رهبر اقلیت

از چپ به راست:

رهبر اقلیت، در سیاست ایالات متحده آمریکا (و همچنین در برخی دیگر از کشورهایی که از نظام ریاستی استفاده می‌کنند)، رهبر پارلمانی دومین فراکسیون بزرگ در یک نهاد قانون‌گذاری است.[۱] با توجه به ماهیت دو حزبی نظام ایالات متحده آمریکا، رهبر اقلیت، تقریباً به ناچار یا جمهوری‌خواه است یا دموکرات. این مقام را می‌توان مشابه رهبر اپوزیسیون در نظام‌های پارلمانی در نظر گرفت. در مجلس‌های قانون‌گذاری دومجلسی، همتای رهبر اقلیت در مجلس سفلا، رئیس مجلس است و از این رو، رهبر اکثریت، تنها دومین عضو ارشد فراکسیون اکثریت است. در مقابل، در مجلس اعلا، رئیس اسمی، اغلب یک مقام منتخب جداگانه مانند معاون فرماندار یا معاون رئیس‌جمهور است.

رهبر اقلیت، اغلب در ایفای نقش خود توسط یک یا چند نفر از اعضای ارشد حزب یاری می‌شود که وظیفه آنها اعمال نظم و انضباط حزبی بر آرایی است که از نظر رهبری حزب، حیاتی، تلقی می‌شوند و اطمینان حاصل می‌کنند که اعضا علیه موضع رهبران حزب، رأی نمی‌دهند. برخی از آرا، آنقدر حیاتی تلقی می‌شوند که منجر به اقدامات تنبیهی (مانند تنزل رتبه از وظایف کمیته انتخاب) برای اعضایی می‌شود که خط حزب را نقض می‌کنند. تصمیماتی از این دست، اغلب توسط رهبر اقلیت، با همکاری سایر رهبران ارشد حزب، گرفته می‌شود.

در ایالتی که قوه مجریه و هر دو مجلس قانون‌گذاری ایالتی، توسط حزب دیگر، کنترل می‌شوند، رهبر اقلیت یکی از مجلس‌ها (که اغلب مجلس اعلا است) ممکن است به عنوان ارشدترین عضو حزب در آن ایالت، در رابطه با دولت ایالتی تلقی شود (اگرچه از نظر رتبه، پایین‌تر از یک سناتور یا نماینده ایالات متحده آمریکا، در صورت وجود چنین افرادی در آن حزب از آن ایالت، باشد).

گاهی، به ویژه در جریان قانون‌گذاری‌های حیاتی، رهبر اقلیت، ممکن است توسط رهبر مخالف، مورد مشورت قرار گیرد تا تصویب امور، آسان‌تر شود و اطمینان حاصل شود که مفاد مهم برای منافع حزب اقلیت در آن، گنجانده شود. سطح تعصب حزبی در نهادهای قانون‌گذاری ایالتی، از ایالتی به ایالت دیگر، بسیار متفاوت است.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "U.S. Senate: Reference Home > Glossary > floor leaders". United States Senate. Retrieved 2008-03-20.