دریم تیتر

دریم تیتر
دریم تیتر در ۲۰۲۵. از چپ به راست: جان میانگ، جردن رودس، جیمز لابری، مایک پورتنوی و جان پتروچی
دریم تیتر در ۲۰۲۵. از چپ به راست: جان میانگ، جردن رودس، جیمز لابری، مایک پورتنوی و جان پتروچی
اطلاعات پس‌زمینه
نام(های) دیگرمجستی (۱۹۸۵–۱۹۸۸)
خاستگاهبوستون، ماساچوست، ایالات متحده
ژانر
سال‌های فعالیت۱۹۸۵–اکنون
ناشر(ان)
اعضا
اعضای پیشین
وبگاه

دریم تیَتِر (انگلیسی: Dream Theater) یک گروه پراگرسیو متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۵ با نام مجستی (Majesty) توسط جان پتروچی، جان میانگ و مایک پورتنوی در حالی که در کالج موسیقی برکلی در بوستون، ماساچوست تحصیل می‌کردند، تشکیل شد. آنها متعاقباً ترک تحصیل کردند تا بیشتر بر روی گروهی تمرکز کنند که در نهایت دریم تیتر خواهد شد. هر چند تعدادی تغییر در ترکیب نفرات را در پی داشت، تا ۸ سپتامبر ۲۰۱۰ وقتی که پورتنوی گروه را ترک کرد و چندین ماه بعد توسط مایک منجینی جایگزین شد، سه عضو اصلی با یکدیگر بودند. جیمز لابری از سال ۱۹۹۱ به جای چارلی دومینیچی که دو سال پیش گروه را ترک کرده بود، خواننده اصلی دریم تیتر بوده است. کوین مور، اولین نوازنده کیبورد دریم تیتر، بعد از سه آلبوم گروه را ترک کرد و در سال ۱۹۹۵ توسط درک شرینیان پس از مدتی انجام تور جایگزین شد. بعد از یک آلبوم با شرینیان، در سال ۱۹۹۹، گروه او را با نوازنده کنونی کیبورد، جردن رودس جایگزین کرد.

دریم تیتر شانزده آلبوم استودیویی منتشر کرده است. موفق‌ترین اثر آن‌ها از نظر فروش، دومین آلبوم‌شان تصاویر و واژه‌ها (۱۹۹۲) است که توانست به رتبه ۶۱ جدول بیلبورد ۲۰۰ دست یابد.[۱] آلبوم‌های بیدار (۱۹۹۴) و شش درجه آشفتگی درونی (۲۰۰۲) نیز به ترتیب در رتبه‌های ۳۲ و ۴۶ این جدول قرار گرفتند و هر یک تحسین منتقدان را برانگیختند. پنجمین آلبوم آن‌ها، کلان‌شهر بخش ۲: صحنه‌هایی از یک خاطره (۱۹۹۹)، در شماره اکتبر ۲۰۰۶ مجله Guitar World در فهرست ۱۰۰ آلبوم برتر گیتار تمام دوران، جایگاه ۹۵ را به خود اختصاص داد.[۲] همچنین این آلبوم در مارس ۲۰۰۳ توسط مجله Classic Rock به عنوان پانزدهمین آلبوم مفهومی برتر انتخاب شد.[۳]

تا سال ۲۰۱۸، دریم تیتر بیش از ۱۲ میلیون نسخه آلبوم در سراسر جهان فروخته بود[۴][۵] و سه نامزدی جوایز گرمی (از جمله یک برد در سال ۲۰۲۲ برای ترانهٔ «The Alien») داشته‌اند.[۶][۷] این گروه، همراه با کوئینزرایک و فیتز وارنینگ، به عنوان یکی از «سه بزرگ» ژانر پراگرسیو متال شناخته شده است که به خاطر گسترش و محبوبیت‌دادن به آن اعتبار دارند.[۸] لودوایر در سال ۲۰۱۶ آن‌ها را سی و هشتمین گروه متال برتر تاریخ نامید.[۹]

تاریخچه

پتروچی همچنین بهمراه استیو وای و جو سَتریانی عضو پروژه مشهور جی-۳ نیز بوده است.

