زاویه دوربین

زاویه دوربین به موقعیت دوربین فیلمبرداری یا عکاسی برای ثبت صحنه اشاره دارد. یک صحنه می‌تواند از زوایای مختلف به‌طور هم‌زمان فیلمبرداری شود. زوایای متفاوت دوربین تأثیرات گوناگونی بر بیننده و درک او از صحنه دارند. عکاسان و فیلمبرداران از تکنیک‌های متنوعی برای ایجاد این جلوه‌ها استفاده می‌کنند.

زوایا و تأثیر آنها

انواع زاویه‌ها شامل موارد زیر است:

• لنز الترا واید
• لنز بسیار واید
• نمای دور
• نمای متوسط
• نمای دو نفره
• نمای نزدیک متوسط
• نمای نزدیک
• نمای بسیار نزدیک

جایی که دوربین در رابطه با سوژه قرار می‌گیرد می‌تواند بر نحوه درک بیننده از موضوع تأثیر بگذارد. برخی از این زوایای زیاد دوربین عبارتند از : عکس با زاویه بالا، عکس با زاویه پایین، نمای دید پرنده، و نمای دید مورچه. نقطه دید فاصله و زاویه ظاهری است که دوربین از آن سوژه را مشاهده و ضبط می‌کند.

آن‌ها شامل عکس‌برداری از سطح چشم، از بالای شانه و از نمای دیدگاه هستند. شات با زاویه بالا (HA) زمانی است که دوربین بالاتر از سوژه قرار می‌گیرد و از بالا به آن نگاه می‌کند؛ این نوع زاویه می‌تواند سوژه را کوچک، ضعیف یا آسیب‌پذیر نشان دهد. در مقابل، عکس با زاویه پایین (LA) از زیر سوژه گرفته می‌شود و می‌تواند حس قدرت یا تهدید را منتقل کند. عکس هم‌سطح چشم (EL) زمانی گرفته می‌شود که دوربین در همان سطح سوژه قرار دارد و مستقیماً به آن نگاه می‌کند؛ این نوع زاویه تأثیر روانی چندانی بر بیننده ندارد.

زاویه دید پایین دوربین با استفاده از تکنیک پرسپکتیو القایی

یک عکس از نقطه نظر (POV) تصویر را از طریق چشم سوژه به بیننده نشان می‌دهد. برخی از عکس‌های POV از دوربین‌های ساده برای ایجاد این توهم استفاده می‌کنند که بیننده از چشمان سوژه می‌بیند.

یک عکس از دید پرنده مستقیماً از بالای صحنه گرفته می‌شود تا منظره و رابطه بازیگران با آن مشخص شود.

یک عکس دید مورچه از روی زمین به بالا نگاه می‌کند، و به این منظور است که به بیننده این احساس را بدهد که از پایین به شخصیت نگاه می‌کند و برای نشان دادن منظره ای است که یک کودک یا یک حیوان خانگی خواهد داشت. هنگام در نظر گرفتن زاویه دوربین، باید به یاد داشته باشید که هر نما، شات جداگانه خودش است و زاویه دوربین باید در زمینه صحنه و فیلم گرفته شود.

نمای هلندی که به آن زاویه کج یا حتی زاویه کج نیز می‌گویند، نمایی است که در آن خود دوربین به سمت چپ یا راست متمایل می‌شود. زاویه غیرطبیعی این احساس را القا می‌کند که جهان از تعادل خارج شده یا ناآرامی روانی را در بیننده ایجاد می‌کند.

انواع نما

انواع مختلفی از عکس‌ها وجود دارد که می‌توان از این زوایا استفاده کرد. نماهای طولانی بسیار دور از سوژه وجود دارد و ممکن است اصلاً شخص را نشان ندهد.

نماهای الترا واید معمولاً در زاویه بالا انجام می‌شوند تا بیننده بتواند به صحنه یا صحنه از بالا نگاه کند. نماهای الترا واید عمدتاً برای باز کردن صحنه یا روایت و نشان دادن صحنه به بیننده استفاده می‌شود. بقیه عکس‌ها معمولاً در یک سطح چشم یا زاویه دید انجام می‌شوند، اگرچه می‌توان هر عکسی را با هر زاویه‌ای انجام داد. شات لانگ شات وجود دارد که سوژه را نشان می‌دهد، حتی اگر تنظیم همچنان بر قاب عکس غالب باشد.

سپس، نمای بلند متوسط وجود دارد که باعث می‌شود سوژه و مکان از اهمیت یکسانی برخوردار شوند و این دو در حدود ۵۰/۵۰ در کادر باشد. سپس نمای متوسط است که بر شخصیت تأکید می‌کند و از نوع شات از زانو تا کمر است. سپس مدیوم کلوزآپ یک شات است که کمر را به سینه و بالا نشان می‌دهد.

در نهایت، یک عکس بسیار نزدیک وجود دارد که معمولاً یک قسمت از بدن دارد. این می‌تواند یک چشم، یک دست یا هر چیز دیگری باشد. این عکس‌ها را می‌توان با هر یک از زوایای دوربین فوق استفاده کرد.

شیوه‌های تولید

در طول تولید و پس از تولید، لازم است به هر زاویه دوربین یک هویت الفبایی منحصر به فرد داده شود که با عنوان "صحنه" برچسب گذاری شده است. برای مثال: "Scene 24C." حروف زاویه دوربین اغلب در مجموعه با استفاده از الفبای آوایی ناتو یا الفبای رادیویی قدیمی تر به سبک پلیس تلفظ می‌شوند. به عنوان مثال: "صحنه 24C" به عنوان "صحنه ۲۴، چارلی" تلفظ می‌شود. از برخی حروف اجتناب می‌شود زیرا هنگام نوشتن شبیه حروف یا اعداد هستند (برای مثال یک "S" می‌تواند شبیه "۵" باشد).