ریچارد شروزبری (دوک یورک)

ریچارد شروزبری
دوک یورک
دوک نورفک
ارل ناتینگهام
ریچارد در شیشه رنگی، ۱۴۸۲–۸۳، الگو:پm
زاده۱۷ اوت ۱۴۷۳
شروزبری، شروپ‌شر، انگلستان
همسر(ان)آن د موبری، هشتمین کنتس نورفک (ا. ۱۴۷۸–۱۴۸۱)
خانداندودمان یورک
پدرادوارد چهارم
مادرالیزابت وودویل

ریچارد شروزبری، دوک یورک (۱۷ اوت ۱۴۷۳ – ناپدیدشده در ژوئیه ۱۴۸۳) دومین پسر پادشاه ادوارد چهارم انگلستان و الیزابت وودویل بود. ریچارد و برادر بزرگترش، پادشاه ادوارد پنجم، اندکی پس از آنکه عمویشان ریچارد سوم در سال ۱۴۸۳ به پادشاهی رسید، به عنوان شاهزادگان در برج ناپدید شدند.

اوایل زندگی

ریچارد در ۱۷ اوت ۱۴۷۳ در دیر دومینیکن‌ها در شروزبری به دنیا آمد؛ او ششمین فرزند و دومین پسر پادشاه وقت انگلستان، ادوارد چهارم و همسرش الیزابت وودویل بود.[۱][۲]

شاهزاده ریچارد در ۲۸ مه ۱۴۷۴ به مقام دوک یورک منصوب شد و در ۱۸ آوریل ۱۴۷۵ شوالیه گردید.[۳] از آن زمان به بعد، اعطای عنوان دوک یورک به دومین پسر پادشاه انگلستان به یک سنت تبدیل شد.[۴] او در مه ۱۴۷۵ به عضویت نشان بند جوراب درآمد.[۱][۴]

ازدواج با آن د موبری

در ژانویه ۱۴۷۶، جان د موبری، چهارمین دوک نورفک، ارل ناتینگهام و ارل وارن درگذشت و دختر خردسالش آن د موبری، هشتمین کنتس نورفک را به عنوان تنها وارث خود باقی گذاشت. آن به سرعت به عنوان همسر آینده ریچارد در نظر گرفته شد.[۵] به منظور زمینه‌سازی این ازدواج، ریچارد در ۱۲ ژوئن ۱۴۷۶ به عنوان ارل ناتینگهام منصوب شد و در ۷ فوریه ۱۴۷۷ عناوین دوک نورفک و ارل وارن نیز به او اعطا گردید.[۴][۵]

در ۱۲ مه ۱۴۷۷ یک مجوز پاپ برای این ازدواج دریافت شد، چرا که کودکان برای انعقاد یک ازدواج قانونی بسیار کوچک بودند. علاوه بر این، آن‌ها «دارای قرابت نسبی درجه سوم و چهارم» بودند. طبق قانون کلیسایی قرون وسطی، حداقل سن برای ازدواج ۱۴ سال برای پسران و ۱۲ سال برای دختران بود، اما ازدواج کودکان اشراف‌زاده در سنین بسیار پایین‌تر به دلایل سیاسی نامعمول نبود.[۳] در ۱۵ ژانویه ۱۴۷۸، در کلیسای سنت استفان وست‌مینستر، ریچارد ۴ ساله با آن ۵ ساله[الف] ازدواج کرد.[۳][۴][۵]

تصویری از ازدواج ریچارد و آن، اثر جیمز نورثکوت

آن د موبری در ۱۹ نوامبر ۱۴۸۱ در کاخ پلاسنشیا درگذشت.[۵][۶] املاک او می‌بایست به ویلیام برکلی، اولین بارون برکلی و جان هوارد، اولین دوک نورفک، هم‌وارثان خاله/عمه‌های آخرین دوک می‌رسید. اما ادوارد چهارم مایل نبود از املاک ثروتمند موبری چشم‌پوشی کند، بنابراین در ژانویه ۱۴۸۳، پارلمان مصوبه‌ای را تصویب کرد که املاک موبری را برای تمام طول عمر ریچارد (و پس از مرگش به وارثان او در صورت وجود) به او واگذار می‌کرد.[۵] حقوق قانونی این دو هم‌وارث سلب شد؛ ویسکونت برکلی دچار مشکلات مالی بود و پادشاه ادوارد چهارم این بدهی‌ها را پرداخت و بخشید. سپس برکلی ادعاهای خود را نسبت به املاک موبری در برابر پارلمان در سال ۱۴۸۳ پس گرفت. اما هیچ اقدامی برای لرد هوارد انجام نشد.[۷][۸]

وارث مفروض

پدر ریچارد، پادشاه ادوارد چهارم، در ۹ آوریل ۱۴۸۳ درگذشت.[۹] به این ترتیب، برادر بزرگتر ریچارد، ادوارد پنجم، پادشاه انگلستان شد و به عنوان پادشاه رسمیت یافت،[۱۰] و ریچارد وارث مقدر او گردید. ملکه بیوه که نگران امنیت خانواده‌اش بود، در آوریل ۱۴۸۳ به همراه خانواده‌اش به کلیسای وست‌مینستر پناه برد. پسر بزرگتر او توسط نایب‌السلطنه‌اش، ریچارد سوم، ظاهراً برای آماده‌سازی جهت مراسم تاج‌گذاری به برج لندن برده شد.

