روابط ایتالیا و روسیه

روابط ایتالیا و روسیه
سفارتخانه
سفارت ایتالیا در مسکو	سفارت روسیه در رم

روابط ایتالیا و روسیه (انگلیسی: Italy–Russia relations) به مناسبات دو جانبه میان روسیه و ایتالیا اشاره دارد که در قالب رابطه‌ای موسوم به رابطه ممتاز تعریف می‌شود.^[۱]^[۲]^[۳] هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند.

نخست‌وزیر ایتالیا جوزپه کونته با رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین در مسکو، ۲۴ اکتبر ۲۰۱۸.

این رابطه قدمتی طولانی دارد. در عرصه روابط بین‌الملل، از قرن پانزدهم تاکنون تبادلات فرهنگی و دیپلماتیک میان ایتالیا و روسیه جریان داشته است، جدا از تأثیر مسکو بر حزب کمونیست ایتالیا از ۱۹۲۰ تا ۱۹۹۱. جوامع مهاجر در هر یک از کشورها نیز وجود داشته‌اند.^[۴]

ایتالیا به دلیل نقش کلیدی‌اش به عنوان یکی از شرکای مهم روسیه در اروپا اهمیت دارد. این دو کشور طی سال‌ها گفت‌وگوی مثبت داشته‌اند و در نتیجه، همکاری‌های اقتصادی و توافقات سیاسی دوجانبه متعددی ایجاد کرده‌اند.^[۵] روابط فرهنگی و تاریخی نزدیکی بین ایتالیا و روسیه برقرار است و ایتالیا به دلایل ژئوپولیتیکی خواستار حفظ رابطه‌ای قوی با روسیه است.^[۶]

تاریخ

در قرون وسطی، جمهوری‌های دریایی ایتالیا مانند جمهوری پیزا و جمهوری جنوا بر شهرهای تاگانروگ و آزف در سواحل دریای آزوف (امروزه روسیه) حکمرانی می‌کردند.^[۷]^[۸] در دوره رنسانس تبادلات فرهنگی قابل توجهی در زمینه معماری و موسیقی وجود داشت. شاهزاده ایوان سوم با دعوت از گروهی از معماران ایتالیایی، معماری رنسانس را به روسیه معرفی کرد؛ این معماران تکنیک‌های جدید ساخت و عناصر سبک رنسانس را به همراه آوردند، در حالی که به‌طور کلی از طرح‌های سنتی معماری روسی پیروی می‌کردند. در سال ۱۴۷۵، معمار بولونیا، Aristotele Fioravanti، برای بازسازی کلیسای Dormition در کرملین مسکو که بر اثر زمین‌لرزه آسیب دیده بود، آمد. فیوروانتی کلیسای Assumption در ولادیمیر را به‌عنوان مدل قرار داد و طرحی ارائه کرد که سبک سنتی روسی را با احساس فضا، تناسب و تقارن رنسانسی ترکیب می‌کرد.

در سال ۱۴۸۵، ایوان سوم ساخت قصر سلطنتی Terem در کرملین را به آلویسیو دا میلانو واگذار کرد که معمار سه طبقه اول بود. آلویسیو دا میلانو که جایگزین Pietro Antonio Solari شد، قصر Facets و سایر پروژه‌ها را ساخت و دیگر معماران ایتالیایی نیز نقش مهمی در ساخت دیوارها و برج‌های کرملین داشتند. تالار کوچک پذیرایی فرمانروایان روسیه، که به دلیل طبقه فوقانی چندوجهی به نام Palace of Facets شناخته شد، اثر دو ایتالیایی، مارکو روفو و Pietro Solario است و سبک ایتالیایی بیشتری دارد.

در سال ۱۵۰۵، یک معمار ایتالیایی که در روسیه به نام آلویسیو نیو شناخته می‌شد، دوازده کلیسا برای ایوان سوم ساخت، از جمله کلیسای Archangel که نمونه‌ای برجسته از تلفیق موفق سنت روسی، الزامات ارتدکس و سبک رنسانس بود.

در سال‌های ۱۶۸۶–۱۶۹۹، جمهوری ونیز و روسیه تزاری به‌عنوان متحد در اتحاد مقدس (۱۶۸۴) در جریان جنگ بزرگ عثمانی علیه امپراتوری عثمانی قرار داشتند.

پتر کبیر و دیگر رهبران روسیه به شهرهای ایتالیا به‌عنوان الگوهای فرهنگی، به‌ویژه در معماری و موسیقی، نگاه می‌کردند. برای روس‌ها، ایتالیا نمونه‌ای از بالاترین مراحل فرهنگ، اعم از کلاسیک، رنسانس یا باروک بود.^[۲] به‌عنوان مثال، کلیسای جامع کازان، سن پترزبورگ در سن پترزبورگ، بر اساس کلیسای سن پیترو در رم طراحی شد. ادبیات کلاسیک روسیه در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تحت تأثیر شدید ایتالیا در دوران رنسانس قرار داشت.^[۹]

در دوران سلطنت پتر کبیر، معماران برجسته ایتالیایی حضور داشتند؛ از جمله دومنیکو ترتزینی که کلیسای پیتر و پل در سنت پترزبورگ را طراحی کرد. سپس فرانچسکو بارتولومئو راسترلی با سبک متمایز «باروک رسترلی» شناخته شد که آثار اصلی او در حومه شهر، در کاخ پترهوف قرار دارند. دیگر معماران ایتالیایی شامل آنتونیو رینالدی (معمار), وینچنزو برنا، کارلو روسی (معمار) و Nicola Michetti بودند که در سن پترزبورگ برای توسعه شهر مدرن فعالیت کردند.

