دوروتی مارتین سیمون

دوروتی مارتین سیمون
دوروتی سیمون (چپ) و دکتر ان.پی. مور در بازدیدی از NACA در سپتامبر ۱۹۵۴
نام هنگام تولددوروتی مارتین
زادهٔ۱۸ سپتامبر ۱۹۱۹
هاروود، میزوری، ایالات متحده
درگذشت۲۵ مارس ۲۰۱۶ (۹۶ سال)
پیتسبورو، کارولینای شمالی
شهروندیایالات متحده آمریکا
محل تحصیلدانشگاه ایالتی جنوب‌غربی میزوری

دانشگاه شیکاگو دانشگاه ایلینوی

دانشگاه کمبریج
پیشه(ها)شیمی‌فیزیک‌دان آمریکایی که به‌دلیل فعالیت‌هایش در مهندسی فضایی، به‌ویژه در زمینه احتراق هوافضایی و توسعه پلیمرها، شناخته شده است.
شناخته‌شده
برای		مشارکت‌های مهم در ساخت سپر حرارتی و بهبود طراحی موتورهای موشکی که برای موفقیت برنامه فضایی آپولو حیاتی بودند. فعالیت‌های او با دوپونت به ایجاد پلیمرهای مصنوعی داکرون و اورلون انجامید.
همسرسیدنی ال. سیمون (ازدواج ۱۹۴۷)
جوایزجایزه خدمات عمومی راکفلر (۱۹۵۳)، جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن (۱۹۶۶)

دوروتی مارتین سیمون (۱۸ سپتامبر ۱۹۱۹ – ۲۵ مارس ۲۰۱۶) شیمی‌فیزیک‌دان آمریکایی بود که به‌دلیل فعالیت‌هایش در مهندسی فضایی، به‌ویژه در زمینه احتراق هوافضایی و توسعه پلیمرها، شناخته شده است. او در دوران فعالیت خود در کمیته ملی مشورتی هوانوردی (NACA)، مشارکت‌های مهمی در زمینه ساخت سپر حرارتی و بهبود طراحی‌های موتور موشکی داشت که برای موفقیت برنامه فضایی آپولو حیاتی بودند. فعالیت‌های او با دوپونت به ایجاد پلیمرهای مصنوعی داکرون و اورلون انجامید.[۱][۲]

در سال ۱۹۶۶، جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن، بالاترین افتخاری که این انجمن اعطا می‌کند، به او اهدا شد؛ این جایزه به پاس مشارکت‌های چشمگیر او در مدیریت مهندسی و مهندسی فضایی، به‌ویژه در زمینه احتراق و پوشش‌های فرسایشی، اعطا شد.

دکتر سیمون دربارهٔ خود گفته است: «من در خانواده‌ای علمی به دنیا آمدم. پیش از آنکه حرف زدن را یاد بگیرم، واژه شیمی را می‌دانستم.»

اوایل زندگی و تحصیلات

دوروتی مارتین در ۱۸ سپتامبر ۱۹۱۹ در هاروود، شهرستان ورنون، میزوری، از لادِل ام. (با نام خانوادگی پیش از ازدواج فلین) (۱۸۹۲–۱۹۷۸) و رابرت دبلیو. مارتین زاده شد.[۳]

او از دبیرستان و مدرسه راهنمایی گرین‌وود[۴] به‌عنوان شاگرد اول فارغ‌التحصیل شد. او که به‌شدت تحت تأثیر پدرش، شیمی‌دان و استاد دانشگاه، قرار داشت، مدرک AB خود را از دانشگاه ایالتی جنوب‌غربی میزوری دریافت کرد؛ جایی که پدرش ریاست گروه علوم را بر عهده داشت.[۵] او نخستین فارغ‌التحصیلی بود که موفق به کسب نمره کامل (۴٫۰ معدل) شد.[۶]

در سال ۱۹۴۰، او به مدت یک سال در دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد و سپس به دانشگاه ایلینوی منتقل شد. او در سال ۱۹۴۴ بورسیه استرانگ را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۵ دکترای خود را در شیمی‌فیزیک، با ارائه رساله‌ای دربارهٔ رادون، به پایان رساند.[۱]

مهم‌ترین دوره‌های حرفه‌ای

۱۹۴۱–۱۹۴۵ - دانشگاه ایلینوی، دستیار آموزشی.

