سپاه پنجم ایتالیا

پس از جنگ، این سپاه در فلورانس، پایتخت ایتالیای تازه متحد شده، مستقر شد. این سپاه فرماندهی دو لشکر نخبه را بر عهده داشت: لشکر اول خط مقدم در فلورانس و لشکر پانزدهم خط مقدم در پروجا. هر دو لشکر از هنگ‌های گرنادیر تشکیل شده بودند.

در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، سپاه پنجم ابتدا در فلورانس باقی ماند، اما هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا در نبرد کاستوزا نتوانست از سد دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، این سپاه شش لشکر از کوه‌های آپنین عبور کرد، به ژنرال انریکو چیالدینیس، هشت لشکر از سپاه چهارم ارتش، در رومانیا پیوست و در ۱۱ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه‌های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. چیالدینی با دور زدن دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود، ارتش خود را از طریق ونتو عبور داد و یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب‌نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش سیالدینیس در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید.

پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد فلورنزیو آلیپراندی به عنوان بخشی از ارتش اول به ترنتینو پیشروی کرد. در جناح چپ سپاه، سپاه سوم ارتش از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا پیشروی کرد. هدف نهایی ارتش اول رسیدن به شهر ترنتو بود. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست به شهر ترنتو برسد و پیشروی آن از طریق دره‌های آدیجه و والسوگانا و بر فراز فلات آسیاگو به زودی در مقاومت مصمم اتریشی‌ها متوقف شد. این سپاه شامل لشکرهای نهم و پانزدهم خط (پیاده‌نظام)، لشکر ۳۴ سرزمینی، هنگ‌های دوم، چهارم و هشتم برساگلیری و هنگ ششم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ ششم آلپینی از دره‌های منطقه عملیات استخدام شده بودند و بنابراین در منطقه‌ای که کاملاً می‌شناختند، می‌جنگیدند. با این حال، هنگ ششم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به گروهان‌ها یا گردان‌های منفرد، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد.

پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدیدی ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً بدون تغییر باقی ماند تا اینکه در ۱۵ مه ۱۹۱۶ اتریش اولین حمله بزرگ خود را در جبهه ایتالیا در فلات آسیاگو آغاز کرد. سپاه پنجم به شدت از برتری اتریشی‌ها از نظر نفرات و تجهیزات آسیب دید، اما از هم نپاشید. همزمان با آغاز حمله بروسیلوف توسط روس‌ها، در ۴ ژوئن فرماندهی عالی اتریش-مجارستان تصمیم گرفت عملیات تهاجمی خود را در ایتالیا قبل از دستیابی به هدف استراتژیک خود - نفوذ به دشت‌های ونیز در پشت ارتش اصلی ایتالیا - پایان دهد.

پس از پایان حمله اتریش، سپاه تا پایان جنگ در همان منطقه عملیاتی باقی ماند.

پس از جنگ، سپاه پنجم ارتش در تریسته مستقر شد و شامل لشکر دوازدهم پیاده‌نظام «تیماوو» در تریسته و لشکر پانزدهم پیاده‌نظام «برگامو» در پولا بود. در آغاز جنگ جهانی دوم، این سپاه از مرز با یوگسلاوی محافظت می‌کرد. مقر آن در پیوکا بود و شامل لشکر دوازدهم پیاده‌نظام «ساساری»، لشکر پانزدهم پیاده‌نظام «برگامو» و لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام «لومباردیا» بود.

در ۶ آوریل ۱۹۴۱، تحت فرماندهی ریکاردو بالوکو، در حمله نیروهای محور به یوگسلاوی شرکت کرد. پس از پایان عملیات جنگی، این سپاه وظایف پادگانی را در امتداد ساحل دالماتیا بر عهده گرفت، اما به سرعت خود را درگیر جنگ با پارتیزان‌های یوگسلاوی یافت. این سپاه (به فرماندهی ژنرال رناتو کوتوری، ژنرال الساندرو گلوریا از ژانویه ۱۹۴۳ و ژنرال آنتونیو اسکوئرو از مه ۱۹۴۳) در آن زمان در کریکونیتسا مستقر بود و شامل لشکر ۱۵۳ پیاده‌نظام «ماچراتا» در دلنیس، لشکر ۱۵۴ پیاده‌نظام «مورگه» در سینج و تیپ چهاردهم ساحلی در کریکونیتسا می‌شد. پس از حمله آلمان به ایتالیا پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، این سپاه توسط آلمانی‌ها منحل شد.

در سال ۱۹۴۵، فرماندهی نظامی منطقه‌ای پنجم در پادووا فعال شد که در آن زمان فقط هنگ پنجم آلپینی را کنترل می‌کرد. اما تا سال ۱۹۴۷، این فرماندهی گسترش یافته بود و شامل لشکر پیاده‌نظام «فولگوره» در ترویزو و لشکر پیاده‌نظام «مانتووا» در گوریزیا می‌شد. هر دو لشکر، واحدهایی از ارتش متفقین ایتالیا بودند و در طول نبرد ایتالیا در کنار متفقین خدمت کرده بودند. در سال ۱۹۴۸، این فرماندهی با تیپ زرهی «آریته» در پوردنونه و در سال ۱۹۴۹ با تیپ آلپین «جولیا» در سیویداله دل فریولی تقویت شد. وظیفه این فرماندهی دفاع از مرزهای شرقی ایتالیا بود: مانتووا قرار بود از شهر گوریزیا دفاع کند، در حالی که جولیا جناح چپ فرماندهی در کوه‌های آلپ کارنیک را پوشش می‌داد. ناو موتوری فولگور وظیفه داشت تا به منطقه آزاد تریسته پیشروی کند و از نیروهای ایالات متحده تریسته پشتیبانی کند، در حالی که ناو آریته با تانک‌های ام۴ شرمن، تانک‌های نیمه‌شناور ام۳ و تانک‌های ام۷ پریست خود به عنوان نیروی ذخیره متحرک فرماندهی عمل می‌کرد. برای پوشش جناح راست خود در برابر حملات آبی-خاکی دشمن، این فرماندهی در ۱۵ ژانویه ۱۹۵۱ نیروهای لاگوناری را در ونیز مستقر کرد.

