رافائله کادورنا

رافائله کادورنا
عضو مجلس ایتالیا
دوره مسئولیت ۸ مه ۱۹۴۸ – ۱۵ مه ۱۹۶۳
حوزه انتخاباتی	استان وربانو-کوزیو-اوسولا
اطلاعات شخصی
زاده	۱۲ سپتامبر ۱۸۸۹
درگذشته	۲۰ دسامبر ۱۹۷۳ (۸۴ سال) وربنیا
ملیت	ایتالیا
حزب سیاسی	حزب دموکراسی مسیحی
روابط	لوئیجی کادورنا (پدر) رافائله کادورنا (پدربزرگ)
محل تحصیل	آکادمی نظامی مودنا
تخصص	افسر
جایزه‌ها	مدال بین‌المللی نشان ستاره برنزی لژیون افتخار
وبگاه	Senate website
خدمات نظامی
وفاداری	پادشاهی ایتالیا
خدمت/شاخه	ارتش پادشاهی ایتالیا
سال‌های خدمت	۱۹۰۹–۱۹۴۷
درجه	سپهبد
فرمانده	لشکر زرهی آریته
جنگ‌ها/عملیات‌	جنگ عثمانی و ایتالیا جنگ جهانی اول جنگ جهانی دوم کارزار ایتالیا جنگ داخلی ایتالیا

رافائله کادورنا (انگلیسی: Raffaele Cadorna Jr.; ۱۲ سپتامبر ۱۸۸۹ – ۲۰ دسامبر ۱۹۷۳) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد.

وی در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم جنگید. او بیشتر به خاطر اینکه یکی از فرماندهان مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمانی در شمال ایتالیا پس از سال ۱۹۴۳ بود، شناخته می‌شود.^[۱] او فرزند ژنرال لوئیجی کادورنا بود.

او پسر جیووانا بالبی و لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد آینده ارتش سلطنتی در طول جنگ جهانی اول بود. او همچنین نوه رافائل کادورنا بود که به نام او نامگذاری شد. او ژنرال و فرمانده نیروهای ایتالیایی در طول تصرف رم در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰ بود. او همچنین با سناتور جیاکومو بالبی پیوورا، برادر پدربزرگ مادری‌اش، نسبت داشت. رافائله در خانواده‌ای با سنت‌های نظامی برجسته بزرگ شد.

کادورنا در سال ۱۸۸۹ در وربانیا، پسر فیلد مارشال جنگ جهانی اول لوئیجی کادورنا و نوه ژنرال رافائل کادورنا، زاده شد. در سال ۱۹۰۹ به درجه ستوان دوم ارتقا یافت و به بخشی از نیروهای ایتالیایی که در جنگ ایتالیا و عثمانی جنگیدند، تبدیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او یک ستوان بود و بعداً به درجه کاپیتانی ارتقا یافت. در سال‌های اولیه دهه ۱۹۲۰، او بخشی از کمیسیون متفقین برای مرز جدید آلمان بود. او بعداً به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در پراگ منصوب شد.

در سال ۱۹۳۵ او با تصمیم بنیتو موسولینی برای حمله به اتیوپی مخالفت کرد. دو سال بعد، او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرمانده هنگ سواره‌نظام ساووی (سوم) ایتالیا شد.

در سال‌های اولیه جنگ جهانی دوم، او در برخی عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان فرمانده مدرسه سواره‌نظام در پینرولو منصوب شد. در ۱ آوریل ۱۹۴۳، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۳۵ زرهی سواره نظام «آریته»، یکی از قوی‌ترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آریته در دفاع از رم در برابر حمله آلمان شرکت کرد، اما پس از آنکه فرمانده نظامی رم، ژنرال کالوی دی برگولو، آتش‌بس را با فرماندهان آلمانی امضا کرد، منحل شد.^[۲]

در ۱۱ آگوست ۱۹۴۴، او با چتر نجات به وال کاوالینا در نزدیکی برگامو فرود آمد و به عنوان فرمانده نظامی گروه داوطلبان آزادی به همراه فروچیو پری و معاون فرمانده لوئیجی لونگو، در شمال مرکزی ایتالیا منصوب شد.^[۳] کاپیتان دبلیو. او. چرچیل توسط مدیر عملیات ویژه (عملیات نورافکن ۱۹۴۴/۴۵) به عنوان افسر رابط بریتانیا با ژنرال کادورنا به درخواست کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا منصوب شد.

در آوریل ۱۹۴۵، او عضو هیئت پارتیزانی بود که سعی داشت در کاخ اسقف اعظم میلان با موسولینی به توافق برسد.

در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، به او گواهینامه میهن‌پرستی اعطا شد، نشان افتخاری که به کسانی که به جنبش مقاومت ایتالیا کمک کرده بودند، اعطا می‌شد. او همچنین به خاطر خدمت بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا مه ۱۹۴۵ (دستور عمومی ۱۲۴، ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵) نشان لژیون لیاقت - درجه فرماندهی - را دریافت کرد.

در ژوئیه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۷ به دلیل اختلاف نظر با وزیر دفاع از این سمت استعفا داد.

از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ سناتور حزب دموکراسی مسیحی بود. او در گروه مختلط ثبت نام کرد و رئیس چهارمین کمیسیون دائمی سنا برای بخش دفاع شد. متعاقباً، او به عنوان ژنرال سپاه نیروی ذخیره ارتش ارتقا یافت. در سال ۱۹۵۳، کادورنا دوباره در سنا انتخاب شد و در سال ۱۹۵۹ به عنوان اولین نفر در میان نامزدهای غیر منتخب انتخاب شد. او پس از مرگ ترزیو گوگلیِلمون در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۹، به عنوان نماینده کرسی او انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، او به عضویت کمیسیون دفاع مجلس نمایندگان ایتالیا بازگشت و تا پایان دوره مجلس در سال ۱۹۶۳ در این سمت باقی ماند.^[۴]

در سال ۱۹۶۴، به همراه راندولفو پاچیاردی، توماسو اسمیت، آلفردو مورئا، ماریو وینچیگوئرا، ایوان ماتئو لومباردو، روزنامه‌نگار جیانو آکامه (۱۹۲۸–۲۰۰۹)، سالواتوره سانفیلیپو، آلبرتو روسی لونگی، جوزپه مانچینلی و جوزپه کارونیا، کادورنا اولین کسی بود که مانیفست اتحادیه دموکراتیک جمهوری جدید را امضا کرد، طرحی پیچیده که معرفی ریاست‌جمهوری در قالب پارلمانی مشروطه دولت را پیشنهاد می‌کرد. این جنبش سیاسی مرتبط در سال ۱۹۶۸ زمانی که هیچ‌یک از نامزدهای آن انتخاب نشدند، از هم پاشید.

او در سال ۱۹۷۳ در رم درگذشت.

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Raffaele Cadorna Jr.». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵.