتدا به پاریس و سپس به لندن رفت؛ جایی که پس از جنگ نام ارنست فروید را برگزید و به عنوان روانکاو آموزش دید. بعدی‌ها، ارنستین، سوفی و والتر فروید (همسر و فرزندان پسر بزرگ فروید، مارتین) بودند که اتریش را به قصد پاریس ترک کردند. والتر بعداً به پدرش در لندن پیوست. مادر و خواهرش در فرانسه ماندند و در آخر به ایالات متحده مهاجرت کردند. مادربزرگ مادری او، ایدا دروکر، در سال ۱۹۴۲ از بیاریتز تبعید و در آشویتس به قتل رسید.^[۱۶]

خواهرزن فروید، مینا برنیز، اولین کسی بود که در اوایل مه ۱۹۳۸ عازم لندن شد. پس از او، پسرش مارتین در ۱۴ مه و سپس دخترش ماتیلده و همسرش، رابرت هولیتشر، در ۲۴ مه به لندن رفتند. فروید، همسر و دخترش آنا، در ۴ ژوئن و به همراه خدمتکار خانه پائولا فیشتل و دکتر جوزفین استروس، وین را با قطار اورینت اکسپرس ترک کردند. استروس به عنوان ناظر پزشکی فروید، جایگزین دیرهنگام پزشکش مکس شور شد که بر اثر آپاندیسیت از کار افتاده بود. آنان روز بعد به پاریس رسیدند و در خانه ماری بناپارت اقامت کردند، سپس با قطار شبانه از طریق کاله عازم لندن شدند.^[۱۷] ورود آنان به ایستگاه ویکتوریا در صبح روز ۶ ژوئن، پوشش گسترده رسانه‌ای را به همراه داشت.^[۱۶]

پسر معمار فروید، ارنست، اقامتگاه موقتی برای خانواده فروید در شمال لندن، در شماره ۳۹ خیابان السوُری، ترتیب داد تا اینکه خانه جدید خانواده در سپتامبر ۱۹۳۸ در همپستید، شماره ۲۰ خیابان مَرسفیلد گاردنز، برپا شد. ارنست اصلاحاتی در ساختمان طراحی کرد از جمله نصب آسانسور برقی. فضای مطالعه و کتابخانه به گونه‌ای چیده شد تا حال‌وهوا و تصویر بصری مطب فروید در وین را بازآفرینی کند.^[۱۸]

پس از مرگ زیگموند فروید در سال ۱۹۳۹، مارتا و آنا فروید خانه خود را در اختیار بستگان و دوستانی قرار دادند که از اشغال نازی‌ها در اروپا می‌گریختند. در سال ۱۹۴۱، پس از مرگ خواهر مارتا (مینا)، دوروتی برلینگهام (۱۹۷۹-۱۸۹۱) به عضوی دائمی در خانه تبدیل شد. از اولین ملاقاتشان در وین در سال ۱۹۲۵، آنا و دوروتی رابطه‌ای صمیمی برقرار کردند که بسیار شبیه روابط لزبین‌ها بود، اگرچه آنا «به طور قاطعانه وجود رابطه جنسی را انکار می‌کرد». دوروتی از بیماران فروید بود و چهار فرزندش (باب، مری (مبی)، کاترینا و مایکل) از جمله اولین مراجعان آنا بودند پس از آنکه او کار روانکاوی خود را آغاز کرد. در طول و پس از جنگ، آنان در تأسیس «مهدکودک جنگی همپستد» همکاری کردند که برای کودکانی که زندگی‌شان توسط جنگ دچار اختلال شده بود، درمان و مراقبت اقامتی فراهم می‌کرد. کار آنان پایه‌های «دوره و کلینیک درمان کودک همپستد» در دوران پس از جنگ را بنا نهاد که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد (و بعداً به «مرکز ملی کودکان و خانواده آنا فروید» تغییر نام یافت).

مارتین و والتر فروید هر دو در سال ۱۹۴۰ به عنوان «بیگانه دشمن» بازداشت شدند. پس از تغییر سیاست دولت در مورد بازداشت، هر دو به «یگان پیشگام» ارتش بریتانیا پیوستند. پس از جنگ، مارتین فروید که از سوی جامعه حقوقی بریتانیا به عنوان وکیل (تحصیل‌کرده وین) به رسمیت شناخته نشد، یک مغازه تنباکو فروشی در بلومزبری اداره می‌کرد. خاطرات زندگینامه‌نویسی او از زندگی خانوادگی فروید در وین با عنوان «شکوه بازتاب‌یافته: زیگموند فروید – مرد و پدر» در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. خواهرش، ماتیلده هولیشر، فروشگاه لباس زنانه‌ای به نام «روبِل» در خیابان بیکر باز کرد.