در ۱۹ مه ۱۴۸۳، ادوارد پنجم در برج اسکان داده شد.[۱۱] در ژوئن ۱۴۸۳، دوک گلواستر درخواست کرد که ریچارد به برادرش در برج بپیوندد و ملکه الیزابت مجبور شد پسر خردسال را تحویل دهد. ریچارد در ۱۶ ژوئن وارد برج شد.[۱۱]

کشیشی که اکنون عموماً باور بر این است که رابرت استیلینگتون، اسقف باث و ولز بوده است، شهادت داد که ادوارد چهارم در سال ۱۴۶۱ موافقت کرده بود با لیدی النور تالبوت ازدواج کند.[۱۲] لیدی النور زمانی که ادوارد در سال ۱۴۶۴ با الیزابت وودویل ازدواج کرد هنوز زنده بود و شورای نیابت سلطنت تحت نظر برادر پادشاه فقید، ریچارد سوم، نتیجه گرفت که این مورد یک دوهمسری بوده است. این امر ازدواج دوم با الیزابت وودویل و مشروعیت تمام فرزندان حاصل از این پیوند را باطل کرد. سند تیتولوس رگیوس در ۲۵ ژوئن ۱۴۸۳ هر دو فرزند یعنی ادوارد و ریچارد را نامشروع اعلام کرد و آن‌ها را از خط جانشینی حذف نمود.[۱۳] دوک گلواستر، به عنوان تنها برادر زنده ادوارد چهارم، با عنوان پادشاه ریچارد سوم بر تخت نشست.

The Children of Edward (۱۸۳۰) اثر پل دلاروش

سرنوشت احتمالی

دوک یورک در اواسط سال ۱۴۸۳ توسط پادشاه ریچارد سوم به برج لندن که در آن زمان یک اقامتگاه سلطنتی بود فرستاده شد و در آنجا همراه با برادرش نگهداری گردید. آن‌ها گاهی در باغ برج دیده می‌شدند،[۱۴] اما شاهزادگان پس از تابستان ۱۴۸۳ از دیده‌ها ناپدید شدند،[۱۵][۱۴] و سرنوشت نهایی آن‌ها همچنان ناشناخته باقی مانده است.[۱۶][۱۴] در سال ۱۴۸۶، بزرگ‌ترین خواهر ریچارد، الیزابت یورک، با هنری هفتم ازدواج کرد و بدین ترتیب خاندان‌های یورک و لنستر با یکدیگر متحد شدند.[۱۷]

قتل

تا پاییز ۱۴۸۳ عموماً باور بر این بود که شاهزادگان به قتل رسیده‌اند.[۱۵] تاریخ‌نگاری عصر تیودور به سرعت عموی آن‌ها ریچارد را مقصر دانست.[۱۴] ریچارد سوم همچنان یک مظنون اصلی باقی مانده است، اگرچه متهمان دیگری از جمله هنری استافورد، دومین دوک باکینگهام و هنری هفتم نیز پیشنهاد شده‌اند.[۱۸] تامس مور نوشت که شاهزادگان با بالش خفه شده و به قتل رسیده‌اند، و روایت او پایه و اساس نمایشنامه ریچارد سوم (نمایشنامه) اثر ویلیام شکسپیر را تشکیل می‌دهد که در آن جیمز تیرل، فورست و دیتون را اجیر می‌کند تا شاهزادگان را به دستور ریچارد به قتل برسانند.[۱۹] دی.ای. رودز، تاریخ‌نگار، بیان کرده است که هر دو پسر احتمالاً در ماه اوت به قتل رسیدهاند.[۱۱] آلیسون ویر می‌گوید شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که پسران در ماه سپتامبر درگذشته‌اند.[۲۰] ارزیابی‌های مجدد بعدی دربارهٔ ریچارد سوم، از گناهکار بودن او ابراز تردید کرده‌اند که این روند با ویلیام کورن‌والیس در اوایل سده هفدهم آغاز شد.[۲۱][۲۲][۲۳]