۱۹۴۵–۱۹۴۶ - دوپون دو نمور و شرکت، بخش ریون، آزمایشگاه تحقیقات پیشگام، بوفالو، نیویورک. شیمی‌دان همکار.

پس از دریافت مدرک دکترا، سیمون برای توسعه کاتالیزگرهای جدید به‌منظور تغییر خواص پلیمرهای مصنوعی فعالیت کرد. این پژوهش به توسعه دو پلیمر انجامید که بعدها داکرون و اورلون نام گرفتند.[۲]

۱۹۴۶–۱۹۴۹ - کمیسیون انرژی اتمی، آزمایشگاه ملی آرگون، شیکاگو، ایلینوی، و آزمایشگاه ملی اوک ریج (ORNL)، در اوک ریج، تنسی. شیمی‌دان همکار.

پس از تکمیل فعالیت‌هایش در دوپونت، سیمون به ORNL منتقل شد. او در آنجا هنگام مطالعه شکافت سه‌گانه اورانیوم، به اکتشافاتی در زمینه رادیوشیمی دست یافت. سیمون همچنین نخستین کسی بود که ایزوتوپ جدیدی از کلسیم را کشف کرد. او برای مدت کوتاهی پس از ترک ORNL، پژوهش‌های مشابهی دربارهٔ اورانیوم را در آزمایشگاه ملی آرگون در شیکاگو، ایلینوی ادامه داد.[۶]

۱۹۴۹–۱۹۵۵ - اداره ملی هوانوردی و فضایی (که در آن زمان کمیته ملی مشورتی هوانوردی (NACA) بود)، مرکز تحقیقات لوئیس، بخش سوخت‌ها و احتراق. معاون رئیس شعبه، شعبه شیمی.

سیمون فعالیت خود را در مرکز تحقیقات لوئیس، یکی از بخش‌های کمیته ملی مشورتی هوانوردی (NACA) که پیشین ناسا بود، آغاز کرد. او دربارهٔ سرعت شعله و انواع سوخت برای کاربردهای هوافضایی پژوهش کرد که شامل مطالعاتی برای تعیین حداقل قطر لوله‌های لازم برای حفظ شعله موتور بود. این پژوهش‌ها موجب شد نام سیمون در شمار زیادی از انتشارات فنی و مقالات پژوهشی ذکر شود و به بهبود طراحی موتور برای کاربردهای هوانوردی و پرواز فضایی انجامید.[۲]

در نتیجه فعالیت‌هایش در NACA، سیمون جایزه خدمات فدرال راکفلر را دریافت کرد که شامل کمک‌هزینه‌ای به مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار (معادل حدود ۱۱۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۲) از بنیاد راکفلر بود.[۱] او از این جایزه برای سفر به اروپا و ادامه تحصیل در دانشگاه کمبریج در کمبریج، انگلستان استفاده کرد.[۶] سیمون در سراسر اروپا سفر کرد و با دانشمندانی از آلمان، انگلستان، فرانسه و ایتالیا دیدار کرد تا پژوهش‌های آنان در زمینه شیمی‌فیزیک و رادیوشیمی را بررسی کند. پس از بازگشت از این سفر، او به معاونت رئیس شعبه احتراق NACA ارتقا یافت و در آنجا به یکی از پیشگامان مدیریت شرکتی زنان تبدیل شد.

۱۹۵۵–۱۹۵۶ شرکت نفت مگنولیا، دالاس، تگزاس. سرپرست گروه، شعبه احتراق بنیادی.

پس از ترک NACA، سیمون برای مدت کوتاهی در شرکت نفت مگنولیا در تگزاس مشغول به کار شد و در زمینه ماسه‌های نفتی فعالیت کرد. هدف تلاش‌های او توسعه روشی سودآور برای استخراج نفت و جداسازی آن از ماسه در زیر زمین بود.[۱]

۱۹۵۶–۱۹۸۵ اَوکو، گرینویچ، کنتیکت. معاون رئیس و مدیر تحقیقات شرکتی گروه محصولات دفاعی و صنعتی.

سیمون در شرکت اَوکو، یک هواپیمایی کنگلومرا در نیوانگلند، مشغول به کار شد. او در آنجا از تجربه پیشین خود در زمینه ساخت پلیمر و شیمی‌فیزیک برای توسعه فناوری سپرهای حرارتی اولیه هوافضایی استفاده کرد که برای برنامه‌های فضاپیماهای سرنشین‌دار ناسا حیاتی بودند.[۵] این فناوری بعدها به‌ویژه در برنامه آپولو ناسا مورد استفاده قرار گرفت و سپس در اوج جنگ سرد در موشک‌های بالستیک به کار گرفته شد.