والتر فروید به یک اردوگاه بازداشت در نیو ساوت ولز استرالیا تبعید شد. پس از بازگشتش به انگلستان در سال ۱۹۴۱، به یگان پیشگام و پس از آن به «سازمان اجرایی عملیات ویژه» پیوست. در آوریل ۱۹۴۵، او در پشت خطوط دشمن در اتریش با چتر نجات فرود آمد. به او توصیه شد در صورت دستگیری نامش را تغییر دهد، اما او امتناع کرد و اعلام کرد: «می‌خواهم آلمان‌ها بدانند یک فروید در حال بازگشت است». او به سختی از جدایی از همرزمانش جان سالم به در برد و نقش اصلی در تضمین تسلیم شدن فرودگاه استراتژیک زلتوگ در جنوب اتریش را ایفا کرد. وقتی جنگ پایان یافت، او به کار تحقیقات جنایات جنگی در آلمان گماشته شد. با توجه به سرنوشت عمه‌های بزرگ و مادربزرگ مادریش به دست نازی‌ها، او به ویژه خوشحال بود که به تعقیب قانونی مدیران شرکتی که گاز زایکلون ب را به اردوگاه‌های کار اجباری می‌رساند، کمک کند؛ دو نفر از آنان به خاطر جنایات جنگی اعدام شدند. در سال ۱۹۴۶، او با درجه سرگردی از ارتش خارج شد. سال بعد به تابعیت بریتانیا درآمد و کار خود را به عنوان شیمیدان صنعتی از سر گرفت.

انتقام برای قتل عمه‌هایش، دغدغه پسر الکساندر فروید، هری، نیز بود. او به عنوان یک افسر ارتش ایالات متحده وارد وین پس از جنگ شد تا شرایط تبعید آنان را بررسی کند و به ردیابی و محاکمه آنتون زاوروالد، کمیسر نازی مأمور نظارت بر دارایی‌های خانواده فروید، کمک کرد. زاوروالد در سال ۱۹۴۷ زودتر از زندان آزاد شد، زمانی که به درخواست همسرش، آنا فروید به نفع او مداخله کرد و فاش کرد که او شواهدی از حساب بانکی سوئیسی فروید را پنهان کرده است: «از سمت خود به عنوان کمیسر تعیین‌شده از طرف ما استفاده کرد، به گونه‌ای که از پدرم محافظت کند».

ارنست فروید و سه پسرش، اشتفان، کلمنت و لوسین، از طریق مداخله دوست و همکار نزدیک پدرش، پرنسس ماری بناپارت از مصائب بازداشت در امان ماندند. تلاش‌های متعدد او برای کسب تابعیت برای خانواده از زمان ورودشان به بریتانیا در سال ۱۹۳۳ بی‌نتیجه مانده بود و با آماده‌سازی‌ها برای جنگ، تا سال ۱۹۳۹ دولت تمام شهروندان آلمانی را از این فرآیند منع کرده بود. بناپارت در لندن بود تا از پدر بیمارش دیدن کند که او را از مشکل مطلع کرد. او از ارتباطات خانوادگی سلطنتی خود استفاده کرد تا خویشاوندش، شاهزاده جورج، دوک کنت، را متقاعد کند تا با مقامات مهاجرت ارتباط بگیرد و این امر منجر به صدور سریع مدارک تابعیت در سپتامبر ۱۹۳۹ شد. اشتفان و کلمنت فروید در طول جنگ در ارتش خدمت کردند. لوسی‌ان به دلیل بیماری از خدمت سربازی معاف شد. او داوطلبانه در سال ۱۹۴۱ به ناوگان بازرگانی پیوسته بود و پس از بازگشت از یک سفر فراآتلانتیکی در وضعیت جسمی ضعیفی مرخص شد.

