خمیر کاری

خمیر کاری ترکیبی از مواد اولیه با غلظت خمیر است که در تهیهخورش کاری استفاده می‌شود. بسته به منطقه و همچنین نوع آشپزی در همان منطقه، انواع مختلفی از خمیر کاری وجود دارد.

اعتقاد بر این است که خمیر کاری از طریق مسیرهای تجاری با جنوب هند و از طریق آشپزخانه‌های دربارهای سلطنتی هند بزرگ جنوب شرقی آسیا، که در آنجا خمیر کاری با ذائقه‌ی محلی و همچنین ادویه‌ها و گیاهان دارویی موجود تطبیق داده می‌شد، وارد غذاهای جنوب شرقی آسیا شده است. در آشپزی برمه ، زردچوبه به مخلوط فلفل چیلی، سیر ، زنجبیل و پیاز اضافه می‌شد. تهیه خمیر کاری از هند از طریق جاوه وارد غذاهای سلطنتی خمر شد و سپس به آشپزخانه‌های سلطنتی پادشاهی آیوتایا راه یافت، جایی که زردچوبه با هل و تمر هندی جایگزین شد. در آشپزی کامبوجی و تایلندی، علف لیمو و خسرودار به مخلوط اضافه می‌شد. در آشپزی مالزیایی از برگ‌های لیموی وحشی بیشتری استفاده می‌کنند، در حالی که در آشپزی ویتنامی، بادیان ختایی بیشتری اضافه می‌کنند. در آشپزی اندونزیایی بیشتر از دارچین (یا کاسیا)، میخک و جوز هندی استفاده می‌کنند. ^[۱]

جستارهای وابسته

منابع

↑ Van Esterik, Penny (2008). Food Culture of Southeast Asia. Greenwood Press. p. 45. ISBN 978-0-313-34419-0. The technique may have come from southern India, by way of the royal courts of Indianized Southeast Asia. The recipes reflect taste preferences, locally available spices and herbs, and trade routes. Burma has the most direct Indian borrowings, adding turmeric to the mixture of chiles, garlic, ginger, and onions. Another version traveled from India, by way of Java, into the Khmer courts, and from there into the royal kitchens of Ayuttaya, Thailand, adding cardamom and tamarind to replace the turmeric. Cambodia and Thailand add lemongrass and galangal to the mixture; Malaysia makes more use of wild lime leaves; Vietnam adds more star anise. Malaysian and Indonesian dishes make greater use of the spices that first drew the Europeans to the area—cinnamon (or cassia), cloves, and nutmeg.

[1] Van Esterik, Penny (2008). Food Culture of Southeast Asia. Greenwood Press. p. 45. ISBN 978-0-313-34419-0. The technique may have come from southern India, by way of the royal courts of Indianized Southeast Asia. The recipes reflect taste preferences, locally available spices and herbs, and trade routes. Burma has the most direct Indian borrowings, adding turmeric to the mixture of chiles, garlic, ginger, and onions. Another version traveled from India, by way of Java, into the Khmer courts, and from there into the royal kitchens of Ayuttaya, Thailand, adding cardamom and tamarind to replace the turmeric. Cambodia and Thailand add lemongrass and galangal to the mixture; Malaysia makes more use of wild lime leaves; Vietnam adds more star anise. Malaysian and Indonesian dishes make greater use of the spices that first drew the Europeans to the area—cinnamon (or cassia), cloves, and nutmeg.

[۱]