موفقیت او موجب شد در سال ۱۹۶۲ به سمت مدیر تحقیقات شرکتی منصوب شود؛ سمتی که در آن تحقیقات پیشرفته را در شش بخش AVCO هدایت می‌کرد: سازه‌های هوافضایی (نشویل، تنسی)؛ لایکامینگ (استراتفورد، کنتیکت)؛ الکترونیک (سینسیناتی، اوهایو)؛ مهمات (ریچموند، ایندیانا)؛ AVCO-تولسا؛ و پژوهش و توسعه پیشرفته (ویلمینگتون، ماساچوست).

در سال ۱۹۶۴، او به سمت معاون رئیس این شش گروه ارتقا یافت و به نخستین مدیر زن شرکت تبدیل شد.[۷]

در سال ۱۹۶۵، او به سمت مدیر شرکت سیستم‌های اقتصادی، یکی از شرکت‌های تابعه اَوکو، منصوب شد؛ این شرکت بزرگ‌ترین مرکز آموزشی دختران سپاه کار را در پولند اسپرینگز، مین اداره می‌کرد.

در سال ۱۹۸۳، دکتر دوروتی سیمون در برابر کمیته فرعی علوم، فناوری و فضا در سنا شهادت داد و اظهار کرد که با استفاده از فناوری‌های نوین اطفای حریق، می‌توان هزینه‌های مرتبط با آتش‌سوزی در ساخت‌وساز ساختمان‌ها در ایالات متحده را ۴۰ درصد کاهش داد.

۱۹۸۵–۱۹۹۳ مشاور

او شرکت مشاوره‌ای خود، Simon Associated، را از خانه‌اش در چپل هیل، کارولینای شمالی اداره می‌کرد.[۶]

وابستگی‌ها

جوایز و افتخارات

  • جایزه خدمات عمومی راکفلر، اعطاشده از سوی هیئت امنای دانشگاه پرینستون (۱۹۵۳)[۴][۲][۸]
  • سخنران مدعو، گروه مشورتی پژوهش و توسعه هوانوردی (AGARD) یا ناتو، کمبریج، انگلستان. ۱۹۵۳[۴]
  • از سوی انجمن فارغ‌التحصیلان SMSU به‌عنوان «فارغ‌التحصیل برجسته» معرفی شد (۱۹۵۷)[۴]
  • سخنران ماری کوری، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، ۱۹۶۲[۴]
  • جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن (۱۹۶۶)[۹][۱۰]
  • دریافت مدرک افتخاری دکترای علوم از مؤسسه پلی‌تکنیک ووستر (۱۹۷۱)[۶]
  • قرار گرفتن در فهرست ۱۰۰ زن برتر شرکتی بیزنس‌ویک (۱۹۷۶)[۵]
  • دریافت مدرک افتخاری دکترای مهندسی از دانشگاه لیهای (۱۹۷۸).[۱۱]
  • جایزه دستاورد فارغ‌التحصیلان از دانشگاه ایلینوی (۱۹۸۳)[۱۲]
  • نام او در American Men of Science, Who’s Who in the East و Who’s Who of American Women درج شده است.[۴]

میراث

پس از پایان فعالیت پژوهشی خود، سیمون در کمیته‌ها و هیئت‌های مشورتی متعددی برای سازمان‌های دولتی، دانشگاه‌ها و شرکت‌ها خدمت کرد. از برجسته‌ترین سمت‌های او می‌توان به عضویت در وزارت بازرگانی، کمیته اداره ملی استانداردها و کمیته مدال ملی علوم در دوران دولت کارتر اشاره کرد.[۱] سیمون نخستین زن عضو هیئت امنای مؤسسه پلی‌تکنیک ووستر بود و در آنجا صندوق موقوفه دوروتی ام. سیمون برای مطالعات ایمنی در برابر آتش را تأسیس کرد.[۶]

او در سراسر دهه ۱۹۵۰ به‌عنوان حامی زنان در علوم و آموزش فعالیت کرد و در چندین برنامه رادیویی و مجله ظاهر شد.[۲]