پس از جنگ، ارنست کار معماری خود را از سر گرفت، اشتفان در نشر کار کرد و پس از آن یک فروشگاه ابزارآلات و یراق نزدیک خیابان بیکر اداره کرد، لوسین به عنوان یک هنرمند شناخته شد، کلمنت به عنوان مجری، روزنامه‌نگار و نماینده مجلس. ارنست مدیریت مذاکرات حق چاپ برای انتشار آثار پدرش را بر عهده گرفت و پس از بازنشستگی از کار معماری، روی تدوین و انتشار مکاتبات حجیم پدرش در همکاری با آنا فروید کار کرد. مطابق با خواسته فروید، نوادگانش ذینفعان حق‌الامتیاز آثار منتشر شده او بودند. ارنست فروید همچنین شروع به انتخاب دهکده ساحلی ولبرسویک در سافولک به عنوان مقصد تعطیلات مورد علاقه خانواده فروید کرده بود و در سال ۱۹۳۸ یک ملک را در آنجا خریداری و بازسازی کرد. طیف پیوسته‌ای از اعضای خانواده فروید از جمله آنا و کلمنت فروید، دخترش اما فروید و پسرعمویش استر فروید، خانه‌های تعطیلاتی در آنجا خریداری کردند.

زیگموند فروید در سال ۱۸۸۶ با مارتا برنایز (۱۹۵۱-۱۸۶۱) ازدواج کرد. مارتا در هامبورگ به دنیا آمد، دختر برمان برنیز (۱۸۷۹-۱۸۲۶) تاجر و اِملاین فیلیپ (۱۹۱۰-۱۸۳۰) بود. پدربزرگش، اسحاق برنایز (۱۸۴۹-۱۷۹۲)، ربی اعظم هامبورگ بود. دو تن از عموهایش اساتید برجسته‌ای بودند: یاکوب برنایز (۱۸۸۱-۱۸۲۴) استاد ادبیات کلاسیک در دانشگاه بن بود؛ مایکل برنایز (۱۸۹۷-۱۸۳۴) استاد ادبیات آلمانی در دانشگاه مونیخ. در سال ۱۸۶۹، خانواده برنایز به وین نقل مکان کرد جایی که برمان برنایز منشی اقتصاددان لورنز فون اشتاین شد. پس از مرگ ناگهانی او در سال ۱۸۷۹، پسرش الی این سمت را بر عهده گرفت، در حالی که مارتا و مادرش به هامبورگ بازگشتند. خواهر مارتا، مینا برنایز (۱۹۴۱-۱۸۶۵)، پس از مرگ نامزدش در سال ۱۸۹۵ به عضوی دائمی در خانه فروید تبدیل شد.

زیگموند و مارتا فروید شش فرزند و هشت نوه داشتند:

