دوک‌نشین مکلنبورگ-گوسترو

دوک‌نشین مکلنبورگ-گوسترو

Hertzogtum Mecklenburg-Güstrow  (آلمانی)
Hertogdom Mekelenborch-Güstrow  (آلمانی سفلی)
مکلنبورگ-گوسترو
۱۴۸۰–۱۴۸۳
۱۵۲۰–۱۶۱۰
۱۶۲۱–۱۶۹۵
نشان ملی مکلنبورگ-گوسترو
نشان ملی
Mecklenburg circa 1648#Germany
Mecklenburg circa 1648#Germany
وضعیتدوک‌نشین
پایتختگوسترو
دوک 
• ۱۵۲۰–۱۵۴۷
آلبرت هفتم
• ۱۵۵۶–۱۶۰۳
اولریش سوم
• ۱۶۲۸–۱۶۳۱
آلبرت فون والنشتاین
• ۱۶۳۶–۱۶۹۵
گوستاو آدولف
تاریخ 
• مرگ هنری چهارم
۱۴۷۷
• اولین تقسیم مکلنبورگ
۱۴۸۰
• اتحاد مجدد
۱۴۸۳
• پیمان نویبراندنبورگ
۱۵۲۰
• فرمان روپین
۱۵۵۶
• سومین تقسیم مکلنبورگ
۱۶۲۱
• خلع دوک‌ها توسط فردیناند دوم
۱۶۲۸–۱۶۳۱
• کسب اسقف‌نشین راتسبورگ
۱۶۴۸
• انقراض نسل، الحاق به مکلنبورگ-شورین
۱۶۹۵
پیشین
پسین
دوک‌نشین مکلنبورگ-شورین
دوک‌نشین مکلنبورگ-شورین

دوک‌نشین مکلنبورگ-گوسترو (Mecklenburg-Güstrow) ایالتی در شمال آلمان و یکی از بخش‌های تابعه امپراتوری مقدس روم بود که پایتخت آن در شهر گوسترو قرار داشت. این قلمرو که از تقسیمات مکرر در دودمان مکلنبورگ پدید آمده بود، به عنوان بخشی از حوزه زاکسن سفلی شناخته می‌شد. این ایالت چندین بار میان شاخه‌های مختلف خاندان حاکم تقسیم و مجدداً متحد شد تا اینکه در اواخر قرن هفدهم با مرگ آخرین حاکم خود منقرض گردید.

تاریخچه سیاسی و تقسیمات

این دوک‌نشین نخستین بار در سال ۱۴۸۰ میلادی پس از مرگ هنری چهارم (یکی از حاکمان مهم این منطقه در قرن ۱۵ میلادی است) شکل گرفت، اما ریشه اصلی استقرار آن به پیمان نویبراندنبورگ (آلمانی Neubrandenburger Hausvertrag این پیمان که به سال ۱۴۸۰ میلادی بازمی‌گردد، هدف اصلی: این قرارداد پس از مرگ هنری چهارم (هنری چاق) برای تقسیم قلمرو مکلنبورگ بین سه پسر او (ماگنوس دوم، بالتازار و آلبرشت ششم) منعقد شد) در سال ۱۵۲۰ بازمی‌گردد. در جریان این توافق، آلبرت هفتم حکومت بر بخش گوسترو را بر عهده گرفت. این ایالت همواره دارای بی‌واسطگی امپراتوری بود و حاکمان آن در مجلس امپراتوری صاحب کرسی و حق رأی بودند. در طول قرن شانزدهم، مرزهای اداری و سیاسی این قلمرو در چندین نوبت از جمله در فرمان روپین بازنگری شد[۱].

مذهب و دوران اصلاحات

با گسترش جنبش اصلاحات مذهبی در شمال آلمان، مکلنبورگ-گوسترو به یکی از مراکز اصلی لوتری تبدیل شد. حاکمان این منطقه با پذیرش آموزه‌های لوتری، ساختار کلیسایی را سکولاریزه کرده و تحت نظارت دولت درآوردند. اولریش سوم یکی از تاثیرگذارترین حاکمان این دوره بود که توانست ایالت را در دوران تلاطم‌های مذهبی امپراتوری به سلامت هدایت کند. نفوذ مذهب در این منطقه به حدی بود که حتی در نزدیکی رودخانه وزر و سواحل شمالی، به عنوان سنگر پروتستان‌ها شناخته می‌شد[۲].

جنگ سی‌ساله و والنشتاین

در جریان جنگ سی‌ساله، این دوک‌نشین با بحرانی بزرگ روبرو شد. در سال ۱۶۲۸ میلادی، فردیناند دوم، امپراتور مقدس روم، حاکمان مکلنبورگ را به دلیل حمایت از دشمنان امپراتوری خلع کرد و حکومت مکلنبورگ-گوسترو و شورین را به سردار معروف خود، آلبرت فون والنشتاین واگذار نمود. این دوره که با نبردهای سنگین در نزدیکی رود البه همراه بود، تا سال ۱۶۳۱ ادامه یافت؛ زمانی که نیروهای سوئدی توانستند والنشتاین را اخراج و حاکمان اصلی را به تخت بازگردانند. پس از پایان جنگ، طبق صلح وستفالی، اسقف‌نشین راتسبورگ به صورت غیردینی به این ایالت ملحق شد[۳].

انقراض و جانشینی

دوران استقلال این ایالت در سال ۱۶۹۵ با مرگ گوستاو آدولف، آخرین دوک مکلنبورگ-گوسترو که وارث مرد نداشت، به پایان رسید. مرگ او باعث بروز یک نزاع طولانی میان خویشاوندانش در مکلنبورگ-شورین و مکلنبورگ-اشترلیتس شد. این بحران جانشینی در نهایت به امضای پیمان هامبورگ (۱۷۰۱) منجر شد که طی آن بخش‌های بزرگی از این قلمرو به شورین ملحق گردید. اگرچه این منطقه بعدها تحت تاثیر تحولات مدیاتیزاسیون قرار گرفت، اما هرگز به ایالت‌های جنوبی مانند بایرن نپیوست و هویت شمالی خود را حفظ کرد[۴].

یادداشت‌ها

منابع

  1. ↑ Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire. Oxford University Press. p. 215. ISBN 978-0198731016.
  2. ↑ Beier, Christine (2005). The Germanic Empires. Oxford Press. p. 89. ISBN 978-5-8243-2005-3.
  3. ↑ Wilson, Peter (2016). Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Harvard University Press. p. 394. ISBN 978-0674058095.
  4. ↑ Gagliardo, John (1980). Reich and Nation. Indiana University Press. p. 176. ISBN 978-0253167736.