رابرت بارنز

دوک‌نشین یولیش-کلیو-برگ

«بارنز و هم‌بندانش در حال طلب بخشش»، از چاپ ۱۸۸۷ کتاب شهیدان فاکس، اثر کرونهایم.

رابرت بارنز (ح. 1495 – ۳۰ ژوئیهٔ ۱۵۴۰) اصلاح‌گر و شهید انگلیسی بود.

زندگی

بارنز در سال ۱۴۹۵ در کینگز لین، نورفک زاده شد،[۱] و در کمبریج تحصیل کرد، جایی که کشیش صومعهٔ آستین کمبریج بود. مدتی پس از سال ۱۵۱۴ برای تحصیل به لوون فرستاده شد. بارنز در اوایل دههٔ ۱۵۲۰ به کمبریج بازگشت، جایی که در سال ۱۵۲۳ مدرک دکترای الهیات گرفت و اندکی پس از آن، رئیس صومعهٔ خود در کمبریج شد.

جان فاکس می‌گوید بارنز یکی از مردان کمبریج بود که در اوایل دههٔ ۱۵۳۰ برای خواندن کتاب مقدس و بحث الهیاتی در میخانهٔ اسب سفید کمبریج گرد هم می‌آمدند. بارنز به تشویق توماس بیلنی، در مراسم نیمه‌شب روز کریسمس سال ۱۵۲۵ در کلیسای سنت ادوارد کمبریج موعظه کرد. موعظهٔ بارنز، هرچند علیه تجمل روحانیون و سوءاستفاده‌های کلیسایی بود، نه چندان نامتعارف بود و نه شگفت‌آور، مگر آنکه کاردینال وولزی را به دنیاطلبی متهم می‌کرد.[۲] با این حال، پس از دیدن یک کلیسادار که دعوای حقوقی‌اش به زندانی‌شدن مردی محلی انجامیده بود، پدر بارنز از متن آماده‌شدهٔ خود منحرف شد و در کلیسای محل دانشکدهٔ حقوقدانان دانشگاه کمبریج، به نکوهش دعاوی حقوقی میان مسیحیان پرداخت. در زمانی که هنری هشتم و کاردینال وولزی می‌کوشیدند جلوی قاچاق کتاب‌های مارتین لوتر به انگلستان از قارهٔ اروپا را بگیرند، سخنان بارنز بلافاصله سوءظن برانگیخت.[۳]

بارنز در برابر کاردینال وولزی، تصویرسازی سال ۱۸۷۰

در نتیجه، در سال ۱۵۲۶ بارنز به‌دلیل ایراد موعظه‌ای ضدروحانی در شب کریسمس بر پایهٔ یک پُستیل از مارتین لوتر، در برابر معاون رئیس دانشگاه احضار شد،[۴] و سپس توسط کمیسیون کاردینال وولزی که شامل چهار اسقف بود، بازجویی شد. به او دستور داده شد موعظه‌اش را انکار کند یا سوزانده شود؛ و او پس از انتخاب گزینهٔ نخست، هیزم‌هایی را در رژه‌ای عمومی در لندن حمل کرد.[۲]

او سپس به‌مدت شش ماه به زندان فلیت سپرده شد، اما بعدها به‌طور مشروط به صومعهٔ آستین لندن در لندن آزاد شد. اگرچه او در صومعه حصر خانگی داشت، اجازهٔ ملاقات با دیگران را داشت. بعدها مشخص شد که بارنز در دوران زندانی‌بودنش، مخفیانه نسخه‌هایی از عهد جدید تیندیل اثر ویلیام تیندیل، با ترجمه‌های نوآورانه و تفسیر غیرقانونی لوتری، توزیع می‌کرده است.[۳]

او پس از ترتیب‌دادن انحرافی شامل خودکشی ساختگی که مقامات را هفت روز به جست‌وجو در یک رودخانه واداشت،[۲] در سال ۱۵۲۸ با تغییر چهره به آنتورپ گریخت و همچنین از ویتنبرگ دیدار کرد، جایی که با مارتین لوتر دوستی نزدیکی برقرار کرد.[۵] در تابستان ۱۵۳۱ که در ویتنبرگ بود، بارنز مأمور شد تا نظر لوتر و دیگر الهی‌دانان قاره‌ای را دربارهٔ روند طلاق هنری هشتم از کاترین آراگون جویا شود. در همان سال، او همچنین نخستین چاپ A Supplication را منتشر کرد که در اصل الهیات لوتری را در قالب درخواستی به هنری هشتم بیان می‌کرد. استیون واگان، عامل تامس کرامول در کشورهای فرودست و اصلاح‌طلبی پیشرو، به نسخه‌ای از اثر بارنز برخورد و چنان از توصیف او از فلسفهٔ سیاسی لوتری تحت تأثیر قرار گرفت که از کرامول خواست تبعیدی را به وطن دعوت کند.[۵]

در اواخر سال ۱۵۳۱ بارنز به انگلستان بازگشت و به یکی از میانجی‌های اصلی میان دربار انگلستان و دولت‌های آلمانی لوتری تبدیل شد، و چند سال بعدی را در رفت‌وآمد میان انگلستان و آلمان گذراند. او مدافعی پرشور از سیاست سزارپاپیسم پادشاه هنری بود، به این امید بیهوده که پادشاه لوتری‌گری را به‌عنوان الهیات کلیسای انگلستان برگزیند. در سال ۱۵۳۹، بارنز در مذاکره با ویلیام، دوک یولیش-کلیو-برگ برای ازدواج پادشاه هنری با آن کلیو به کار گرفته شد. این سیاست از آنِ کرامول بود، اما هنری هشتم پیش‌تر در سال ۱۵۳۸ از پذیرش لوتری‌گری سر باز زده بود، و مصوبهٔ شش ماده (۱۵۳۹)، به‌همراه ابطال فوری ازدواج پادشاه با آن کلیو در سال ۱۵۴۰، سرانجام کرامول و همهٔ دیگر عاملان سیاست‌هایش را به نابودی کشاند.

