حوزه زاکسن سفلی

حوزهٔ زاکسن سفلی
Niedersächsischer Reichskreis[الف]
حوزهٔ امپراتوری از امپراتوری مقدس روم
دولتامپراتوری مقدس روم
تأسیس۱۵۰۰
شهر نشستهالبراشتات(اغلب)؛ همچنین لونبورگ و براونشوایگ
حکومت
 • نوعدایت حوزه (کریستاگ)
 • مدیر(ان)اسقف اعظم ماگدبورگ و دوک برمن (بعدها براندنبورگ-پروس و خاندان هانوفر)
حوزهٔ زاکسن سفلی در آغاز سدهٔ شانزدهم

حوزهٔ زاکسن سفلی (آلمانی: Niedersächsischer Reichskreis) یک حوزهٔ امپراتوری از امپراتوری مقدس روم بود. این حوزه بخش بزرگی از قلمرو دوک‌نشین زاکسن قرون وسطی (به جز وستفالیا) را پوشش می‌داد، و در اصل حوزهٔ زاکسن (آلمانی: Sächsischer Kreis) نامیده می‌شد تا اینکه بعدها برای تمایز بهتر از حوزهٔ زاکسن علیا با نام خاص‌تر شناخته شد[۱]. جنبهٔ غیرمعمول این حوزه این بود که در زمان‌های مختلف، پادشاهان دانمارک (در هولشتاین)، بریتانیای کبیر (در هانوفر) و سوئد (در برمن) همگی شاهزاده‌نشین‌هایی از چندین ایالت امپراتوری بودند[۲].

زبان زاکسنی سفلی

زبان زاکسنی سفلی (به آلمانی: Neddersassisch) یا آلمانی پایین غربی، گروهی از گویش‌های زبان آلمانی پایین است که در شمال غربی آلمان و بخش‌های شرقی هلند به آن سخن گفته می‌شود [۳]. این زبان از بازماندگان مستقیم زبان زاکسنی باستان به شمار می‌رود و از نظر ساختار زبانی، با زبان‌های فریسی، انگلیسی و هلندی پیوندهای ریشه‌ای بسیار نزدیکی دارد. زاکسنی سفلی در طول تاریخ به عنوان زبان بازرگانی در دوران اتحادیه هانزا در حوضه دریای بالتیک و دریای شمال نقشی اساسی در تبادلات فرهنگی و تجاری اروپا ایفا کرده است.

امروزه این زبان بر اساس «منشور اروپایی زبان‌های منطقه‌ای یا اقلیت» در کشورهای آلمان و هلند به عنوان یک زبان منطقه‌ای مستقل به رسمیت شناخته شده است و از حمایت‌های قانونی برخوردار است [۴]. با وجود کاهش شمار گویشوران بومی در دهه‌های گذشته به دلیل گسترش زبان آلمانی استاندارد، تلاش‌های فرهنگی گسترده‌ای در ایالت‌های نیدرزاکسن، شلسویگ-هولشتاین و برمن برای آموزش، حفظ و احیای این میراث زبانی در رسانه‌ها، مدارس و تئاترها در جریان است.

ریشه

اولین برنامه‌ها برای حوزهٔ زاکسن سفلی از آلبرشت دوم آلمان در ۱۴۳۸ نشأت گرفت. یک حوزهٔ زاکسن امپراتوری به طور رسمی در ۱۵۰۰ ایجاد شد، اما در ۱۵۱۲ به یک حوزه زاکسن علیا و یک حوزهٔ زاکسن سفلی تقسیم شد[۵]. این تقسیم تنها در ۱۵۲۲ تدوین شد و مدتی طول کشید تا جداسازی به طور کامل توسط دیوان عالی امپراتوری مقدس روم اجرا شود. علاوه بر این، اولین اشاره به حوزهٔ زاکسن علیا، حوزهٔ زاکسن سفلی یا هلند بسیار دیرتر رخ داد. اصطلاح زاکسن سفلی (Niedersachsen) برای اولین بار تنها در ۱۵۴۸ استفاده شد[۶].

قلمرو

حوزهٔ زاکسن سفلی شامل شرقی‌ترین بخش نیدرزاکسن امروزی، شمالی‌ترین بخش زاکسن-آنهالت (به جز آلتمارک)،[۷] مکلنبورگ، هولشتاین (به جز دیتمارشن)، هامبورگ، برمن، علاوه بر مناطق کوچکی در براندنبورگ و تورینگن بود. این قلمرو تا حد زیادی پیوسته بود به جز چند برون‌بوم کوچک مانند هاله و یوتربوگ. نوردهاوزن و مولهاوزن نیز مناطقی خارج از بخش پیوستهٔ حوزهٔ امپراتوری بودند. در داخل حوزه شاهزاده-اسقف‌نشین وردن قرار داشت که از ۱۵۰۲ در اتحاد شخصی با اسقف‌نشین برمن بود. شهرستان‌های شاومبورگ و شپیگلبرگ نیز بخشی از اتحاد شخصی بودند، اما بخشی از حوزهٔ زاکسن سفلی نبودند[۸].

