رناتا اسکوتو

رناتا اسکوتو
زادهٔ۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴
ساونا
درگذشت۱۶ اوت ۲۰۲۳ (۸۹ سال)
ساونا
ملیتایتالیا
پیشه‌ها
سازمان‌ها

رناتا اسکوتو (۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۶ اوت ۲۰۲۳) سوپرانو، کارگردان اپرا و معلم آواز ایتالیایی بود. او به دلیل سبک منحصربه‌فرد، موسیقی‌دانی و توانایی در ایفای نقش‌های نمایشی شناخته می‌شد و یکی از برجسته‌ترین خوانندگان اپرای نسل خود به‌شمار می‌رفت.

او بیش از ۴۰ سال در حدود ۴۵ نقش روی صحنه ظاهر شد؛ ابتدا در ایتالیا و سپس به‌عنوان یکی از سوپرانوی برجسته تالار اپرای متروپولیتن نیویورک (مت). او به‌ویژه به‌خاطر ایفای نقش‌های اصلی در اپراهای وردی، از جمله لا تراویاتا که نخستین حضور صحنه‌ای او در میلان در سال ۱۹۵۲ بود، و مادام باترفلای از پوچینی که نخستین نقش او در مت و آخرین حضورش در آنجا در سال ۱۹۸۷ بود، به یاد آورده می‌شود. او همچنین در آثار بل کانتو مانند لوچیا دی لامرمور از دونیزتی خوش درخشید. اسکوتو در نخستین پخش تلویزیونی زنده از تالار مت در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان میمی در لا بوهم از پوچینی در کنار لوچیانو پاواروتی و به رهبری جیمز لواین حضور یافت. او بعدها نقش‌های خود را گسترش داد و نقش‌هایی چون مارشالین در Der Rosenkavalier اثر ریچارد اشتراوس، «ال» در La voix humaine اثر پولنک و مادام فلورا در The Medium اثر منوتی را اجرا کرد. او به‌عنوان کارگردان اپرا برای مت، تماشاخانه ورونا و دیگر اپراخانه‌های بزرگ فعالیت کرد.

زندگی و حرفه

اسکوتو در ساونا، شهری صنعتی و بندری در دریای لیگوریا، در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ به دنیا آمد.[۱] پدرش پلیس و مادرش خیاط بود. در طول جنگ جهانی دوم، مادرش او و خواهرش را به کوه‌های اطراف برد و برای گذران زندگی کارهای خیاطی برای فاشیست‌ها، نازی‌ها و آمریکایی‌ها انجام داد.[۲] پس از جنگ، او نخستین تجربه اپرایی خود را در زادگاهش با اجرای ریگولتو از وردی و با تیتو گابی در نقش اصلی داشت و در دوازده‌سالگی تصمیم گرفت خواننده اپرا شود.[۲]

او از ۱۶ سالگی در کنسرواتوار میلان موسیقی خواند،[۳] در صومعه‌ای زیر نظر راهبه‌ها زندگی کرد و با کارهای خیاطی و نظافت هزینه خود را تأمین کرد. نخستین استادش امیلیو گیراردینی بود و او را به‌عنوان متزوسوپرانو آموزش داد.[۳] اسکوتو در سال ۱۹۵۲ در یک مسابقه برنده شد و جایزه‌اش اجرای نخستین اپرا در تئاترو نوو در میلان بود.[۲] او در زادگاهش برای نخستین بار در شب کریسمس در نقش اصلی لا تراویاتا از وردی در برابر سالنی مملو از تماشاگران روی صحنه رفت. فردای آن شب، نخستین اجرای رسمی اپرای خود را در تئاترو نوو انجام داد.[۲]

