سونیپارت
| سونیپارت | |
|---|---|
| پادشاه لومباردها | |
 | |
| سلطنت | ۶۸۸–۶۸۹ ۶۸۹–۷۰۰ |
| پیشین | پرکتاریت (اولین سلطنت) آلاهیس (دومین سلطنت) |
| جانشین | آلاهیس (اولین سلطنت) لیوتپرت (دومین سلطنت) |
| زاده | ۱ ژانویهٔ ۰۶۶۰ |
| درگذشته | ۷۰۰ پاویا |
| دودمان | سلسله باواریایی |
| پدر | پرکتاریت |
سونیپارت (انگلیسی: Cunipert; ۱ ژانویهٔ ۰۶۶۰ – ۷۰۰) از سال ۶۸۸ تا ۷۰۰ میلادی پادشاه لومباردها بود. او جانشین پدرش پرکتاریت شد، اگرچه از سال ۶۸۰ با تاج و تخت در ارتباط بود.
زندگی
کمی پس از به دست گرفتن سلطنت مطلق، سونیپرت توسط آلاهیس، دوک برشیا (که قبلاً دوک ترنتو بود) برکنار شد. آلاهیس نیز در دوران سلطنت پرکتاریت شورش کرده بود، اما این کونیپرت بود که، به گفته پولس دیکن در تاریخ لانگوباردوروم، پدرش را متقاعد به رحم و مروت کرده بود. گزارش شده است که پرکتاریت پسرش را از عواقب این کار آگاه کرده است؛ بنابراین، کمی پس از مرگ پرکتاریت، آلاهیس کونیپرت را مجبور به فرار به ایزولا کوماسینا، جزیرهای در وسط دریاچه کومو، کرد.
تنها سند موجود از حکومت آلاهیس در کتاب پنجم تاریخ لانگوباردوروم پولس دیکن آمده است. حکومت او به عنوان حکومتی سنگین و استبدادی و به ویژه در تضاد با کلیسای کاتولیک به تصویر کشیده شده است. کونیپرت که حمایت کلیسا و به ویژه «مردم» (به ویژه برادران آلدو و گراسو از برشیا) را از دست داده بود، توانست به پاویا بازگردد و کنترل را از سر بگیرد. با این حال، آلاهیس توانست حمایت کافی را برای کشاندن موضوع به نبرد به دست آورد. کونیپرت، به همراه مردان پیدمونت، آلاهیس و مردان ونیز را در نبرد کرونات، در شاخ آدا، نزدیک لودی، در سال ۶۸۹ شکست داد. آلاهیس در نبرد کشته شد.
کونیپرت در طول سلطنت خود شورشهای دیگری از جمله شورش دوک غاصب آنسفرید از فریولی را سرکوب کرد.
او همچنین با موفقیت اختلاف سه فرقه در کلیسای ایتالیا را بین پاتریارک آکویلیا و پاتریارک رقیبش گرادو حل و فصل کرد.
او در سال ۷۰۰ میلادی درگذشت و پسر جوانش لیوتپرت، نایبالسلطنه آنسپران و بسیاری از شورشیان جانشین او شدند. جنگهای زیادی در دوران سلطنت او رخ داد. او به ویژه اولین پادشاه لومبارد است که سکههایی با تصویر خود ضرب کرد. (برای سنگ قبر او، به ششضلعی ریتمیک لاتین مراجعه کنید) او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد.
ارتباط با سلطنت
کونیپرت حدود سال ۶۶۰ میلادی (شاید در پاویا، شاید در میلان) متولد شد. طبق گفتهٔ پاول دیکون، هنگامی که پدرش پرکتاریت در سال ۶۶۲ به دلیل تهدید گریمولد به آوارها گریخت، کونیپرت بسیار جوان بود.
او که توسط پدرش پرکتاریت، که در سال ۶۸۰ دوباره به مقام خود بازگشت، به تخت سلطنت پیوسته بود، از همان سالهای اول سلطنت مشترک خود، نفوذ قابل توجهی بر سیاست پادشاهی اعمال کرد. در سالهای ۶۸۰–۶۸۱، او و پدرش پیمان صلح با امپراتوری بیزانس را امضا کردند که در ازای انصراف از گسترش بیشتر سرزمین، به رسمیت شناختن رسمی حکومت لومبارد توسط بیزانس را تضمین میکرد.