در زمان فروپاشی امپراتوری مقدس روم، این حوزه ۲٬۱۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت و ۱٬۲۴۰ مایل مربع مساحت داشت. از نظر مذهب، تقریباً همهٔ شهروندان پروتستان بودند. استثنا شاهزاده-اسقف‌نشین هیلدس‌هایم بود که تا حدی کاتولیک باقی ماند[۹].

ساختار

بخش بزرگی از این حوزه از قلمروهایی تشکیل شده بود که توسط خاندان ولف اداره می‌شد. با اصلاحات پروتستانی، شاهزاده-اسقف‌نشین اعظم ماگدبورگ تازه تغییر دین داده از ۱۵۱۳ توسط مدیرانی از خط براندنبورگ خاندان هوهنتسولرن اداره می‌شد. همچنین در ۱۶۴۸ اسقف‌نشین هالبراشتات به مارگراف‌نشین براندنبورگ داده شد. شاهزاده-اسقف‌نشین برمن، پس از اصلاحات، توسط دانمارکی‌ها و سوئدی‌ها اداره می‌شد، و پس از ۱۷۱۵ توسط خاندان ولف. از طریق دوک‌نشین اولدنبورگ، پادشاه دانمارک به یکی از شاهزادگان حوزهٔ امپراتوری تبدیل شد[۱۰].

همچنین در نتیجهٔ دارایی‌هایشان در حوزه‌های امپراتوری، پادشاهان پروس، سوئد، و بریتانیای کبیر که انتخابگرنشین هانوفر را اداره می‌کردند، به شاهزادگان امپراتوری تبدیل شدند. در میان تمام امپراتوری، حوزهٔ زاکسن سفلی بیش از همه توسط پادشاهان خارجی اداره می‌شد. صرف نظر از این، موقعیت قوی خاندان ولف در حوزهٔ زاکسن سفلی مانع از تسلط کامل دوک‌های مکلنبورگ و پادشاهان دانمارک شد[۱۱].

اعضا

این حوزه از ایالت‌های زیر تشکیل شده بود:

نام نوع نهاد توضیحات
برمن[ب] دوک‌نشین اسقف‌نشین برمن[پ] تأسیس در ۷۸۷ توسط شارلمانی، در ۱۶۴۸ سکولاریزه شد و به عنوان تیول سوئد درآمد، در ۱۷۱۵ به بریتانیای کبیر واگذار شد؛ دوازدهمین کرسی در رایشتاگ
برمن[ت] شهر امپراتوری هشتمین شهر راین از ۱۱۸۶

دوک‌نشین براونشوایگ-لونبورگ[ث]

 دوک‌نشین زیربخشی از برونسویک-لونبورگ از ۱۴۹۴، در ۱۷۰۵ با سل متحد شد و هانوفر را تشکیل داد، سی‌وچهارمین کرسی در رایشتاگ

شاهزاده‌نشین لونبورگ[ج]

 دوک‌نشین زیربخشی از برونسویک-لونبورگ از ۱۲۶۹ تا ۱۷۰۵، سی‌ودومین کرسی در رایشتاگ

شاهزاده‌نشین گروبن‌هاگن[چ]

 دوک‌نشین زیربخشی از برونسویک-لونبورگ از ۱۲۹۱ تا ۱۵۹۶، سی‌وششمین کرسی در رایشتاگ

شاهزاده‌نشین برانشوایگ-ولفنبویتل[ح]

 دوک‌نشین زیربخشی از برونسویک-لونبورگ از ۱۲۶۹، شامل بلانکنبورگ[خ]، پس از ناپلئون به دوک‌نشین برونسویک تبدیل شد، سی‌وهشتمین کرسی در رایشتاگ
صومعه گاندرزهایم[د] دیر امپراتوری تأسیس در ۸۵۲ توسط دوک لیودولف زاکسن، بیواسطگی توسط شاه هاینریش مرغ‌گیر در ۹۱۹ تأیید شد، مورد مناقشهٔ برونسویک-ولفنبوتل، هجدهمین مقدم‌نشین راین
گسلار[ذ] شهر امپراتوری از ۱۲۹۰

اسقف‌نشین هالبرشتات[ر]

