خدمات اتوبوس‌رانی سازمان ترابری شیکاگو

گالری خدمات اتوبوس‌رانی سی‌تی‌اِی: دو سرویس محلی (یکی دیزلی، یکی برقی)، مرکز ترانزیت ایستگاه یونیون، و خطوط ویژه اتوبوس لوپ لینک

خدمات اتوبوس‌رانی سازمان ترابری شیکاگو (به انگلیسی: Chicago Transit Authority bus services) در سراسر شیکاگو، ایلینوی و حومه‌های اطراف آن ارائه می‌شود و توسط سازمان ترابری شیکاگو (سی‌تی‌اِی) اداره می‌گردد. تا ژانویه ۲۰۲۵، سی‌تی‌اِی دارای ۱٬۹۶۶ اتوبوس است که در ۱۲۷ مسیر فعالیت می‌کنند.[۱] در سال ۲۰۲۵، سیستم اتوبوس‌رانی سی‌تی‌اِی ۱۸۳٬۹۵۸٬۱۰۰ نفر جابه‌جایی مسافر داشته است، که طبق آمار سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۵، حدود ۵۶۲٬۲۰۰ نفر در هر روزِ کاری برآورد می‌شود.

تاریخچه

خدمات تراموا

تراموا در تقاطع خیابان‌های کلارک و هریسون، ۱۹۵۰

نخستین خدمات راه‌آهن خیابانی در سال ۱۸۵۹ در امتداد خیابان استیت آغاز شد. در آن زمان، این سرویس با استفاده از واگن‌های اسبی اداره می‌شد. در طول چند دههٔ بعد، خدمات واگن‌های اسبی بیشتری که توسط شرکت‌های متعدد اداره می‌شدند، وارد عملیات شدند. در طول دهه ۱۸۸۰، این خطوط به واگن‌های کابلی تبدیل شدند.[۲][۳][۴] بین دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰، واگن‌های کابلی با ترامواهای برقی جایگزین شدند.[۲][۵]

در سال ۱۹۱۴، شرکت‌های تراموایی که در شیکاگو فعالیت می‌کردند، در «خطوط سطحی شیکاگو» ادغام شدند.[۶] در سال ۱۹۴۷، این شرکت ادغام‌شده توسط «سازمان ترابری شیکاگو» که به تازگی تأسیس شده بود، خریداری شد.[۲]

در طول دهه اول پس از این واگذاری، سی‌تی‌اِی بر برچیدن خطوط تراموا به نفع اتوبوس‌های موتوری نظارت کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۵۸، آخرین سرویس تراموا، یعنی مسیر کلارک-ونت‌ورث، حذف شد.[۲][۷]

خدمات اتوبوس برقی (ترولی‌باس)

یک اتوبوس برقی در حال خدمت‌رسانی در مسیر ۸۵-سنترال در سال ۱۹۶۸

در سال ۱۹۵۳، سی‌تی‌اِی پس از ادغام شرکت «فیجول توئین کوچ» در شرکت «فلکسیبل»، سفارشی را به این شرکت ارائه داد.

تا سال ۱۹۷۳، ناوگان سی‌تی‌اِی شامل تعداد زیادی اتوبوس برقی یا اتوبوس ترولی بود، آن‌طور که در آن زمان به‌طور معمول شناخته می‌شدند.[۸] در دهه ۱۹۵۰، ناوگان حدوداً ۷۰۰ دستگاهیِ اتوبوس‌های برقی، بزرگ‌ترین ناوگان از این نوع در ایالات متحده بود و حدود یک‌چهارم از کل وسایل نقلیه ترابری سطحی سی‌تی‌اِی (اتوبوس موتوری، اتوبوس برقی و تا سال ۱۹۵۸، تراموا) را تشکیل می‌داد.[۸][۹]

احتمالاً تحت تأثیر کولاک سال ۱۹۶۷ شیکاگو، که طی آن اتوبوس‌های برقی سی‌تی‌اِی قادر به مانور دادن در اطراف خودروهای رها شده بدون قطع شدن اتصال برق نبودند، سی‌تی‌اِی تصمیم به توقف خدمات اتوبوس برقی گرفت. خدمات اتوبوس برقی در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ به تدریج متوقف شد و این اتوبوس‌ها برای آخرین بار در ۲۵ مارس ۱۹۷۳ به حرکت درآمدند.[۸][۹]