ایتالیا

در سال ۱۹۵۳ اسکوتو برای نقش والتر در La Wally اثر کاتالانی در لا اسکالا آزمون داد[۳] که در آن رناتا تبالدی و ماریو دل موناکو در نقش‌های اصلی حضور داشتند. پس از اجرای آزمایشی، ویکتور د ساباتا رهبر ارکستر و یکی از داوران گفت: «بقیه را فراموش کنید.» اپرای لا والی در ۷ دسامبر ۱۹۵۳ روی صحنه رفت و اسکوتو پانزده بار برای ادای احترام دوباره فراخوانده شد، در حالی که تبالدی و دل موناکو هر کدام هفت بار تشویق شدند. او پیشنهاد نقش‌های فرعی بیشتری در لا اسکالا را رد کرد و ترجیح داد نقش‌های بزرگ‌تری را در اپراخانه‌های محلی ایتالیا اجرا کند.[۲] اسکوتو در سال ۱۹۵۵ در اپرای رم نقش سوفی در Werther اثر ماسنه را اجرا کرد و در سال ۱۹۵۶ در لا فنیچه در ونیز در نقش تراویاتا و میکائیلا در کارمن اثر بیزه ظاهر شد.[۳] به توصیه آلفردو کرائوس تنور، آموزش‌های تکمیلی آواز را نزد مرسدس یوپارت گذراند. کرائوس بعدها یکی از شریکان همیشگی او در صحنه و ضبط شد.[۴] اسکوتو از سال ۱۹۵۷ عضو گروه لا اسکالا شد و نقش‌هایی مانند آدینا در اکسیر عشق و نورینا در دون پاسکوال از دونیزتی را اجرا کرد، اما فرانکو زفیرلی او را برای نقش تراویاتا نپذیرفت.[۴]

نقطه عطف کار او در سال ۱۹۵۷ رقم خورد، زمانی که در جشنواره ادینبورگ در اجرای La Sonnambula از بلینی توسط لا اسکالا حضور یافت. ماریا کالاس در نقش آمی‌نا ظاهر شد و اجرا آن‌قدر موفقیت‌آمیز بود که یک اجرای پنجم ناگهانی به برنامه افزوده شد. کالاس که قراردادش برای چهار اجرا بسته شده بود، حاضر نشد در اجرای پنجم روی صحنه برود، اما به مدیریت لا اسکالا اجازه داد کناره‌گیری‌اش از جشنواره را ناشی از بیماری اعلام کنند. اسکوتو در سوم سپتامبر ۱۹۵۷ به‌جای کالاس روی صحنه رفت و در ۲۳ سالگی به یک ستاره بین‌المللی اپرا تبدیل شد.[۲][۴][۵]

در دههٔ ۱۹۶۰ او به یکی از خوانندگان پیشرو در احیای بل کانتو بدل شد؛ جریانی که توسط کالاس در دههٔ ۱۹۵۰ آغاز شده بود. او نقش‌هایی چون زایرا و La straniera از بلینی، Maria di Rohan از دونیزتی، Robert le diable از مایربر و دیگر آثار کمتر اجراشده را خواند. در سال ۱۹۶۴ با لا اسکالا در تالار بولشوی مسکو به روی صحنه رفت؛ نخستین تور یک اپراخانه به اتحاد شوروی در سال‌های جنگ سرد. در سال ۱۹۶۷ در لا اسکالا نقش ژولیتا در I Capuleti e i Montecchi از بلینی و نقش اصلی در لوچیا دی لامرمور از دونیزتی را خواند، در سال ۱۹۶۹ نقش اوریدیسه در Orfeo ed Euridice از گلوک و در سال ۱۹۷۰ نقش النا در I vespri siciliani از وردی را اجرا کرد.[۳]

منابع

  1. ↑ Kendall, Jonathan (16 August 2023). "Renata Scotto, Opera Diva Who Inhabited Roles, Dies at 89". نیویورک تایمز. Retrieved 19 August 2023.
  2. 1 2 3 4 5 6 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Tichler وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. 1 2 3 4 5 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Kutsch/Riemens وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  4. 1 2 3 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Kesting وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Langer وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ رناتا اسکوتو موجود است.


This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.