 اسقف‌نشین شاهزاده‌ای تأسیس توسط شارلمانی در ۸۰۴، در ۱۶۴۸ به عنوان شاهزاده‌نشین هالبراشتات سکولاریزه شد و توسط براندنبورگ اداره شد
هامبورگ[ز] شهر امپراتوری نهمین شهر راین از ۱۱۸۹
هیلدسهایم[ژ] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای تأسیس در ۸۱۵ توسط لویی پارسا؛ بیست‌وهفتمین کرسی در رایشتاگ
هولشتاین[س] دوک‌نشین تأسیس در ۱۴۷۴، در تملک خاندان سلطنتی دانمارک خاندان اولدنبورگ، از ۱۶۴۸ اقامتگاه در گلوکاشتات[ش]
هولشتاین-گوتورپ[ص] دوک‌نشین زیربخشی از هولشتاین از ۱۵۴۴ تا ۱۷۷۳
لوبک[ض] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای تأسیس در ۱۱۶۰ توسط هاینریش شیر، چهل‌ونهمین کرسی در رایشتاگ
لوبک[ط] شهر امپراتوری سومین شهر راین، از ۱۲۲۶
ماگدبورگ[ظ] شاهزاده-اسقف‌نشین اعظم ماگدبورگ تأسیس در ۹۶۷ توسط اتوی یکم به عنوان اسقف‌نشین اعظم ماگدبورگ[ع]، در سال ۱۱۸۰ توسط فریدریش بارباروسا شاهزاده-اسقف‌نشین اعظم ماگدبورگ[غ] در ۱۶۸۰ سکولاریزه شد، توسط براندنبورگ اداره شد
مکلنبورگ-شورین[ف] دوک‌نشین تأسیس در ۱۳۵۲
مکلنبورگ-گوسترو[ق] دوک‌نشین زیربخشی از مکلنبورگ-شورین از ۱۵۲۰ تا ۱۵۵۲، دوباره از ۱۶۲۱ تا ۱۶۹۵
مکلنبورگ-اشترلیتس[ک] دوک‌نشین زیربخشی از مکلنبورگ-شورین از ۱۷۰۱
مولهاوزن[گ] شهر امپراتوری از ۱۲۵۱
نوردهاوزن[ل] شهر امپراتوری از ۱۲۲۰
رانتساو[م] شهرستان تأسیس در ۱۶۵۰، از ۱۷۳۴ در تملک خاندان سلطنتی دانمارک اولدنبورگ
راتسبورگ[ن] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای تأسیس در ۱۱۵۴ توسط هاینریش شیر، در ۱۶۴۸ به عنوان شاهزاده‌نشین راتسبورگ سکولاریزه شد، در تملک دوک‌های مکلنبورگ، از ۱۷۰۱ مکلنبورگ-اشترلیتس
رگنشتاین[و] شهرستان از حدود ۱۱۶۰، در ۱۳۶۸ با بلانکنبورگ متحد شد، از ۱۵۹۹ در تملک دوک‌های برونسویک-ولفنبوتل
زاکسن-لاونبورگ[ه] دوک‌نشین تأسیس در ۱۲۹۶، در ۱۶۸۹ به دوک‌های برونسویک-کالنبرگ افتاد، شصت‌وششمین کرسی در رایشتاگ
شورین[ی] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای تأسیس در ۱۱۵۴ توسط هاینریش شیر، اقامتگاه در بوتسو[اا] از ۱۲۳۹، در ۱۶۴۸ به عنوان یک شاهزاده‌نشین سکولاریزه شد و در تملک دوک‌های مکلنبورگ-شورین قرار گرفت

یادداشت‌ها

منابع

  1. ↑ Köbler, Gerhard (2007). Historisches Lexikon der deutschen Länder: Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart (in German). C.H. Beck. p. 474. ISBN 978-3-406-54986-1.
  2. ↑ Wüst, Wolfgang (2009). Die Reichskreise im 18. Jahrhundert: Harmonie am Rande, Instabilität im Zentrum (in German). Akademie Verlag. p. 82. ISBN 978-3-05-004395-1.
  3. ↑ Stellmacher, Dieter (2000). Niederdeutsche Sprache: Eine Einführung (in German). Peter Lang. p. 24. ISBN 978-3631361559.
  4. ↑ Goossens, Jan (1983). Niederdeutsch: Sprache und Literatur (in German). Karl Wachholtz Verlag. p. 78. ISBN 978-3529045103.
  5. ↑ Dotzauer, Winfried (1998). Die deutschen Reichskreise (1383–1806) (in German). Franz Steiner Verlag. p. 322. ISBN 978-3515071468.
  6. ↑ Köbler, Gerhard (2007). Historisches Lexikon der deutschen Länder (in German). C.H. Beck. p. 475. ISBN 978-3-406-54986-1.
  7. ↑ Rudi Fischer: 800 Jahre Calvörde – Eine Chronik bis 1991.
  8. ↑ Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire: Volume I: Maximilian I to the Peace of Westphalia, 1493–1648. Oxford University Press. pp. 254–257. ISBN 978-0198731016.
  9. ↑ Wilson, Peter H. (2016). Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Belknap Press of Harvard University Press. pp. 588–591. ISBN 978-0674058095.
  10. ↑ Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire: Volume II: The Peace of Westphalia to the Dissolution of the Reich, 1648–1806. Oxford University Press. pp. 32–34, 401–403. ISBN 978-0199693078.
  11. ↑ Wilson, Peter H. (2016). Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Belknap Press of Harvard University Press. pp. 360–363, 612. ISBN 978-0674058095.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.