خدمات اتوبوس موتوری

اتوبوس‌های سی‌تی‌اِی به «لیموزین سبز» یا «سبز بزرگ» معروف بودند؛ اتوبوس‌ها از زمان تأسیس سی‌تی‌اِی تا اواخر دهه ۱۹۸۰ به یک یا چند طیف از رنگ سبز مزین بودند. با تحویل اتوبوس‌های «تی‌ام‌سی آرتی‌اس» در سال ۱۹۹۱، یک طرح رنگی میهن‌پرستانه‌تر اتخاذ شد و طرح سبز تا سال ۱۹۹۶ به‌طور کامل کنار گذاشته شد. یک طرح رنگی قابل توجه، طرح «دویست‌سالگی» در حدود سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ بود.[۱۰]

سی‌تی‌اِی بین اواسط دهه ۱۹۷۰ تا اواخر دهه ۱۹۸۰ اتوبوس‌های بسیار کمی خریداری کرد. در این مدت، خریدها فقط در سال ۱۹۷۹ (۲۰ دستگاه اتوبوس آکاردئونی مان/اِی‌اِم جنرال اس‌جی ۲۲۰)، سال‌های ۸۳–۱۹۸۲ (۲۰۰ دستگاه اتوبوس فلایر دی۹۰۱ و ۱۲۵ دستگاه اتوبوس آکاردئونی اِم‌اِی‌اِن اضافی) و سال ۱۹۸۵ (۳۶۲ دستگاه اتوبوس با طول استاندارد اِم‌اِی‌اِن آمریکانا) انجام شد. جنبه دیگر این دوره این بود که به استثنای سفارش‌های اِم‌اِی‌اِن در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳، هیچ‌کدام از آن اتوبوس‌ها دارای تهویه مطبوع نبودند که یک اقدام صرفه‌جویانه در بودجه توسط سی‌تی‌اِی بود. ناوگان اتوبوس‌های جی‌ام «نیو لوک» متعلق به سال‌های ۷۶–۱۹۷۲ که در مجموع ۱۸۷۰ دستگاه بود و در ابتدا دارای تهویه مطبوع بودند (اگرچه مشکلاتی در سیستم‌های تهویه وجود داشت که در نهایت از کار افتادند و پنجره‌های کشویی در اتوبوس‌ها نصب شد)، اکثریت وسایل نقلیه در حال خدمت را تا اوایل دهه ۱۹۹۰ تشکیل می‌دادند.

سی‌تی‌اِی نووا ال‌اف‌اس در خیابان سنترال در سال ۲۰۰۴

در سال ۱۹۹۵، سی‌تی‌اِی یک سفارش آزمایشی برای اولین ۶۵ دستگاه اتوبوس ترانزیت کف‌تخت خود، مدل دی۴۰ال‌اف، به صنایع نیو فلایر داد. همچنین، در همان سال، سی‌تی‌اِی آخرین سفارش اتوبوس‌های کف‌بلند خود را از شرکت فلکسیبل، اندکی پیش از ورشکستگی این سازنده، دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸، سی‌تی‌اِی سفارشی برای ۴۸۴ دستگاه اتوبوس ترانزیت کف‌تخت جدید به شرکت اتوبوس‌سازی کانادایی نووا باس داد. این اقدام، سی‌تی‌اِی را به عنوان اولین مشتری آمریکایی نووا برای محصول شاخص آن، یعنی سری ال‌اف‌اس، معرفی کرد. این کار همچنین برای برآورده کردن الزامات «خرید کالای آمریکایی» برای اتوبوس‌ها در بازار اتوبوس‌های ترانزیت ایالات متحده انجام شد، چرا که جنرال موتورز تولید اتوبوس را متوقف کرده بود و فلکسیبل نیز از دور خارج شده بود. در نهایت، این اتوبوس‌ها به دلیل قدمت و همچنین فقدان تهویه مطبوع و عدم انطباق با استانداردهای معلولان (اِی‌دی‌اِی)، جایگزین اتوبوس‌هایی شدند که در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۵ ساخته شده بودند.

