سجده سهو

سجده سهو ( نوعی سجده ) شامل دو سجده و یک تشهد و سلام است که به‌خاطر برخی اشتباهات در نماز، واجب می‌شود.[۱] این عمل باید بلافاصله بعد از سلام نماز به‌جا آورده شود. ذکر سجده سهو با ذکر سجده‌های نماز متفاوت است. حرف‌زدن غیرعمد در نماز، فراموش‌کردن یک سجده و گفتن غیرعمد «سلام نماز» هنگامی که نباید گفت، از موارد وجوب سجده سهو هستند.[۲]

ذکر سجده سهو

در سجده سهو، باید یکی از این ذکرها خوانده شود:

  • «بِسْمِ اللَّـهِ وَ بِاللَّـهِ، اَلسَّلامُ عَلَیکَ اَیهَا النَّبِی وَ رَحْمَةُ اللَّـهِ وَ بَرَکاتُهُ»
  • «بِسْمِ اللَّـهِ وَ بِاللَّـهِ، اَللَّـهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ»[۳]
  • «بِسْمِ اللَّـهِ وَ بِاللَّـهِ وَ صَلَّی اللَّـهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ»[۴]

موارد وجوب

براساس فتوای مشهور فقها، سجده سهو در پنج مورد واجب می‌شود:[۵]

  • حرف‌زدن غیرعمد در نماز
  • فراموش‌کردن یک سجده
  • شک بین رکعت چهارم و پنجم، در نماز چهار رکعتی
  • گفتن غیرعمدی «سلام نماز» در جایی که نباید گفت.
  • فراموش‌کردن تشهد
  • به جای نشستن سهوا بایستد یا به جای ایستادن سهوا بنشیند.

شیوه انجام

بلافاصله پس از پایان نماز و قبل از اینکه فرد سخن بگوید ، رو از قبله برگرداند یا از جای خود برخیزد ، در دل خود نیت سجده سهو کرده و بدون گفتن تکبیر یا اذکار دیگر فقط سر به سجده گذارد و یکی از ۳ ذکری که در بالا گفته شده بود را به دلخواه در سجده بگوید، سر از سجده بر دارد و یک سجده دیگر به همین شیوه انجام بدهد ، هنگامی که سر از سجده دوم برداشت باید تشهد را کامل قرائت کرده و فقط یک سلام دهد ، یعنی بعد از تشهد کافیست بگوید(السّلامُ عَلَیکُم و رحمةُاللهِ و بَرَکاته)

احکام

  • مانند دیگر سجده‌ها، باید همه اعضای هفت‌گانه (مواضع سجود) روی زمین قرار گیرد.[۶]
  • نیازمندی طهارت و قبله، برای این سجده مورد اختلاف فقها است.[۷]
  • این سجده، برای جبران فراموش کردن ارکان نماز نیست.[۸]
  • وجوب این سجده فوری است؛ یعنی بلافاصله بعد از نماز باید انجام شود.[۹] و بعد از نماز نباید کاری که نماز را باطل می‌کند (مانند حرف زدن یا رو برگرداندن از قبله) انجام داد.
  • برای انجام این سجده، نباید تکبیرة الاحرام گفت.

منابع

  1. ↑ طوسی، المبسوط، ۱۳۸۷ق، ج۱، ص۱۲۳.
  2. ↑ طوسی، المبسوط، ۱۳۸۷ق، ج۱، ص۱۲۵.
  3. ↑ ابن ادریس، اجوبة مسائل و رسائل فی مختلف فنون المعرفة، ۱۴۲۹ق، ص۱۷۴.
  4. ↑ علامه حلی، قواعد الاحکام، ۱۴۱۳ق، ص۳۰۸؛ بنی‌هاشمی خمینی، توضیح المسائل مراجع، ۱۳۸۳ش، ج۱، ص۶۷۵–۶۷۴.
  5. ↑ طوسی، المبسوط، ۱۳۸۷ق، ج۱، ص۱۲۳؛ بنی‌هاشمی خمینی، توضیح المسائل مراجع، ۱۳۸۳ش، ج۱، ص۶۶۹–۶۷۴.
  6. ↑ علامه حلی، قواعد الاحکام، ۱۴۱۳ق، ص۳۰۸.
  7. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۰۴ق، ج۱۲، ص۴۴۹.
  8. ↑ طبرسی، المؤتلف من المختلف، ۱۴۱۰ق، ج۱، ص۱۵۳.
  9. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۰۴ق، ج۱۲، ص۴۵۵.