احتمالاً پیوستن او به سلطنت جرقهای بود که شورش دوکهای مناطق شمال شرقی پادشاهی (اتریش، آنطور که در آن زمان شناخته میشد) را شعلهور کرد. آنها خواستههای جنگطلبانه و مذهبی بخش قابل توجهی از لومباردها (بتپرستان، آریاییها یا پیروان انشعاب سهفصلی) را در برابر سیاستهای سلسلهای، طرفدار کاتولیک و صلحطلبانهای که توسط سلسله باواریایی، به نمایندگی از پرکتاریت و کونیپرت دنبال میشد، قرار دادند. این شورش توسط آلاهیس، دوک ترنت، دوست کونیپرت رهبری شد. دقیقاً به دلیل پیوندشان، نایبالسلطنه مشترک موفق شد پس از اینکه شورشی هم حمله متحدان باواریایی پرکتاریت و هم محاصرهای را که توسط خود حاکم رهبری میشد، دفع کرد، یک آشتی موقت برقرار کند. بهای این توافق، واگذاری دوکنشین برشیا به آلاهیس بود.
شورشهای پادشاهی
پس از جانشینی پدرش در سال ۶۸۸، او بلافاصله با شورش جدیدی از سوی الاهیس روبرو شد که در همان سال توانست پادشاه را از پایتخت پاویا بیرون راند و او را مجبور به پناه بردن به جزیره کوماسینا کند. در سال ۶۸۹، به لطف حمایت مردم و روحانیون کاتولیک، او توانست ارتشی را گرد هم آورد که با آن در نبرد کرونات، در امتداد رودخانه آدا که مرز بین اتریش و نوستریا را مشخص میکرد، با غاصب روبرو شد. نبردی که الاهیس در آن کشته شد، با پیروزی حاکم مشروع پایان یافت.
سنگ قبر شاه کونیپرت، از صومعه سن سالواتوره در پاویا، که اکنون در موزههای مدنی پاویا قرار دارد.
چند سال بعد، دوباره در اتریش، شورش جدیدی آغاز شد. این شورش توسط فرمانده استحکامات راگوگنا، در نزدیکی اودین، آنسفرید، رهبری میشد. پس از غصب تاج و تخت دوکنشین فریولی، که توسط رودوالد اداره میشد، شورشی تلاش کرد تا پاویا را نیز اشغال کند، اما در سال ۶۹۸، کونیپرت موفق شد او را در ورونا زندانی و به نابینایی و تبعید محکوم کند. به جای او، آدونه، برادر رودوالد که به او وفادار بود را منصوب کرد و بدین ترتیب اتریش را آرام ساخت.
سیاست مذهبی
کونیپرت سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریا را ادامه داد، چندین صومعه تأسیس کرد و با تشکیل (در توافق با پاپ سرگیوس اول) یک شورای کلیسایی در پاویا که در سال ۶۹۸، بازگشت به اطاعت روم را برای آخرین دژهای شورشی (کومو و برخی از اسقفنشینهای طرفدار حق رأی زنان در آکویلیا) تصویب کرد، به شقاق سه فصل پایان داد.
سنگ قبر کونیپرگا، دختر پادشاه کونیپرت، از صومعه سنت آگاتا آل مونته در پاویا، که اکنون در موزههای مدنی پاویا قرار دارد.
در دوران سلطنت کونیپرت، گرویدن لومباردها به کاتولیک، به جز برخی از عناصر جداگانه، تکمیل شد و بدین ترتیب انسجام پادشاهی افزایش یافت (اگرچه دوکنشینهای مرکزی و جنوبی بخشی از خودمختاری خود را که گریمولد محدود کرده بود، دوباره به دست آوردند). او در سال ۷۰۰ درگذشت و مردمش که عاشق روحیه جنگجوی او بودند، در سوگ او نشستند. او در کلیسای سن سالواتوره، همان کلیسایی که پدر و پدربزرگش در آن دفن شده بودند، به خاک سپرده شد.
منابع
Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, introduzione
- di Bruno Luiselli, traduzione e note di Antonio Zanella, Milano, Rizzoli, 1991, ISBN 88-17-16824-6.
- Jörg Jarnut, Storia dei Longobardi, traduzione di Paola Guglielmotti, Torino, Einaudi, 1995 [1982], ISBN 88-06-13658-5.
- Sergio Rovagnati, I Longobardi, Milano, Xenia, 2003, ISBN 88-7273-484-3.
- Paolo Bertolini, CUNIPERTO, re dei Longobardi, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 31, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1985.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Cunipert». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