در دهه ۲۰۱۰، پروژه‌های اتوبوس‌رانی که به دنبال اجرای برخی ویژگی‌های سامانه اتوبوس تندرو (بی‌آرتی) بودند، انجام شد.[۱۱][۱۲] «جفری جامپ» در نوامبر ۲۰۱۲ افتتاح شد[۱۳][۱۴] و «لوپ لینک» در دسامبر ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد.[۱۵][۱۶]

ناوگان

امروزه، ناوگان سی‌تی‌اِی عمدتاً در اختیار مدل «نیو فلایر دی۴۰ال‌اف» است که جایگزین اتوبوس‌های ساخته شده در سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۵ شد. در سال ۲۰۱۴، سی‌تی‌اِی ۴۰۰ دستگاه اتوبوس جدید به شرکت نووا سفارش داد. این تعداد پس از استفاده از حق انتخاب خرید (آپشن)، به ۴۲۵ دستگاه افزایش یافت. سی‌تی‌اِی حق انتخاب دیگری را برای خرید بیست و پنج دستگاه اتوبوس اضافی از شرکت نووا باس به کار گرفت. نووا باس ۶۰۰ دستگاه اتوبوس جدیدِ دیگر را تحویل داد که جایگزین باقی‌ماندهٔ اتوبوس‌های قدیمی‌تر نووا (تحویل شده بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲) شدند و افزون بر آن، روند از رده خارج کردن اتوبوس‌های نیو فلایر دی۴۰ال‌اف تحویل شده بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ را آغاز کردند.

در سال ۲۰۱۴، سی‌تی‌اِی اولین اتوبوس‌های برقی خود را از شرکت نیو فلایر دریافت کرد که این سازمان را به اولین آژانس ترانزیت بزرگ ایالات متحده تبدیل کرد که از موج جدید اتوبوس‌های برقی به عنوان بخشی از خدمات منظم خود استفاده می‌کند.

منابع

  1. ↑ "CTA Facts at a Glance". transitchicago.com. 2025-05-15. Archived from the original on May 15, 2025. Retrieved 2025-12-06.
  2. 1 2 3 4 Gunderson, Erica (1 June 2016). "Ask Geoffrey: A Look Back at Chicago's Streetcar Era". WTTW News. Retrieved 25 December 2025.
  3. ↑ Krambles & Peterson (1993), p. 16.
  4. ↑ Borzo (2012), p. 15–18, 23–24, 59–66.
  5. ↑ Borzo (2012), pp. 161–163.
  6. ↑ Krambles & Peterson (1993), p. 20.
  7. ↑ "1914—Chicago Surface Lines". Chicagology. Retrieved 25 December 2025.
  8. 1 2 3 Sebree, Mac; and Ward, Paul (1974). The Trolley Coach in North America, pp. 49–60. Los Angeles: Interurbans. LCCN 74-20367.
  9. 1 2 Murray, Alan (2000). World Trolleybus Encyclopaedia, p. 79. Yateley, Hampshire, UK: Trolleybooks. شابک ‎۰−۹۰۴۲۳۵−۱۸−۱.
  10. ↑ "Wayback Machine". Busdrawings.com. Archived from the original (JPG) on April 6, 2023. Retrieved November 21, 2025. {{cite web}}: یادکرد از عنوان عام استفاده کرده است (کمک)
  11. ↑ Hilkevitch, Jon (17 August 2011). "Plan paves way for bus rapid transit system". Chicago Tribune. Archived from the original on 8 July 2012. Retrieved 12 May 2025.
  12. ↑ "Bus Rapid Transit". Metropolitan Planning Council. Retrieved 25 December 2025.
  13. ↑ "Jeffery Jump, J14, offers express bus service to downtown area". ABC7 Chicago (in English). 12 November 2012. Retrieved 9 May 2025.
  14. ↑ "The Jeffery Jump". Chicago Defender. 14 November 2012. Retrieved 9 May 2025.
  15. ↑ Kamin, Blair (9 January 2016). "Chicago's Loop Link not exactly rapid, but a step in right direction". Chicago Tribune. Retrieved 17 May 2025.
  16. ↑ "Loop Link launches downtown, faster bus service expected". FOX 32 Chicago. 21 December 2015. Retrieved 17 May 2025.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.