نکوهش بارنز از اسقف استیون گاردینر در موعظه‌ای در صلیب سنت پل، نبردی مرگبار میان درباریان کریپتو-لوتری، کریپتو-کالونیستی و کریپتو-کاتولیک در شورای پادشاه هنری برانگیخت، که در بهار سال ۱۵۴۰ به اوج خود رسید. بارنز مجبور به عذرخواهی و انکار شد؛ و اسقف گاردینر مجموعه‌ای موعظهٔ مقابله‌ای در صلیب سنت پل ایراد کرد. اما یک ماه بعد کرامول به ارل اسکس تبدیل شد، دوست گاردینر، اسقف سمپسون، به برج لندن فرستاده شد، و بارنز آشکارا به لوتری‌گری بازگشت، اما این پیروزی فریبنده بود. در ژوئیه، اما، کرامول محکوم به مصادرهٔ اموال شد، ازدواج میان پادشاه و آن کلیو ابطال شد و بارنز نیز محکوم به مصادرهٔ اموال و بدعت شناخته شد و به اعدام با آتش محکوم گشت.

در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۵۴۰، بارنز و پنج مخالف دینی دیگر را از پاهایشان به تخته‌هایی چوبی موسوم به هردل بستند و با اسب از برج لندن در خیابان‌ها تا اسمیت‌فیلد لندن برای اعدام کشیدند. هر تخته یک کشیش لوتری محکوم و یک کشیش کاتولیک محکوم را حمل می‌کرد.

دو کشیش لوتری همراه او، ویلیام جروم و توماس جرارد، همچون بارنز، بر پایهٔ مصوبهٔ شش ماده به‌جرم بدعت بر سر آتش سوزانده شدند. در همین حال، سه کشیش کاتولیک: پدر توماس ایبل، پدر ریچارد فدرستون و همراه بارنز بر روی تخته، پدر ادوارد پاول، به‌ظاهر به‌جرم خیانت بزرگ، اما در واقع به‌دلیل رد کردن هم عنوان پادشاه به‌عنوان رئیس اعلای کلیسای انگلستان و هم نظارت دولت بر کلیسا، به دار آویخته، شکم‌دریده و چهارقسمت شدند.

میراث

هم کاتولیک‌ها و هم لوتری‌ها در سراسر اروپا از این اعدام‌ها شوکه و به‌وحشت افتادند. برخی مورخان نتیجه گرفته‌اند که بارنز نقشی کلیدی در فهم اصلاح دین توسط پروتستان‌ها و کاتولیک‌های انگلیسی داشت.[۱]

روز یادبود کشیش بارنز و دو همراهش هر سال در تقویم مقدسان لوتری گرامی داشته می‌شود.

سه کشیش کاتولیکی که همراه بارنز اعدام شدند، در میان پنجاه‌وچهار شهید کاتولیک انگلیسی بودند که در ۲۹ دسامبر ۱۸۸۶ توسط پاپ لئو سیزدهم تبرک شدند.

ادبیات

  • اندکی پس از اعدام‌ها، گفت‌وگویی منظوم با عنوان The Metynge of Doctor Barnes and Dr. Powell at Paradise Gate and of theyre communicacion bothe drawen to Smithfylde fro the Towar (لندن، ۱۵۴۰) منتشر شد که در موزهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود.
  • مارتین لوتر اعتراف‌نامهٔ بارنز را پس از نگارش دیباچه‌ای از خود، با عنوان Bekenntnis des Glaubens (۱۵۴۰) منتشر کرد.
  • رابرت بارنز همچنین در آینه و نور، اثر هیلاری مانتل، حضور دارد.

جستارهای وابسته

  • گذرگاه سنت ادوارد

پانویس

  1. 1 2 Ryrie, Alec (2007). "Chapter 6: 'A saynt in the deuils name': Heroes and Villains in the Martyrdom of Robert Barnes". In Freeman, Thomas S.; Mayer, Thomas F. (eds.). Martyrs and martyrdom in England, c.1400-1700. Boydell Press. pp. 144–165. ISBN 978-1-84383-290-4.
  2. 1 2 3 Parker, Douglas H. (31 January 2007). "Critical Edition of Robert Barnes's A Supplication Vnto the Most Gracyous Prince Kynge Henry The. VIIJ. 1534". doi:10.3138/9781442687776-002. {{cite journal}}: یادکرد journal نیازمند |journal= است (کمک)
  3. 1 2 Maas, Korey. The Reformation and Robert Barnes: History, Theology and Polemic in Early Modern England, Boydell & Brewer, 2010 شابک ‎۹۷۸۱۸۴۳۸۳۵۳۴۹
  4. ↑ D'Alton, Craig W. (April 2003). "The Suppression of Lutheran Heretics in England, 1526–1529". The Journal of Ecclesiastical History. 54 (2): 228–253. doi:10.1017/S0022046902005675.
  5. 1 2 "Barnes, Robert". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/1472. (Subscription or UK public library membership required.)

مطالعهٔ بیشتر

  • Pollard, Albert Frederick (1911). "Barnes, Robert" . Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 3 (11th ed.). p. 413.
  • McGoldrick, James Edward (1979). Luther's English Connection: the Reformation Thought of Robert Barnes and [of] William Tyndale. Northwestern Publishing House. شابک ‎۰−۸۱۰۰−۰۰۷۰−۹
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.