تشکیل (۱۹۸۵)

دریم تیَتِر در سپتامبر ۱۹۸۵ و پس آنکه گیتاریست جان پتروچی و گیتاریست بیس جان میانگ تصمیم گرفتند در وقت آزاد خود در طول تحصیل در کالج موسیقی برکلی یک گروه موسیقی ایجاد کنند تشکیل شد. آن‌ها در طول تمرین به‌طور اتّفاقی با درامر گروه مایک پورتنوی آشنا شدند و از او خواستند تا به این گروه ملحق شود.

پتروچی، میانگ و پورتنوی نام «مَجستی» را برای گروه تازه تشکیل شده خود انتخاب کردند. سپس اعضا گروه شروع به پر کردن پست‌های خالی در گروه کردند و پتروچی از هم گروهی قدیم خود کوین مور[۱۰] به عنوان نوازنده کیبورد دعوت کرد و پس از موافقت مور یکی دیگر از دوستان آن‌ها به نام کریس کالینز[۱۱] به عنوان خواننده اصلی گروه انتخاب شد. در طول این مدت تمرکز زیاد اعضای اصلی گروه بر روی این کار آن‌ها را مجبور به ترک کالج کرد.

اجراهای مَجستی و تولد دریم ثیتر (۱۹۸۶–۱۹۸۷)

ماه‌های ابتدایی ۱۹۸۶ مملو از اجراهای مختلف در شهر نیویورک بود. در این مدت گروه مجموعه‌ای از اجراها را ضبط کرد و در اولین فروش خود، در شش ماه هزار نسخه فروخت. در نوامبر ۱۹۸۶ پس از چند ماه ساختن و اجرای آهنگ‌های مختلف کریس کولینز به دلیل تفاوت عقاید هنریش گروه را ترک کرد. پس از یک سال تلاش برای پیدا کردن جایگزین سرانجام چارلی دومینیچی[۱۲] که خیلی مسن‌تر و با تجربه‌تر از بقیه اعضای گروه بود به گروه اضافه شد. ثباتی که دومینیسی برای گروه به وجود آورد باعث شد تا آن‌ها تعداد اجراهای خود را در نیویورک افزایش دهند و این سبب افزایش شهرت گروه شد. کمی بعد از ورود دومینیسی یک گروه موسیقی دیگر در لاس‌وگاس با نام مَجستی این گروه را به استفاده غیرقانونی از نام خود متهم کرد و آن‌ها را به اقدام قانونی تهدید کرد بنابراین گروه مجبور شد تا نام خود را تغییر دهد. اسامی زیادی مانند Glasser (شیشه‌بر)، Magus (ساحر)، و M۱ مطرح شد که همه آن‌ها رد شد و سرانجام پدر پورتنوی نام دریم ثیتر را پیشنهاد داد که نام یک سینما در مونتری کالیفرنیا بود.

وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند (۱۹۸۹)

با ثباتی که در گروه به وجود آمده بود اعضا بیشتر بر روی نوشتن آهنگ‌های جدید و انجام اجراهای بیشتر در نیویورک و ایالت‌های اطراف متمرکز شدند. در طول زمان توجه Mechanic Records یکی از زیر شاخه‌های مرکز موسیقی ایالات متحده به این گروه جلب شد و دریم ثیتر اولین قرار داد خود را در تاریخ ۲۳ جون ۱۹۸۸ با آن‌ها منعقد کرد و کار بر روی یک آلبوم را آغاز کرد. آلبوم وقتی روز و رؤیا یکی می‌شوند در ۱۹۸۹ منتشر شد اما نتوانست به پیش‌بینی‌های گروه جامه عمل بپوشاند و Mechanic بخش بزرگی از وعده‌های مالی را که در قرارداد به گروه داده بود عملی نکرد و گروه دوباره به اجراهای خود در نیویورک محدود شد. گروه توری را برای معرفی آلبوم آغاز کرد. تور معرفی آلبوم از پنج کنسرت تشکیل شده بود. در چهارمین اجرا دومینیچی به علت تفاوت‌های شخصی و هنری با بقیهٔ اعضا از گروه اخراج شد.