بیماری

در دوره پیش از ناپدید شدن پسران، یک پزشک به‌طور مرتب ادوارد را معاینه می‌کرد؛ دیوید بالدوین، تاریخ‌نگار، چنین استنباط می‌کند که معاصران ممکن است تصور کرده باشند ادوارد بر اثر بیماری یا در نتیجه تلاش‌ها برای درمانش درگذشته است. با این حال او خاطرنشان می‌کند هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که ریچارد نیز تحت درمان پزشکی بوده باشد.[۲۴]

کشف بقایا

دو شاهزاده، ادوارد و ریچارد در برج، ۱۴۸۳ (۱۸۷۸) اثر جان اورت میلی

در سال ۱۶۷۴، استخوان‌هایی که گفته می‌شد متعلق به دو کودک است، توسط کارگرانی که در حال بازسازی یک پلکان در برج بودند کشف شد. چهار سال بعد،[۲۵] به دستور پادشاه وقت، چارلز دوم، این استخوان‌ها در کلیسای وست‌مینستر و در خاک‌دانی که نام‌های ادوارد و ریچارد بر آن حک شده بود قرار داده شد.[۲۶][۲۷] این استخوان‌ها در سال ۱۹۳۳ با توجه به پیشرفت‌های پزشکی دوباره مورد آزمایش قرار گرفتند. مشخص شد که اسکلت‌ها ناکامل بوده و همراه با استخوان‌های حیوانات دفن شده بودند. تعیین شد که این اسکلت‌های ناکامل متعلق به دو کودک لاغراندام است: اولی ۱۲ تا ۱۳ ساله و دومی ۹ تا ۱۱ ساله. به گفته لارنس ای. تانر و دبلیو. رایت (پزشکانی که معاینه را انجام دادند)، «شواهدی که نشان می‌دهد استخوان‌های درون خاک‌دان متعلق به شاهزادگان است، تا حد ممکن قاطع است». آزمایش‌های بعدی از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۷ عمدتاً ادعاهای تانر و رایت را تأیید کرده‌اند، اگرچه تعیین سن دقیق استخوان‌ها همچنان غیرممکن باقی مانده است.[۲۸] پل موری کندال، نویسنده زندگی‌نامه بازنگرانه ریچارد سوم،[۲۹][۳۰] خاطرنشان می‌کند که ویلتون ام. کروگمن، تاریخ‌نگار دانشگاه پنسیلوانیا، بیان داشته است که «اسکلت‌های به خاک سپرده شده در کلیسای وست‌مینستر را نمی‌توان به‌طور قاطع و انکارناپذیر به عنوان بقایای پسران ادوارد چهارم شناسایی کرد».[۳۱]

در سال ۱۷۸۹، کارگرانی که در حال انجام تعمیرات در نمازخانه سنت جرج، قلعه وینزر در وینزر بودند، سرداب ادوارد چهارم و الیزابت وودویل را دوباره کشف کرده و تصادفاً وارد آن شدند.[۳۲] مجاور این مقبره، سرداب دیگری قرار داشت که مشخص شد حاوی تابوت‌های دو کودک است. روی این مقبره نام دو تن از فرزندان ادوارد چهارم حک شده بود: جورج پلانتانژنه، دوک بدفورد که در دو سالگی درگذشته بود و ماری یورک که در ۱۴ سالگی درگذشته بود. هر دو پیش از پادشاه فوت کرده بودند. با این حال، بقایای این دو کودک بعداً در جای دیگری از کلیسا پیدا شد و هویت ساکنان تابوت‌های کودکان درون آن مقبره ناشناخته باقی ماند.[۳۳]

پرکین واربک

در سال ۱۴۹۱، در کورک (ایرلند)، پرکین واربک، جوان جویای نامی با اصالت فلاندری، توسط گروهی از طرفداران خاندان یورک به رهبری جان اتواتر، شهردار سابق این شهر ایرلندی، به عنوان ریچارد معرفی شد. او ادعا کرد که از برج گریخته و سال‌های میان آن را در حال فرار گذرانده است. طی شش سال بعد، واربک به سراسر اروپا سفر کرد و از سوی چند تن از پادشاهان از جمله ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم و جیمز چهارم، پادشاه اسکاتلند به عنوان «ریچارد چهارم» انگلستان به رسمیت شناخته شد. این پشتیبانی شامل مارگارت یورک، عمه ریچارد واقعی نیز می‌شد. پس از دستگیری‌اش متعاقب شورش دوم کورنیش در ۱۴۹۷ در سال ۱۴۹۷، واربک در برج لندن زندانی شد. او اعتراف کرد که یک مدعی دروغین است و بعدها پس از تلاشی برای فرار، اعدام شد.[۳۴]

