خوراک ماهی خال‌خالی

ماهی خال‌خالی دودی

خوراک ماهی خال‌خالی به مصرف ماهی خال‌خالی به عنوان یک خوراک دریایی اشاره دارد. ماهی خال‌خالی یکی از ماهیان مهم خوراکی در سراسر جهان است. این ماهی به عنوان یک ماهی روغنی، سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ است. گوشت ماهی خال‌خالی به‌سرعت فاسد می‌شود و در صورت عدم نگهداری مناسب می‌تواند موجب مسمومیت غذایی اسکومبروئید شود؛ از این رو باید در روز صید مصرف شود، مگر آنکه به‌درستی در یخچال نگهداری یا عمل‌آوری گردد.

نگهداری

ماهی خال‌خالی بسیار فسادپذیر است و در گذشته نگهداری آن دشوار بود. پیش از توسعهٔ کنسروسازی در سدهٔ نوزدهم و دسترسی گسترده به تبرید، نمک‌سود کردن و دودی کردن روش‌های اصلی نگهداری این ماهی بودند.[۱] در ژاپن، ماهی خال‌خالی «سابا» نامیده می‌شود و معمولاً با نمک و سرکه عمل‌آوری شده و به‌صورت نوعی سوشی به نام «سابا-زوشی» مصرف می‌شود. این غذا از کیوتو سرچشمه گرفته و راه‌حلی برای انتقال ماهی خال‌خالی به این شهر دور از ساحل بود.[۲]

امروزه کنسروسازی امکان نگهداری طولانی‌مدت ماهی خال‌خالی را بدون نیاز به یخچال فراهم کرده‌است. استخوان‌های ماهی خال‌خالی کنسروشده در طی فرایند حرارتی نرم شده و قابل مصرف هستند و منبع خوبی از کلسیم به‌شمار می‌روند.[۳]

جیوه

میزان جیوه در گونه‌های مختلف ماهی خال‌خالی تفاوت زیادی دارد و بیشترین همبستگی مثبت با اندازهٔ گونه مشاهده می‌شود.[۴] بر اساس اعلام سازمان غذا و دارو (آمریکا)، ماهی خال‌خالی شاهی یکی از چهار ماهی‌ای است (به همراه شمشیرماهی، گوشت کوسه و کاشی‌ماهی) که کودکان و زنان باردار باید از مصرف آن به دلیل سطح بالای متیل‌جیوه پرهیز کنند.[۵] با این حال، ماهی خال‌خالی اطلس به دلیل جیوهٔ پایین و امگا ۳ بالا، در ردهٔ «بهترین انتخاب» این سازمان قرار دارد.[۶]

منابع

  1. ↑ Croker, Richard Symonds (۱۹۳۳). The California mackerel fishery. Division of Fish and Game of California. صص. ۹–۱۰.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ Itou، K؛ Kobayashi، S؛ Ooizmi، T؛ Akahane، Y (۲۰۰۶). «Changes of proximate composition and extractive components in narezushi, a fermented mackerel product, during processing». Fisheries Science. ۷۲ (۶): ۱۲۶۹–۱۲۷۶. بیبکد:2006FisSc..72.1269I. doi:10.1111/j.1444-2906.2006.01285.x.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. ↑ «Handling and Processing Mackerel». www.fao.org. دریافت‌شده در ۸ دسامبر ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ Storelli MM، Barone G، Piscitelli G، Marcotrigiano GO (۲۰۰۷). «Mercury in fish: concentration vs. fish size and estimates of mercury intake» (PDF). Food Addit Contam. ۲۴ (۱۲): ۱۳۵۳–۷. doi:10.1080/02652030701387197. PMID 17852384.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ FDA. «Mercury Levels in Commercial Fish and Shellfish (1990-2010)». Food and Drug Administration. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ اكتبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک); تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
  6. ↑ Program, Human Foods (5 سپتامبر 2024). "Advice about Eating Fish". FDA (in English).

پیوند به بیرون