خطاب بن نفیل

خطاب بن نفیل (به عربی: الخطاب بن نفیل)، مردی از بزرگان عرب و قریش بود. او در قرن ششم میلادی و هم زمان با محمد، پیامبر و بنیان‌گذار اسلام، در شبه‌جزیره عربستان می‌زیست. پسرش عمر بعدها مسلمان شد و دومین خلیفه راشدین گردید. او جد تعداد زیادی از صحابه پیامبر بود.[۱][۲]

خطاب بن نفیل
الخَطَّاب بن نُفَيل
رئیس بنی‌عدی
پس ازنفیل بن عبدالعزی
اطلاعات شخصی
زاده
خطاب

مکه، حجاز عربستان
درگذشتهح. ۶۰۰ میلادی
مکه، حجاز، عربستان
همسر(ان)
  • حنتمه بنت هشام
  • اسما بنت وهب
روابطسعید بن زید (برادرزاده و داماد)
فرزندان
والدیننفیل بن عبدالعزی
خدمات نظامی
وفاداریقریش، مکه

زندگی‌نامه

خطاب پسر نفیل پسر عبدالعزی بود. پدرش رئیس تیره بنی‌عدی از قبیله قریش بود. پس از مرگ پدرش، او به عنوان رئیس بنی‌عدی جانشین او شد.

خطاب برادری داشت که در جوانی درگذشت. نام این برادر عمرو بن نفیل بود. عمرو پسری به نام زید داشت. او با قبیله و خویشاوندان خود روابط خوبی داشت. با این حال، رابطه او با برادرزاده‌اش زید بن عمرو به تدریج رو به وخامت گذاشت، زیرا برادرزاده‌اش خدایان فرعی را در کنار الله انکار کرده و به توحید محض روی آورده بود. این امر بسیاری از اعضای خانواده نفیل و قبیله بنی عدی را خشمگین کرد.

صفیه، همسر زید از سفرهای زید به سوریه خوشش نمی‌آمد. هر وقت او را در حال آماده شدن برای سفر می‌دید، آن را به خطاب گزارش می‌داد، که زید را به خاطر ترک دینشان سرزنش می‌کرد. زید زحمت توضیح دادن به خطاب را به خود نداد، اما او صفیه را به خاطر تلاش برای تحقیر او سرزنش کرد. خطاب، زید را چنان آزار داد که زید مجبور به ترک شهر شد. او چند سال آخر عمرش را در غارهای کوهستانی اطراف مکه گذراند. سپس خطاب به «جوانان بی‌مسئولیت قریش» دستور داد تا مطمئن شوند که زید دیگر هرگز نمی‌تواند وارد شهر شود. هر زمان که زید سعی می‌کرد مخفیانه وارد شود، افراد خطاب دوباره او را بیرون می‌کردند.[۳]

یک بار، برادرزاده‌اش زید بن عمرو او را به خاطر پرستش بت‌ها سرزنش کرد.

خطاب پسری به نام عمر داشت.[۴] فرزندان دیگرش شامل یک دختر به نام فاطمه بنت خطاب و یک پسر به نام زید بن خطاب بودند. دخترش فاطمه با سعید بن زید ازدواج کرد و بعداً هر دو مسلمان شدند. با این حال، آنها ایمان جدید خود را از خطاب و عمر پنهان کردند. خطاب بین سال‌های ۶۱۴ تا ۶۱۶ درگذشت.[۵]

در روایاتی که توسط قاضی عیاض حفظ شده است، خطاب به اسلام گروید.[۶]

خانواده

خطاب با بسیاری از صحابه محمد خویشاوند بود.

منابع

  1. ↑ سیره نبوی (ابن هشام)
  2. ↑ Al Maarif, by Ibn Qutaybah page 77, Chapter "Dhikr Umar"
  3. ↑ Guillaume, A. (1960). New Light on the Life of Muhammad, p. 27. Manchester: Manchester University Press.
  4. ↑ جمهرة أنساب العرب، ابن کلبی(متوفای 204ق)، ص21.
  5. ↑ "Archived copy". Archived from the original on 2006-02-26. Retrieved 2006-03-17.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link)
  6. ↑ al-Yahsubi, Al-qadi 'Iyad (2013-01-01). Ash - Shifa- Healing through defining The rights of Prophet Muhammad: الشفا بتعريف حقوق المصطفى (ص) [عربي/انكليزي] ترجمة (به انگلیسی). Dar Al Kotob Al Ilmiyah دار الكتب العلمية. ISBN 978-2-7451-6073-7.
  • المعارف، ابن قتیبه، تحقيق: ثروت عكاشة، قاهره، ناشر: الهيئة المصرية العامة للكتاب، چاپ دوم، ۱۹۹۲م.
  • الروض الأنف،أبو القاسم السهيلي، محقق: عمر عبد السلام السلامي، بیروت، ناشر: دار إحياء التراث العربي، ۱۴۲۱ق.
  • المحبر، محمد بن حبیب بغدادی، تحقيق: إيلزة ليختن شتيتر، بیروت، ناشر: دار الآفاق الجديدة، بی تا.
  • المنمق في أخبار قريش، محمد بن حبیب، محقق: خورشيد أحمد فاروق، بیروت، ناشر: عالم الكتب، ۱۹۸۵م.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.