نشان خانوادگی ریچارد، دوک یورک

نشان

ریچارد به عنوان پسر پادشاه، اجازه استفاده از نشان پادشاهی را داشت که با یک نوار نقره‌ای (label argent) همراه با یک مربع قرمز (canton gules) در بخش اول متمایز می‌شد.[۳۵]

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. ↑ آن د موبری در ۱۰ دسامبر ۱۴۷۲ به دنیا آمده بود.[۵][۴]

منابع

  1. 1 2  Gairdner, James (1896). "Richard (1472-1483)" . In Sidney Lee (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 48. لندن: اسمیت، الدر اند کو. p. 185.
  2. ↑ Weir 1996, pp. 138–139.
  3. 1 2 3 Watson & White 2016, p. 229.
  4. 1 2 3 4 5 Weir 1996, p. 139.
  5. 1 2 3 4 5 6 Ross 1974, p. 248.
  6. ↑ Watson & White 2016, p. 230.
  7. ↑ Ross 1974, pp. 248–249.
  8. ↑ Round, J. Horace (1911). "Mowbray" . Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 18 (11th ed.). p. 946.
  9. ↑ Watson & White 2016, p. 232.
  10. ↑  Gairdner, James (1889). "Edward V" . In Leslie Stephen (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 17. لندن: اسمیت، الدر اند کو. pp. 82–84.
  11. 1 2 3 Rhodes 1962, p. 305.
  12. ↑ Hancock 2011, pp. 40–43, 103.
  13. ↑ Titulus Regius
  14. 1 2 3 4 Horrox, Rosemary (23 September 2004). "Edward V". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/8521. Retrieved 25 August 2013. (نیازمند آبونمان)
  15. 1 2 Grummitt 2013, p. 116.
  16. ↑ Ross 1981, pp. 96–104.
  17. ↑ Morrill, John S.; Myers, Alexander Reginald (18 November 2024). "Henry VII". دانشنامه بریتانیکا. Archived from the original on 14 December 2024. Retrieved 27 December 2024.
  18. ↑ Kendall 1956, pp. 487–489.
  19. ↑ Kendall, P. M. , Richard III, Aylesbury 1972, p. 427; in the Encomium of Richard III, dedicated to Sir John Donne.
  20. ↑ Weir 1995, p. 257.
  21. ↑ Condren, Conal (1987-06-01). "Cornwallis' Paradoxical Defence of Richard III: a Machiavellian Discourse on Morean Mythology ?". Moreana. 24 (Number 94) (2): 5–24. doi:10.3366/more.1987.24.2.3. ISSN 0047-8105.
  22. ↑ Zeeveld, W. Gordon (1940). "A Tudor Defense of Richard III". PMLA. 55 (4): 946–957. doi:10.2307/458888. ISSN 0030-8129. JSTOR 458888.
  23. ↑ "Early Historians". Richard III Society (in British English). 2021-05-09. Archived from the original on 12 August 2024. Retrieved 27 December 2024.
  24. ↑ Baldwin, David (13 September 2013). "The White Queen - What happened to the Princes in the Tower?". BBC History. Archived from the original on 22 February 2014. Retrieved 27 December 2024.
  25. ↑ Pollard, A.J. (1991). Richard III and the princes in the tower. Alan Sutton Publishing. ISBN 0-86299-660-0.
  26. ↑ Steane, John (1993). The Archaeology of the Medieval English Monarchy (PDF). Routledge. p. 65.
  27. ↑ "Edward V & Richard Duke of York". Westminster Abbey (in English). Archived from the original on 3 December 2024. Retrieved 2024-10-30.
  28. ↑ Weir 1995, pp. 254–258.
  29. ↑ Alexander, Lea Ann. "Good King Richard?: An Account of Richard III and His Reputation By Jeremy Potter" (PDF).
  30. ↑ Potter, Jeremy. "Jeremy Potter, "Richard III's Historians: Adverse and Favourable Views"" (PDF). r3.org. The Richard III Society American Branch.
  31. ↑ Kendall, Paul Murray (1955). Richard The Third (1st ed.). W.W. Norton & Company, Inc. , Vail-Ballou Press. pp. 577–578.
  32. ↑ Hope, William Henry St John (1913). Windsor Castle: An Architectural History. London: Hudson and Kearns. pp. 418–419. Vetusta Monumenta
  33. ↑ Chapter Records XXIII to XXVI, The Chapter Library, St. George's Chapel, Windsor (Permission required)
  34. ↑ Porter, Linda (2013). Crown of Thistles: The Fatal Inheritance of Mary, Queen of Scots. Pan Macmillan. pp. 96–122. ISBN 978-0-330-53437-6.
  35. ↑ Marks of Cadency in the British Royal Family

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ریچارد شروزبری (دوک یورک) موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.