در دوران کاترین کبیر، معمار فرانچسکو بارتولومئو راسترلی سبک مشخص باروک دیرهنگام را توسعه داد که هم باشکوه و هم مجلل بود. آثار او شامل کاخ زمستانی در سنت پترزبورگ و کاخ کاترین در Tsarskoye Selo است که به دلیل تجمل فراوان شهرت دارند. همچنین، معمار تأثیرگذار جاکومو کوارنگی نظارت بر ساخت Alexander Palace را بر عهده داشت و به عنوان معمار در دربار کاترین منصوب شد و تعداد زیادی طراحی برای امپراتریس، جانشینان او، اعضای دربار، خانه‌ها، پل‌ها و غیره ارائه داد.

در دوران الیزابت روسیه، نقاش Stefano Torelli که به دربار احضار شده بود، سقف‌های کاخ سلطنتی را نقاشی کرد و چند پرتره نیز طراحی نمود، از جمله پرتره‌ای از امپراتریس در زره. همچنین هنرمند ایتالیایی دیگری به نام Giuseppe Valeriani در این دوره فعالیت داشت و عمدتاً دیوارنگاره‌ها و صحنه‌های نمایشی را طراحی می‌کرد.

پس از پیروزی علیه ناپلئون بناپارت در ۱۸۱۵، روسیه موقعیت غالب اتریش در شمال ایتالیا را به چالش کشید. شاهزاده کلمنس ونتسل فون مترنیخ با موفقیت پاسخ داد و تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه نهایتاً در سال‌های ۱۸۱۹–۲۰ موافقت کرد.^[۱۰]

Petrushka همچنان مشهورترین نمایش عروسکی در روسیه است. عروسک‌گردانان ایتالیایی آن را در یک‌سوم نخست قرن نوزدهم معرفی کردند. اگرچه بیشتر شخصیت‌های اصلی از ایتالیا آمده بودند، با افزودن عناصر روسی از lubki و intermedii دچار تغییر شدند.^[۱۱]

تجّار ایتالیایی در اودسا در قرن نوزدهم شکوفا شدند. آن‌ها در توسعه حمل و نقل تجاری در دریای سیاه نقش داشتند، در زندگی عمومی و فرهنگی شهر مشارکت کردند و پروژه‌هایی برای بهبود شرایط کسب‌وکار در اودسا آغاز نمودند.^[۱۲]

تزار نیکلای یکم (سلطنت ۱۸۲۵–۱۸۵۵) یکی از کلکسیونرها، حامیان و مروجان برجسته هنر بود. او به فرهنگ ایتالیا علاقه داشت و سلیقه و گرایش‌های زیبایی‌شناسانه خود را بر آثاری که برای مجموعه شخصی و موزه ارمیتاژ خریداری می‌کرد، اعمال نمود و این موزه را در سال ۱۸۵۲ افتتاح کرد.^[۱۳] به‌عنوان نمونه، مهم‌ترین هنرمندان ایتالیایی متولد شده شامل فیودور برونی بودند که در دوران سلطنت او در سبک رمانتیسم فعالیت می‌کردند و به دلیل نقاشی تاریخی، از جمله مار برنزی، شناخته شده بودند.

سربازان ایتالیایی Bersaglieri حمله روس‌ها را در نبرد چرنایا در سال ۱۸۵۵ متوقف کردند

روسیه و پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) دشمنان یکدیگر در جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بودند.

در پاسخ به وحدت ایتالیا، روسیه در سال ۱۸۶۱ روابط دیپلماتیک خود با ساردنی-پی‌یمونت (امروزه پادشاهی ایتالیا) را قطع کرد، اما روابط در سال بعد دوباره برقرار شد.

از آنجا که مردم لهستانی و ایتالیایی‌ها در قرن نوزدهم از تلاش‌های استقلال یکدیگر علیه امپراتوری‌های خارجی حمایت می‌کردند، دولت ایتالیا در سال‌های ۱۸۶۱–۱۸۶۲ اجازه داد یک مدرسه نظامی لهستانی در جنوآ/کونئو به آموزش افسران لهستانی در تبعید بپردازد، که سپس در قیام ژانویه در قسمت روسیه لهستان در ۱۸۶۳–۱۸۶۴ مبارزه کردند.^[۱۴]

داوطلبان ایتالیایی Garibaldi Legion در کنار شورشیان لهستانی علیه روسیه جنگیدند، که ژنرال Francesco Nullo در نبرد کریزکاوکا کشته شد.