سبک موسیقی

استیون توماس ارلواین از وب‌سایت آل‌میوزیک موسیقی گروه دریم تیتر را «ترکیبی فشرده از پراگرسیو راک و متال پسا-هیلن» توصیف کرده است. این گروه به‌عنوان یکی از پیشگامان اولیهٔ سبک پراگرسیو متال شناخته می‌شود[۱۳] و در کنار گروه‌های کوئینزرایک و Fates Warning، جزو «سه بزرگ» این سبک به‌شمار می‌آید.[۸]

اعضای اصلی گروه، یعنی پورتنوی، پتروچی و میانگ، تحت تأثیر گروه‌های پراگرسیو راک مانند راش،[۱۴] یس و پینک فلوید، گروه‌های هوی متال مانند آیرن میدن و جوداس پریست، گروه‌های اسپید متال، و گلم متال متال آن دوران بودند.[۱۵]

پتروچی سبک موسیقی دریم تیتر را ترکیبی از راش، لد زپلین، آیرن میدن، یس و متالیکا توصیف کرده است،[۱۶] در حالی که پورتنوی آن را آمیزه‌ای از پراگرسیو راک و هوی متال دانسته است. این گروه جنبهٔ پراگرسیو موسیقی خود را از گروه‌هایی چون راش، یس، پینک فلوید و جنسیس گرفته و جنبهٔ متال آن را از گروه‌هایی مانند جوداس پریست، آیرن میدن، متالیکا و بلک سبث. ترکیب این دو جنبه دقیقاً همان چیزی است که موسیقی دریم تیتر را تعریف می‌کند.[۱۷]

این تلفیق نوعی متال منحصربه‌فرد پدیدآورد که در آن زمان سنتی نبود: موسیقی دارای گیتارهای دیستورت و ریف‌های سریع بود، اما تمرکز آن بیشتر بر مهارت فنی و اجرای دقیق قرار داشت تا بر ریف‌های سنگین متال. موسیقی گروه بر سه عنصر اصلی متمرکز بوده است: متال، ملودی و ریشه‌های سبک پراگرسیو.[۱۸]

در یادداشت‌های آلبوم گردآوری‌شدهٔ Greatest Hit در سال ۲۰۰۸، پورتنوی هنرمندانی چون پیتر گابریل، یوتو و جرنی را به‌عنوان الهام‌بخش ترانه‌های نرم‌تر دریم تیتر ذکر کرده است.[۱۹] موسیقی دریم تیتر همچنین آرت راک نیز توصیف شده است.[۲۰][۲۱]

آلبوم سال ۲۰۰۳ گروه یعنی رشته افکار صدایی سنگین‌تر را به نمایش گذاشت.[۲۲] این تصمیم تحت تأثیر بازخورد مثبت مخاطبان نسبت به قطعات سنگین‌تر پیشین گروه در اجراهای زنده گرفته شد.[۲۳] آلبوم کلان‌شهر بخش ۲: صحنه‌هایی از یک خاطره (۱۹۹۹) به دلیل نمایش پراگرسیو راک سنتی مورد تحسین قرار گرفت.[۲۴] این اثر از آثار مفهومی کلاسیک راک همچون گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل از بیتلز، دیوار و برش نهایی از پینک فلوید، تامی از گروه د هو و بره در برادوی دراز می‌کشد از جنسیس تأثیر پذیرفته بود.[۲۵]

موسیقی دریم تیتر معمولاً عناصری از سبک‌های دیگر را نیز وام می‌گیرد، از جمله سمفونیک راک، سمفونیک متال، آرنا راک، سافت راک[۲۶] و موسیقی کلاسیک.[۲۷]

ترانه‌شناسی

آلبوم‌های استودیویی

اعضای گروه

اعضای کنونی

اعضای پیشین

پروژه‌های جانبی و منشعب

اعضای دریم تیتر هرکدام تا کنون عضو چندین پروژه جانبی بوده‌اند،[۳۵] که مشهورترین آنها:

