دولت فدرال امارات متحده عربی
| الحکومة الاتحادیة لدولة الإمارات العربیة المتحدة | |
 | |
| تشکیل | ۲ دسامبر ۱۹۷۱ |
|---|---|
| سند تشکیل | قانون اساسی |
| قلمرو قدرت |  امارات متحده عربی |
| وبگاه | |
| قوه مقننه | |
| مجلس | مجلس عالی اتحاد |
| محل مجلس | ابوظبی |
| قوه مجریه | |
| رئیس | نخست‌وزیر |
| انتخاب‌کننده | رئیس |
| ستاد | قصر الوطن |
| ارگان اصلی | هیئت دولت |
| قوه قضائیه | |
| نهاد قضایی | دیوان عالی فدرال |
دولت فدرال امارات متحده عربی (عربی: حکومة دولة الامارات الاتحادیة) یا به سادگی دولت امارات (عربی: حکومة دولة الامارات)، دولت ملی امارات متحده عربی است، یک فدراسیون واحد از هفت امارت خودگردان. دولت فدرال به سه قوه مقننه، مجریه و قضائیه تقسیم می‌شود. قوه مجریه - یعنی کابینه به ریاست نخست‌وزیر - و قوه قضائیه هر دو به رئیس گزارش می‌دهند. مجلس عالی اتحاد بالاترین نهاد قانونگذاری است و مسئول انتصاب رئیس‌جمهور است.[۱][۲]
ماده ۱۲۰ قانون اساسی امارات متحده عربی، اختیارات خود را به دولت فدرال اعطا می‌کند و حوزه‌های قضایی و توازن قدرت آن را با دولت‌های محلی مشخص می‌کند.[۳]
تاریخچه
دولت فدرال امارات متحده عربی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ تشکیل شد، زمانی که حاکمان پنج امارت، که قبلاً بخشی از ساحل آشتی بودند، امارات متحده عربی را تأسیس کردند. قانون اساسی، دولت فدرال را تأسیس کرد و اختیارات و حوزه‌های قضایی آن را در ماده‌های ۱۲۰ و ۱۲۱ تشریح کرد. به عنوان بخشی از توازن قوا بین امارات، وزارتخانه‌های فدرال بر اساس نمایندگی تخصیص داده شدند، به طوری که امارت دبی دفاع، دارایی و اقتصاد را حفظ کرد و امارت ابوظبی شش پست کابینه، از جمله وزارتخانه‌های کشور و امور خارجه را حفظ کرد. اگرچه در قانون اساسی الزامی نیست، اما طبق قرارداد، حاکم ابوظبی همیشه سمت ریاست و حاکم دبی همیشه سمت نخست‌وزیر را بر عهده داشته است، به جز دوره بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹، زمانی که ولیعهد دبی در آن زمان، مکتوم بن راشد آل مکتوم، این سمت را در حالی که پدرش حاکم دبی و معاون رئیس‌جمهور بود، بر عهده داشت.[۴]
قوه مقننه
قانون اساسی، مجلس عالی اتحاد را به عنوان بازوی اصلی قانونگذاری دولت فدرال در کنار مجلس ملی اتحاد مشورتی تعریف می‌کند.[۵]
شورای عالی فدرال
شورای عالی فدرال یکی از پنج نهاد فدرالی است که در قانون اساسی شرح داده شده است و بالاترین مرجع قانونی دولت فدرال است. این شورا رئیس را منصوب، انتصاب نخست‌وزیر را تأیید و قوانین فدرال را تصویب یا رد می‌کند. اعضای شورا متشکل از حاکمان هر یک از امارت‌ها هستند و امارت ابوظبی و امارت دبی حق وتوی انحصاری دارند.[۶]
شورای ملی فدرال
شورای ملی فدرال، یکی از پنج نهاد فدرال امارات متحده عربی و نهاد مشورتی پارلمانی دولت فدرال است. این شورای ۴۰ نفره متشکل از ۲۰ عضو است که توسط حاکمان هر امارت منصوب می‌شوند و ۲۰ عضو دیگر توسط یک هیئت انتخاباتی منتخب رأی داده می‌شوند. شورای ملی فدرال اختیار دارد تا وزرای فدرال را مورد پرسش قرار دهد، بودجه فدرال را بررسی کند و به نهادهای دولتی پیشنهاد ارائه دهد.[۷]
شاخه اجرایی
.jpg)
قوه مجریه دولت فدرال متشکل از رئیس، معاون رئیس و هیئت دولت است.