در سال ۱۹۱۴، ایتالیا از پیروی از متحدان رسمی خود، آلمان و اتریش-مجارستان در جنگ جهانی اول خودداری کرد. ایتالیا برای دستیابی به توافق بهتر با متفقین، به‌ویژه در زمینه کسب قلمرو از اتریش-مجارستان مذاکره کرد. روسیه نیز منافع خود را در آن منطقه داشت که مذاکرات را پیچیده می‌کرد، اما موقعیت مذاکره‌ای آن به دلیل تلفات سنگین نظامی به شدت تضعیف شده بود. بریتانیا و فرانسه توانستند روسیه را تا آوریل ۱۹۱۵ قانع کنند که حمایت خود از اکثر ادعاهای صربستان را کنار بگذارد و شرایط ورود ایتالیا به جنگ را بپذیرد، که حضور راهبردی روسیه در دریای آدریاتیک پس از جنگ را محدود می‌کرد.^[۱۵]

منابع

↑ Paolo Valentino (8 June 2015). "گنتیلونی - گفت‌وگو با روسیه ادامه دارد". Corriere.it. Retrieved 2016-11-07.
1 2 "مصاحبه با روزنامه ایتالیایی Il Corriere della Sera، رئیس‌جمهور روسیه". En.kremlin.ru. Retrieved 2016-11-07.
↑ "IAI مؤسسه امور بین‌الملل". Iai.it (به ایتالیایی). 2016-09-15. Retrieved 2016-11-07.
↑ Daniel L. Schlafly Jr, "The great white bear and the cradle of culture: Italian images of Russia and Russian images of Italy." Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History 9.2 (2008): 389-406 at p 393.
↑ Siddi, Marco (December 2012). "روابط ایتالیا و روسیه: انرژی، سیاست و سایر زمینه‌ها". ResearchGate.
↑ "روابط ایتالیا - روسیه".
↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Taganrog" . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 355–356.
↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Azov" . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 3 (11th ed.). Cambridge University Press.
↑ Schlafly, "The great white bear and the cradle of culture: Italian images of Russia and Russian images of Italy."
↑ Alan J. Reinerman, "Metternich, Alexander I, and the Russian Challenge in Italy, 1815-20." Journal of Modern History 46.2 (1974): 262-276 online.
↑ Catriona Kelly, "From Pulcinella to Petrushka: The History of the Russian Glove Puppet Theatre." Oxford Slavonic Papers 21 (1988): 41-63.
↑ Olena Fedenko, "The Activity of the Italian Merchants in Odessa during the XIXth Century." Danubius 34.2 (2016): 31-42 online.
↑ Damiano Rebecchini, "An Influential Collector: Tsar Nicholas I of Russia." Journal of the History of Collections 22.1 (2010): 45-67.
↑ "Polska Szkoła Wojskowa". Encyklopedia PWN (به لهستانی). Retrieved 23 July 2024.
↑ Paul Du Quenoy, "With allies like these, who needs enemies?: Russia and the problem of Italian entry into World War I." Canadian Slavonic Papers 45.3-4 (2003): 409-440.

پیوند به بیرون

[1] Paolo Valentino (8 June 2015). "گنتیلونی - گفت‌وگو با روسیه ادامه دارد". Corriere.it. Retrieved 2016-11-07.

[:0-2] 1 2 "مصاحبه با روزنامه ایتالیایی Il Corriere della Sera، رئیس‌جمهور روسیه". En.kremlin.ru. Retrieved 2016-11-07.

[3] "IAI مؤسسه امور بین‌الملل". Iai.it (به ایتالیایی). 2016-09-15. Retrieved 2016-11-07.

[4] Daniel L. Schlafly Jr, "The great white bear and the cradle of culture: Italian images of Russia and Russian images of Italy." Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History 9.2 (2008): 389-406 at p 393.

[:1-5] Siddi, Marco (December 2012). "روابط ایتالیا و روسیه: انرژی، سیاست و سایر زمینه‌ها". ResearchGate.

[:3-6] "روابط ایتالیا - روسیه".

[7] Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Taganrog" . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 355–356.

[8] Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Azov" . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 3 (11th ed.). Cambridge University Press.

[9] Schlafly, "The great white bear and the cradle of culture: Italian images of Russia and Russian images of Italy."

[10] Alan J. Reinerman, "Metternich, Alexander I, and the Russian Challenge in Italy, 1815-20." Journal of Modern History 46.2 (1974): 262-276 online.

[11] Catriona Kelly, "From Pulcinella to Petrushka: The History of the Russian Glove Puppet Theatre." Oxford Slavonic Papers 21 (1988): 41-63.

[12] Olena Fedenko, "The Activity of the Italian Merchants in Odessa during the XIXth Century." Danubius 34.2 (2016): 31-42 online.

[13] Damiano Rebecchini, "An Influential Collector: Tsar Nicholas I of Russia." Journal of the History of Collections 22.1 (2010): 45-67.

[14] "Polska Szkoła Wojskowa". Encyklopedia PWN (به لهستانی). Retrieved 23 July 2024.

[15] Paul Du Quenoy, "With allies like these, who needs enemies?: Russia and the problem of Italian entry into World War I." Canadian Slavonic Papers 45.3-4 (2003): 409-440.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]