رافائله کادورنا (نظامی)

رافائله کادورنا
زادهٔ۹ فوریهٔ ۱۸۱۵
میلان
درگذشت۶ فوریهٔ ۱۸۹۷
تورین
ملیتپادشاهی ایتالیا

رافائله کادورنا (انگلیسی: Raffaele Cadorna; ۹ فوریهٔ ۱۸۱۵ – ۶ فوریهٔ ۱۸۹۷) ژنرال ایتالیایی بود که به عنوان یکی از رهبران اصلی پیدمونت مسئول اتحاد ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم حضور داشت.

کادورنا که در میلان متولد شد، در سال ۱۸۳۲ وارد آکادمی نظامی پیدمونت در تورین شد. او در سال ۱۸۴۰ به سپاه مهندسان پیوست و از مارس ۱۸۴۸ تا اوت ۱۸۴۹ در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا، فرماندهی یک گردان مهندس داوطلب را در لومباردی بر عهده داشت.

کادورنا در ژانویه ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه با نیروهای پیدمونت خدمت کرد. او در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا در نبرد سن مارتینو نشان افتخار دریافت کرد و در سال ۱۸۵۹ به درجه سرهنگی نائل شد. او همچنین در همان سال به عنوان وزیر جنگ رژیم جمهوری توسکانی منصوب شد.

کادورنا به عنوان سپهبد و فرمانده سپاه در جبهه ایتالیا در جنگ اتریش و پروس خدمت کرد. او از ژوئن تا ژوئیه ۱۸۶۶ عملیات موفقیت‌آمیزی را علیه اتریشی‌ها رهبری کرد.

در سال ۱۸۷۰، او حمله به ایالات پاپی را رهبری کرد. تصرف رم توسط کادورنا در ۲۰ سپتامبر سرانجام اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. به خاطر این خدمت، سال بعد به عنوان سناتور منصوب شد. او اندکی پس از آن از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۷ در توسکانی زندگی کرد.

پسرش لوئیجی کادورنا به درجه فیلد مارشالی رسید و در بخشی از جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا خدمت کرد، در حالی که نوه‌اش رافائله کادورنا جونیور، ژنرال و فرمانده مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود.

زندگی‌نامه

او که از خانواده‌ای باستانی و اصیل پالانزا بود، از سنین بسیار پایین توسط پدرش لوئیجی با حرفه نظامی آشنا شد. برادر بزرگترش کارلو، وزیر در زمان چارلز آلبرت و رئیس شورای دولتی در زمان ویکتور امانوئل دوم، و پسرش، مارشال ایتالیا، لوئیجی کادورنا. پدرش پس از تصرف منطقه توسط فرانسوی‌ها، پیمونت را ترک کرده و به میلان پناه برده بود. مادرش، که لوئیجی در سال ۱۸۰۸ در میلان با او ازدواج کرد، ویرجینیا دی مارکزی بوسی، خواهر بنینوی میهن‌پرست بود.

در سال ۱۸۲۵، در سن ده سالگی، به آکادمی نظامی تورین فرستاده شد، به دلیل بی‌انضباطی اخراج شد، بعداً به خدمت بازگردانده شد و سپس دوباره اخراج شد. به لطف پدرش، او در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با درجه سرباز ممتاز (نوعی دانشجوی افسری) در هنگ اول تیپ ساووی پذیرفته شد. سال بعد به عنوان ستوان دوم تیپ در پینرولو منصوب شد و پس از یک دوره کارآموزی طولانی نظامی، در سال ۱۸۴۶ به درجه سروانی و در سال ۱۸۴۸ به درجه سرگردی ارتش سلطنتی رسید.

در این سمت، او در جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۱۸۴۹) شرکت کرد. در ۱۲ مارس ۱۸۴۹، به نمایندگی از چارلز آلبرت، او اعلام آتش‌بس سالاسکو را به فیلد مارشال رادتزکی در میلان ارائه داد. پس از شکست غم‌انگیز در نووارا، کادورنا اجازه یافت تا به لشکرکشی فرانسوی‌ها به کابیلیا در سال ۱۸۵۱ به عنوان بخشی از فتح الجزایر بپیوندد، جایی که او با دریافت نشان شوالیه لژیون افتخار، خود را متمایز کرد. او پس از شرکت در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) و به ویژه در جنگ دوم استقلال (۱۸۵۹–۱۸۶۱)، که در آن در نبرد سن مارتینو خود را متمایز کرد و به درجه سرهنگ دومی رسید، محبوبیت قابل توجهی در دربار به دست آورد.[۱][۲][۳][۴][۵][۶]