1. ماتیلده فروید (۱۹۷۸-۱۸۸۷) با رابرت هولیتشر (۱۹۵۹-۱۸۷۵) ازدواج کرد و فرزندی نداشت.
2. ژان-مارتین فروید (۱۹۶۷-۱۸۸۹، معروف به مارتین فروید) با ارنستین (اِستی) دروکر (۱۹۸۰-۱۸۹۶) ازدواج کرد و دو فرزند داشت:
   1.     آنتون والتر فروید (۲۰۰۴-۱۹۲۱) با آنت کراروپ (۲۰۰۰-۱۹۲۵) ازدواج کرد و سه فرزند داشت:
      1. دیوید فروید (متولد ۱۹۵۰، بعدها لرد فروید) با سیلا دیکینسون ازدواج کرد و سه فرزند داشت:
         1. اندرو فروید
         2. امیلی فروید
         3. جولیت فروید.
      2. ایدا فروید (متولد ۱۹۵۲) با ام. فیربرن ازدواج کرد.
      3. کارولین فروید (متولد ۱۹۵۵) با ال. پنی ازدواج کرد.
   2. سوفی فروید (۲۰۲۲-۱۹۲۴) با پل لوونستین (۱۹۹۲-۱۹۲۱) ازدواج کرد و سه فرزند داشت:
      1. آندریا فروید لوونستین
      2. دانیا لوونستین (همسر اس. جکل)
      3. جورج لوونستین
   3. الیور فروید (۱۹۶۹-۱۸۹۱)، با (۱) الا هیم؛ (۲) هنی فوکس (۱۹۷۱-۱۸۹۲) ازدواج کرد. از ازدواج با هنی فوکس یک فرزند داشت:
      1. اوا فروید (۱۹۴۴-۱۹۲۴)
   4. ارنست ال. فروید (۱۹۷۰-۱۸۹۲) با لوسی براش (۱۹۸۹-۱۸۹۶) ازدواج کرد و سه فرزند داشت:
      1. اشتفان گابریل فروید (۲۰۱۵-۱۹۲۱، معروف به استیون فروید) با (۱) لوئیس بلیک (متولد ۱۹۲۴)؛ (۲) کریستین آن پاتر (متولد ۱۹۲۷) ازدواج کرد. از ازدواج با لوئیس بلیک یک فرزند داشت:
         1. دوروتی فروید.
      2. لوسین مایکل فروید (۱۹۲۲-۲۰۱۱)، با (۱) کاتلین گارمن (۱۹۲۶-۲۰۱۱)، دو فرزند؛ (۲) لیدی کارولین بلکوود (۱۹۳۱-۱۹۹۶). او همچنین چهار فرزند از سوزی بویت، چهار فرزند از کاترین مک‌آدام (درگذشت ۱۹۹۸)، دو فرزند از برناردین کاوری (درگذشت ۲۰۱۱)، یک فرزند از ژاکتا الیوت، کنتس سنت جرمنز و یک فرزن از سیلیا پال داشت. فرزندانش شامل این افراد هستند:
         1. آنی فروید (متولد ۱۹۴۸)
         2. آنابل فروید (متولد ۱۹۵۲)
         3. الکساندر بویت (متولد ۱۹۵۷)
         4. جین مک‌آدام فروید (۱۹۵۸-۲۰۲۲)
         5. پل مک‌آدام فروید (متولد ۱۹۵۹)
         6. رز بویت (متولد ۱۹۵۹)، با مارک پیرس ازواج کرد؛ دو فرزن دارد.
         7. لوسی مک‌آدام فروید (متولد ۱۹۶۱)، با پیتر اورت ازدواج کرد، دو فرزند دارد.
         8. بلا فروید (متولد ۱۹۶۱)، با جیمز فاکس ازدواج کرد، یک فرزند دارد.
         9. ایزابل بویت (متولد ۱۹۶۱)
         10. استر فروید (متولد ۱۹۶۳)، با دیوید موریسی ازدواج کرد. سه فرزند دارد: آنا، آلبی و جینی.
         11. دیوید مک‌آدام فروید (متولد ۱۹۶۴)،‌ شریک زندگی دبی ماسون هست و چهار فرزند دارد.
         12. سوزی بویت (متولد ۱۹۶۹)، با تام آستور ازدواج کرد و دو فرزند دارد.
         13. فرانسیس مایکل الیوت (متولد ۱۹۷۱)
         14. فرانک پال (متولد ۱۹۸۴)، سه فرزند دارد.
      3. کلمنت رافائل فروید (۱۹۲۴–۲۰۰۹، بعداً سر کلمنت رافائل فروید)، در سال ۱۹۵۰ با جون فلوِت (نام هنری جیل ریموند) ازدواج کرد و پنج فرزند داشت:
         1. نیکولا فروید، با ریچارد آلن ازدواج کرد، پنج فرزند داشت:
            1. تام فروید (متولد ۱۹۷۳)
            2. جک فروید (متولد ۱۹۸۰)، با کیت ملهوئیش ازدواج کرد
            3. مارتا فروید (متولد ۱۹۸۳)، شریک آدام اسمیت (کارگردان)
            4. مکس فروید (متولد ۱۹۸۶)
            5. هری فروید (متولد ۱۹۸۶)
         2. دومینیک فروید (متولد ۱۹۵۶)، با پَتی فروید ازدواج کرد و سه فرزند داشت.
         3. اما فروید (متولد ۱۹۶۲)، با ریچارد کورتیس ازدواج کرد و چهار فرزند داشت، از جمله اسکارلت کورتیس.
         4. متیو فروید (متولد ۱۹۶۳)، ازدواج کرد با: (۱) کارولین هاتن و دو فرزند داشت؛ (۲) الیزابت مرداک و دو فرزند داشت
         5. اشلی فروید (برادرزاده خوانده)
   5. سوفی فروید (۱۸۹۳–۱۹۲۰، در همه‌گیری آنفلوانزای بین‌جنگ درگذشت)، با ماکس هالبرشتات (۱۹۴۰–۱۸۸۲) ازدواج کرد و دو فرزند داشت:
      1. ارنست هالبرشتات (۱۹۱۴–۲۰۰۸، همچنین با نام ارنست فروید شناخته می‌شود) با ایرن چمبرز (متولد ۱۹۲۰) ازدواج کرد و یک فرزند داشت:
         1. کالین پیتر فروید (۱۹۵۶–۱۹۸۷)
      2. هاینتس هالبرشتات (۱۹۱۸–۱۹۲۳، همچنین با نام هاینله شناخته می‌شود، بر اثر سل درگذشت)
   6. آنا فروید (۱۸۹۵–۱۹۸۲)