منابع

  1. ↑ Billboard Chart history for Dream Theater can be seen at Billboard.com.
  2. ↑ "Guitar World's (Readers Choice) Greatest 100 Guitar Albums Of All Time". chud.com. Archived from the original on August 5, 2012. Retrieved July 7, 2012.
  3. ↑ "Classic Rock Magazine – Rock's 30 Greatest Concept Albums (March 2003)". rocklistmusic.co.uk. Archived from the original on February 19, 2006. Retrieved May 15, 2012.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  4. ↑ "Dream Theater". iMusic.
  5. ↑ "JOHN PETRUCCI". TC Electronic. Archived from the original on June 30, 2017.
  6. ↑ "Dream Theater, Megadeth, Mastodon Among Grammy Awards Nominees". بلبرموث. November 30, 2011. Archived from the original on December 3, 2011. Retrieved December 1, 2011.
  7. ↑ "Dream Theater Earn Second Grammy Nomination – Dream Theater – The Astonishing Out 1.29 | Official Site Official Blog". Dreamtheater.net. دسامبر 7, 2013. Archived from the original on February 6, 2016. Retrieved January 30, 2016.
  8. 1 2 "The 13 essential progressive metal albums you need to know". کرنگ!. March 12, 2021. Retrieved February 12, 2022.
  9. ↑ Staff, Loudwire StaffLoudwire (2016-07-20). "Top 50 Metal Bands of All Time". Loudwire (به انگلیسی). Retrieved 2025-12-20.
  10. ↑ Kevin Moore
  11. ↑ Chris Collins
  12. ↑ Charlie Dominici
  13. ↑ "Progressive Metal". AllMusic. Retrieved December 12, 2010.
  14. ↑ Mike Portnoy on Rush's Influence. 2015-04-10. Retrieved 2025-05-17 – via YouTube.
  15. ↑ York, Will. "Dream Theater". Rhapsody. Retrieved December 12, 2010.
  16. ↑ Small, Mark (1 July 2007). "Dream Theater". Berklee. Retrieved 16 August 2023.
  17. ↑ MacIntosh, Dan (June 22, 2010). "Mike Portnoy of Dream Theater". Songfacts.
  18. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: Portnoy, Mike (May 9, 2006). "Dream Theater – Interview – part 1". TheCrookedStep.com. Retrieved December 12, 2010.
  19. ↑ Greatest Hit (...And 21 Other Pretty Cool Songs) booklet liner notes.
  20. ↑ Pete Prown, Harvey P. Newquist. Legends of Rock Guitar: The Essential Reference of Rock's Greatest Guitarists. Dream Theater carved a niche for themselves as an art-rock band with few peers
  21. ↑ Britannica Educational Publishing. Disco, Punk, New Wave, Heavy Metal, and More: Music in the 1970s and 1980s. Dream Theater also explored a number of stylistic features earlier associated with art rock.
  22. ↑ Jurek, Thom (November 14, 2003). "Train of Thought – Dream Theater, Awards". AllMusic. Retrieved August 9, 2014.
  23. ↑ As discussed by John Petrucci in the 20th Anniversary Documentary "The Score So Far", found on the Score DVD
  24. ↑ Stephen Thomas Erlewine (October 26, 1999). "Metropolis, Pt. 2: Scenes from a Memory – Dream Theater, Awards". AllMusic. Retrieved August 9, 2014.
  25. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: "Dream Theater – Making of Scenes From A Memory". YouTube. August 25, 2006. Retrieved August 9, 2014.
  26. ↑ Lewis, Catherine P. "Dream Theater album review". The Washington Post. Retrieved August 9, 2014.
  27. ↑ "John Petrucci Of Dream Theater Interview". Ultimateclassicrock.com. October 26, 2013. Retrieved August 9, 2014.
  28. ↑ Portnoy, Mike. "MikePortnoy.com FAQ: "How did the idea of Mike and John Petrucci singing backup come about?"". MikePortnoy.com. Archived from the original on 12 June 2018. Retrieved 5 May 2018.
  29. 1 2 Portnoy, Mike (2003). The Majesty Demos (Liner notes). Dream Theater. YtseJam Records. pp. 5, 6. YTSEJAM001.
  30. ↑ Portnoy, Mike (2006). The Awake Demos (Liner notes). Dream Theater. YtseJam Records. p. 1. YTSEJAM010.
  31. ↑ Portnoy, Mike. "MikePortnoy.com FAQ: "When was Derek made an official member of Dream Theater?"". MikePortnoy.com. Archived from the original on 11 November 2020. Retrieved 5 May 2018.
  32. ↑ Portnoy, Mike. "MikePortnoy.com Tourography: 10/20/1994 – Providence, Rhode Island". MikePortnoy.com. Archived from the original on 6 May 2018. Retrieved 5 May 2018.
  33. ↑ "Dream Theater – 20th Anniversary Documentary". Rhino Entertainment. September 29, 2010. Retrieved 5 May 2018 – via یوتیوب.
  34. ↑ "Biography | Mike Mangini's Official Website". Mikemangini.com. 2011-04-29. Retrieved 2020-03-02.
  35. ↑ «Dream Theater - The Official Site». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۰.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ دریم تیتر موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.