فرمانده نظامی در سال ۱۸۶۰، ابتدا در طول لشکرکشی پیدمونت در مرکز ایتالیا و سپس در سیسیل و ابروتزو که به تازگی فتح شده بودند، سخت تلاش کرد تا پدیده راهزنی پس از اتحاد را ریشه کن کند. با کاهش راهزنی در سال ۱۸۶۵، سال بعد در جنگ سوم استقلال شرکت کرد که طی آن سپاه ارتش تحت فرماندهی او به ونتو و فریولی پیشروی کرد. پیشتازان نیروهای او در نبرد ورسا با اتریشی‌ها درگیر شدند، آخرین نبرد جنگ. او مسئول نیروهایی بود که در سال ۱۸۶۶ برای سرکوب شورش موسوم به هفت و نیم (که در واقع از عصر شنبه ۱۵ سپتامبر تا بعد از ظهر شنبه بعد ادامه داشت) به پالرمو اعزام شدند. شورش پالرمو توسط نیروی دریایی سلطنتی پس از بمباران شدید از دریا که چهار روز به طول انجامید، سرکوب شد. قربانیان بسیار زیاد بودند. در سال ۱۸۶۹، او از منابریا اختیارات کامل برای سرکوب شورش‌هایی که در سراسر ایتالیا پس از وضع مالیات بر غلات رخ داده بود، دریافت کرد و در سال ۱۸۷۰، سپاه پنجم را در تصرف رم رهبری کرد.[۷][۸][۹][۱۰][۶]

او که در سال ۱۸۷۱ به عنوان معاون و سپس سناتور منصوب شد، در سال ۱۸۷۳ فرمانده سپاه ارتش در تورین بود، اما در سال ۱۸۷۷ از این سمت بازنشسته شد تا خود را منحصراً به سیاست اختصاص دهد. او که یک نماینده راست‌گرای پارلمان بود، در سال‌های آخر عمرش رقیب سرسخت چپ‌های تاریخی و جنبش گاریبالدی بود، با وجود اینکه توسط یکی از ژنرال‌های سابقش (نینو بیکسیو) حمایت می‌شد.[۷][۱۱][۱۲][۱۳][۶]

خانواده

پسر او، لوئیجی کادورنا، متولد ۱۸۵۰، در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد کل ارتش ایتالیا شد و در طول جنگ جهانی اول تا شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو در این سمت باقی ماند. رافائل کادورنا جوان (۱۸۸۹–۱۹۷۳) نوه او بود.

منابع

  1. ↑ "rodolfo graziani". ExecutedToday.com. Archived from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  2. ↑ Mockler, Anthony (2003). Haile Selassie's War - Anthony Mockler - Google Libri. ISBN 978-1-902669-53-3. Retrieved 2021-10-15.
  3. ↑ "Local History of Ethiopia | Fia - Fyanja" (PDF). Archived (PDF) from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  4. ↑ Baudendistel, Rainer (May 2006). Between Bombs and Good Intentions: The International Committee of the Red … - Rainer Baudendistel - Google Libri. ISBN 978-1-78238-872-2. Retrieved 2021-10-15.
  5. ↑ Akyeampong, Emmanuel Kwaku (2 February 2012). Dictionary of African Biography - Emmanuel Kwaku Akyeampong, Professor Henry Louis Gates, Jr. - Google Libri. ISBN 978-0-19-538207-5. Retrieved 2021-10-15.
  6. 1 2 3 Federica Saini Fasanotti, Etiopia 1936-1940 le operazioni di polizia coloniale nelle fonti dell'esercito italiano, pp. 173 to 217
  7. 1 2 "Biography of Lieutenant-General Ruggero Tracchia (1884 – 1955), Italy". Generals.dk. Archived from the original on 2021-08-13. Retrieved 2021-10-15.
  8. ↑ "Regio Esercito - MVSN - Campagna d'Africa 1935-1936". Regioesercito.it. Archived from the original on 2021-08-22. Retrieved 2021-10-15.
  9. ↑ "The Pankhurst History Library - 04. Fierce Fighting". Link Ethiopia.
  10. ↑ "TRACCHIA RUGERO (1936 Promozione per Merito di Guerra)". Istituto del Nastro Azzurro. Archived from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  11. ↑ "TRACCHIA RUGGERO (1913 Medaglia di Bronzo)". Istituto del Nastro Azzurro. Archived from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  12. ↑ "TRACCHIA RUGGERO (1915 Medaglia d'Argento)". Istituto del Nastro Azzurro. Archived from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  13. ↑ "TRACCHIA RUGGERO (1920 Medaglia d'Argento)". Istituto del Nastro Azzurro. Archived from the original on 2021-10-15. Retrieved 2021-10-15.
  • Marziano Brignoli, "Il Diario di Algeria di Raffaele Cadorna (maggio-agosto 1851" Rassegna storica del Risorgimento, a. 56, fasc. 3 (luglio-settembre 1969), p. 386-420.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Raffaele Cadorna». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۵.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ رافائله کادورنا (نظامی) موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.