رئیس‌جمهور
رئیس‌جمهور اختیارات گسترده‌ای دارد، از جمله صدور احکام برای قوانین فدرال، مشورت با نخست‌وزیر در مورد انتصاب وزرای فدرال یا روسای مقامات فدرال و به عنوان فرمانده عالی نیروهای مسلح امارات متحده عربی. رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و قضات را برای دیوان عالی فدرال نامزد می‌کند؛ رئیس‌جمهور به عنوان رئیس مجلس عالی اتحاد، علاوه بر اختیارات انحصاری در امور خارجه، می‌تواند جلسات را تشکیل دهد و دستور کار سیاست‌ها را تعیین کند.[۸]
نخست‌وزیر و کابینه امارات
نخست‌وزیر رئیس دولت است و هیئت دولت را رهبری می‌کند. کابینه قوانین فدرال را تفسیر می‌کند و در مورد نحوه اجرای قوانین، قطعنامه‌هایی را برای وزارتخانه‌ها و سازمان‌های فدرال صادر می‌کند. دولت فدرال ۵۲ وزارتخانه و نهاد فدرال تحت نظارت خود دارد که بر اساس توافق با دولت‌های محلی، صلاحیت‌های متفاوتی دارند؛ نهادهای فدرال مانند پست امارات و سازمان تنظیم مقررات ارتباطات، صلاحیت‌های ملی دارند.[۹]
دولت‌های محلی
قانون اساسی به هر امارت اجازه می‌دهد تا در جنبه‌های مختلف حکومت محلی، خودمختاری عمده‌ای داشته باشد و حق دارد از دولت فدرال بخواهد تا برخی از این حوزه‌های خودمختاری را مدیریت کند.[۱۰] هر امارت قانون فدرال را به‌طور مستقل تفسیر می‌کند و حق دارد دستورالعمل‌ها و قوانین خود را صادر کند، و بنابراین قوانین و رویه‌ها می‌توانند بین دولت‌های محلی مختلف بسیار متفاوت باشند. هر دولت محلی حاکم و شورای اجرایی خود را دارد که امور روزمره امارت را مدیریت می‌کند.
صلاحیت و دامنه اختیارات دولت‌های محلی بین امارت‌ها بسیار متفاوت است، به طوری که امارت‌های دبی و ابوظبی بخش‌های مستقلی در امور انرژی، آموزش، قضایی و مذهبی دارند، در حالی که برخی دیگر، مانند امارت عجمان، تنها امور شهری و سیاست‌های اقتصادی را حفظ می‌کنند و جنبه‌های دیگری مانند مدیریت انرژی و منابع آب، امور مذهبی و بهداشت به دولت فدرال واگذار شده است.[۱۱]
منابع
- ↑ "The Federal Government - The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2022-09-11.
- ↑ Katzman, Kenneth (2013-10-17). "The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy" (به انگلیسی).
{{cite journal}}: Cite journal requires|journal=(help) - ↑ "United Arab Emirates 1971 (rev. 2004) Constitution - Constitute". www.constituteproject.org (به انگلیسی). Retrieved 2023-07-28.
- ↑ ULRICHSEN, KRISTIAN COATES (2020). "THE POLITICAL ECONOMY OF DUBAI": 13–22.
{{cite journal}}: Cite journal requires|journal=(help) - ↑ "Political System & Governance | UAE Embassy in Washington, DC". Political System & Governance | UAE Embassy in Washington, DC (به انگلیسی). Retrieved 2022-09-11.
- ↑ "The Supreme Council - The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2022-09-11.
- ↑ Taryam, Mohammed Omran (2011). Development of the Federal National Council in UAE (masters thesis) (به انگلیسی). Middlesex University.
- ↑ "The President and his deputy - The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2022-09-11.
- ↑ "Ministries and Federal Authorities". uaecabinet.ae. Retrieved 2022-09-11.
- ↑ "The local governments of the seven emirates | The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2023-07-28.
- ↑ "The local governments of the seven emirates - The Official Portal of the UAE Government". u.ae (به انگلیسی). Retrieved 2022-09-11.