1. ↑ «DIGITÁLNÍ BADATELNA Zemského archivu v Opavě». digi.archives.cz. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۲.
2. ↑ Gresser، Moshe (۱۹۹۴). Dual Allegiance: Freud As a Modern Jew.
3. ↑ Kaye, Howard L. (2017-10-16). "Élisabeth Roudinesco. Freud in His Time and Ours". Society. 54 (6): 579–582. doi:10.1007/s12115-017-0193-y. ISSN 0147-2011.
4. ↑ "Freud family". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-12.
5. ↑ www.geni.com https://www.geni.com/people/Johann-Jacob-Nathansohn/6000000008346632486. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۲. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
6. ↑ Kaye, Howard L. (2017-10-16). "Élisabeth Roudinesco. Freud in His Time and Ours". Society. 54 (6): 579–582. doi:10.1007/s12115-017-0193-y. ISSN 0147-2011.
7. ↑ "Freud family". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-12.
8. ↑ (Macintosh; Intel Mac OS X 10_15_7) AppleWebKit/537.36 (KHTML, like Gecko) Chrome/110.0.0.0 Safari/537.36 Citoid/WMF (mailto:noc@wikimedia.org)&ssu=&ssv=&ssw=&ssx=eyJyZCI6ImFyY2hpdmVzLmN6IiwiX191em1mIjoiN2Y5MDAwNGNkOTVkOTYtMmM3OC00YjMwLWE0YmQtZDY0Yjk1ZjNkZmI5MS0xNzY0Njc1MDYxODI2MC0wMDBmNmViNzE5YzJmN2Q4YmFmMTAiLCJ1em14IjoiN2Y5MDAwYjYwMGFkYmMtODk2OS00OTBhLWEwMDctZTk5NDdlZTc3MzFhMS0xNzY0Njc1MDYxODI2MC01YzkzZWViMzlhOGJlZjA4MTAifQ== "Radware Captcha Page". validate.perfdrive.com (به انگلیسی). Retrieved 2025-12-02. {{cite web}}: Check |نشانی= value (help)
9. ↑ "Anna Freud: Gedichte – Prosa – Übersetzungen edited by Brigitte Spreitzer, and Daniel Benveniste, The Interwoven Lives of Sigmund, Anna and W. Ernest Freud; reviewed by Michael Molnar". Psychoanalysis and History. 18 (2): 257–265. 2016-07. doi:10.3366/pah.2016.0191. ISSN 1460-8235. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
10. ↑ «Arnold Marlé | Actor». IMDb (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۲.
11. ↑ Roudinesco، Elizabeth (۲۰۱۶). Freud: In His Time and Ours.
12. ↑ "Freud family". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-10-12.
13. ↑ «Wayback Machine» (PDF). memory.loc.gov. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۲.
14. ↑ "Anna Freud: Gedichte – Prosa – Übersetzungen edited by Brigitte Spreitzer, and Daniel Benveniste, The Interwoven Lives of Sigmund, Anna and W. Ernest Freud; reviewed by Michael Molnar". Psychoanalysis and History. 18 (2): 257–265. 2016-07. doi:10.3366/pah.2016.0191. ISSN 1460-8235. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
15. ↑ Roudinesco، Elizabeth (۲۰۱۶). Freud: In His Time and Ours Harvard University Press, p. 401.
16. 1 2 Helen، Fry (۲۰۰۹). Freuds' War. . Stroud: The History Press.
17. ↑ "Anna Freud: Gedichte – Prosa – Übersetzungen edited by Brigitte Spreitzer, and Daniel Benveniste, The Interwoven Lives of Sigmund, Anna and W. Ernest Freud; reviewed by Michael Molnar". Psychoanalysis and History. 18 (2): 257–265. 2016-07. doi:10.3366/pah.2016.0191. ISSN 1460-8235. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
18. ↑ Welter، Volker (۲۰۱۲). Ernst L. Freud, Architect. New York: Berghahn Books. شابک ۹۷۸-۰-۸۵۷۴۵-۲۳۳-۷.