در ۱ مه ۱۹۵۲، فرماندهی نظامی منطقه‌ای پنجم به سپاه پنجم ارتش تغییر نام داد و با وخیم‌تر شدن رویارویی غرب-شرق، اندازه آریته سه برابر شد و در ۱ اکتبر ۱۹۵۲ به لشکر زرهی «آریته» تبدیل شد. این لشکر همچنین تانک‌های شرمن خود را با تانک‌های قدرتمندتر ام۲۶ پرشینگ تعویض کرد. در ۳۰ سپتامبر، سپاه ۱۹۵۳ به ویتوریو ونتو نقل مکان کرد و فرماندهی جولیا را به فرماندهی جدید نیروهای کارنیا-کادور واگذار کرد که جناح چپ سپاه پنجم ارتش را پوشش می‌داد.

در طول سال‌های بعد، سپاه واحدهای بیشتری را برای همگام شدن با وضعیت ژئوپلیتیکی جنگ سرد اضافه کرد: نیروی دریایی آریته بیشتر افزایش یافت و تانک‌های ام۴۷ پاتون و نفربرهای زرهی ام۱۱۳ و همچنین یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۴۴ و یک گروه توپخانه مسلح به هویتزرهای خودکششی ام۱۱۰ را دریافت کرد. لشکرهای پیاده‌نظام مانتووا و فولگور هر کدام یک هنگ پیاده‌نظام افزایش یافتند و هر دو یک گردان تانک با تانک‌های ام۴۷ پاتون دریافت کردند. در تریسته، هنگ ۱۵۱ پیاده‌نظام «ساساری» و هنگ ۱۴ توپخانه صحرایی، فرماندهی نیروهای تریسته را تشکیل دادند که وظیفه دفاع از شهر را بر عهده داشت. همزمان، هنگ لاگوناری در ونیز به سه گردان آبی-خاکی و یک گردان تانک با تانک‌های ام۴۷ پاتون افزایش یافت. در اول ژانویه ۱۹۵۹ در گوریزیا، تیپ سواره نظام مکانیزه «پوزولو دل فریولی» با دو گردان مکانیزه، یک گردان تانک و یک گروه توپخانه خودکششی، برای جایگزینی تیپ مانتوا که ستاد خود را به اودینه منتقل کرده بود، فعال شد.

مهم‌ترین الحاق به سپاه، تیپ سوم موشکی بود. این تیپ در اول اکتبر ۱۹۵۹ در ویچنزا فعال شد و در ابتدا شامل یک هنگ توپخانه موشکی با دو گروه موشکی بود که هر کدام به هشت پرتابگر موشک «هانست جان» مسلح بودند. موشک «ام جی آر-۱ هانست جان» یک موشک زمین به زمین با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای بود که برای نابودی تشکیلات بزرگ زرهی پیمان ورشو در نظر گرفته شده بود. تا سال ۱۹۶۳، زمانی که ستاد تیپ‌ها به پورتوگروارو منتقل شد، این تیپ شامل چهار گروه موشکی و یک گروه با هویتزرهای ام۱۱۵ بود.

این سپاه به همراه سپاه سوم ارتش و سپاه چهارم ارتش، بخشی از فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود.

با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد. اولین تیپی که منحل شد، تیپ ماملی در ۱ آوریل ۱۹۹۱ بود و پس از آن تیپ ویتوریو ونتو در ۳۱ ژوئیه ۱۹۹۱ منحل شد. واحدهای تابع این تیپ‌ها عمدتاً منحل شدند و چند واحد به تیپ‌های دیگر پیوستند. گاریبالدی در ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ حرکت خود را به سمت کازرتا در جنوب ایتالیا تکمیل کرد و در همان روز سپاه پنجم ارتش را ترک کرد. سرانجام در ۱ دسامبر ۱۹۹۱، آکویلیا به هنگ سوم توپخانه آکویلیا کاهش یافت که سپس در سپتامبر ۱۹۹۲ منحل شد. طی چند سال بعد، فرماندهی نیروهای تریسته و فرماندهی نیروهای آبی-خاکی منحل شدند.

در سال ۱۹۹۷، ارتش روند اصلاحات بزرگ بعدی را آغاز کرد و تیپ‌های گوریزیا و مانتوا در ۳۰ اوت ۱۹۹۷ منحل شدند، اما تیپ مکانیزه سنتارو از سپاه سوم ارتش به این سپاه منتقل شد. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه پنجم ارتش نام خود را تغییر داد و به فرماندهی اول نیروهای دفاعی تبدیل شد.