  • The Saturday Evening Post، ۱۴ نوامبر ۱۹۵۹، «دکتر دوروتی مارتین سیمون موشک‌ها را می‌شناسد»[۴]
  • مجله دانشگاه ایالتی میزوری، بدون تاریخ، «این بانو یک دانشمند است».[۴]
  • انجمن فنی مهندسی جوانان - مجله Jets، نوامبر ۱۹۶۳.[۴]

سیمون در طول دوران حرفه‌ای خود چندین عنوان نخست را به دست آورد:

  • پیشرفت‌های مهم در زمینه پلیمرهای مصنوعی به تولید داکرون و اورلون انجامید.
  • او به‌عنوان عضو هیئت امنای مؤسسه پلی‌تکنیک ووستر (WPI) منصوب شد.[۶]
  • دکتر سیمون نخستین کسی بود که یک ایزوتوپ جدید از کلسیم را کشف کرد.
  • علاوه بر دستاوردهای نخستین در زمینه علوم و مهندسی، دکتر سیمون در سراسر دوران حرفه‌ای خود به‌دلیل سبک مدیریتی‌اش نیز مورد تقدیر قرار گرفت.

زندگی شخصی

دوروتی مارتین (سیمون) در سال ۱۹۴۶ با دکتر سیدنی ال. سیمون (۱۹۱۳–۱۹۷۵)، هم‌دانشجوی فارغ‌التحصیل خود از دانشگاه شیکاگو، ازدواج کرد و نام خانوادگی او را برگزید.[۴]

سیمون در ۲۵ مارس ۲۰۱۶، در ۹۶سالگی، در خانه خود در پیتسبورو، کارولینای شمالی درگذشت.[۵][۱۳]

برای مطالعهٔ بیشتر

رید، لیندا (۲۰۲۵). فصل ۱۹ «دوروتی مارتین سیمون». در: کریگ، سسیلیا؛ تیگ، هالی؛ کیمبرلینگ، دبرا؛ ویلیامز، جنت؛ تییتین، جیل؛ جانسون، ویکی (ویراستاران). زنان افسانه‌ای مهندسی ۱۹۵۲–۱۹۷۶: دریافت‌کنندگان جایزه دستاورد انجمن مهندسان زن. اسپرینگر، چم. شابک

پیوند به بیرون

دریافت‌کنندگان جایزه دستاورد SWE، ویکی تاریخ مهندسی و فناوری (ETHW)

منابع

  1. 1 2 3 4 5 "Dorothy M. Simon Oral History". historycollection.jsc.nasa.gov. Retrieved 2022-12-01.
  2. 1 2 3 4 5 Sands, Kelly (2021-03-18). "Renowned Woman Scientist Got Start at NACA in Cleveland in the 1950s". NASA. Retrieved 2022-12-01.
  3. ↑ "1920 United States Federal Census". www.ancestry.co.uk. Retrieved 2022-12-05.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Simon, Dorothy, Society of Women Engineers Records (LR001539), Box 192, Folders 39, Walter P. Reuther Library, Archives of Labor and Urban Affairs, Wayne State University
  5. 1 2 3 4 "Dr. Dorothy Martin Simon's Obituary (2016) The News & Observer". Legacy.com. Retrieved 2022-12-01.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 "In Memoriam: Dorothy Martin Simon, Trustee Emerita". WPI (in English). 26 July 2016. Retrieved 2022-12-01.
  7. ↑ "Dorothy Martin Simon | Women & Gender in Global Perspectives at Illinois". wggp.illinois.edu (in English). Retrieved 2022-12-01.
  8. ↑ Faulkner, Alex (November 19, 1959). "Woman in a Man's New World". The Daily Telegraph. p. 10. Retrieved December 2, 2022 – via Newspapers.com.
  9. ↑ "Individual Awards - Society of Women Engineers" (in American English). 2018-12-14. Retrieved 2022-12-01.
  10. ↑ "'66 Woman Engineer Award Slated for Former Resident". The Springfield News-Leader. June 23, 1966. p. 29. Retrieved December 2, 2022 – via Newspapers.com.
  11. ↑ "The Brown and White Vol. 89 no. 47 — 25 April 1978". Lehigh University Libraries.
  12. ↑ "UIAA Alumni Achievement Awards".
  13. ↑ "Obituary for Dorothy Martin Simon". The News and Observer. May 1, 2016. pp. C4. Retrieved December 2, 2022 – via Newspapers.com.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.