سگ جستجو و نجات

سگ صلیب سرخ، ایتالیا، ۱۹۰۹

سگ جستجو و نجات، سگی است که برای حضور در صحنه‌های جرم، حوادث رانندگی، یافتن افراد گمشده و همچنین مقابله با پیامدهای بلایای طبیعی یا مصنوعی آموزش می‌بیند.[۱] این سگ‌ها قادرند بوی انسان را که ناشی از سلول‌های پوستی و ترشحات چربی و رطوبت و برای هر فرد منحصربه‌فرد است، تشخیص دهند[۱][۲] و به همین دلیل در شناسایی افراد گرفتار در آب، برف، ساختمان‌های فروریخته و حتی بقایای مدفون در زیر زمین شهرت دارند.[۳][۴] سگ‌های جست‌وجو و نجات، ابزاری غیرتهاجمی و مؤثر برای یافتن انسان‌ها ـ چه زنده و چه متوفی ـ به‌شمار می‌روند.[۴]

سگ‌های جسدیاب

سگ‌های جسدیاب، زیرمجموعه‌ای از سگ‌های جست‌وجو و نجات هستند که به‌طور اختصاصی برای شناسایی بوی تجزیه‌ی مربوط به انسان آموزش دیده‌اند.[۵][۶] این سگ‌ها که با عنوان «سگ‌های تشخیص بقایای انسانی» نیز شناخته می‌شوند، در حوزه‌های علوم قانونی برای یافتن بقایای انسانی ـ اعم از بقایای دفن‌شده، پنهان‌شده یا قدیمی، اعضای بدن، بقایای اسکلتی و حتی خاک آلوده به مایعات ناشی از تجزیه ـ به‌کار گرفته می‌شوند.[۵][۷][۸][۹] برخلاف سایر انواع سگ‌های ردیاب که عمدتاً از بوهای سطح زمین یا نشانه‌های خاص استفاده می‌کنند، سگ‌های جسدیاب برای تشخیص بوهای زمینی و هوایی آموزش می‌بینند و قادرند مناطقی را که بالاترین غلظت بو در آن‌ها وجود دارد شناسایی کنند.[۵][۷]

در کرواسی از این‌گونه سگ‌ها برای شناسایی محل‌های دفن با قدمتی نزدیک به ۳۰۰۰ سال استفاده شده است.[۱۰] اخیراً نیز در کانادا و ایالات متحده، سگ‌های جسدیاب برای یافتن گورهای بی‌نشان کودکان بومی در محدودهٔ مدارس شبانه‌روزی سابق به کار گرفته شده‌اند.[۱۱] مأموران اجرای قانون، متخصصان پزشکی قانونی و انسان‌شناسان، اغلب در همکاری نزدیک با سگ‌های جسدیاب و مربیان آنان، عملیات جست‌وجو، گردآوری شواهد و/یا بازیابی اجساد را هماهنگ می‌کنند.[۵]

سگ جستجو و نجات اتریشی-مجارستانی در جنگ جهانی اول، ۱۹۱۴.

تاریخچه

در اوایل سدهٔ هفدهم، راهبانِ آسایشگاه سنت برنارد در کوه‌های آلپِ سوئیس از سگ‌های سنت برنارد برای جست‌وجو و نجات مسافرانِ مجروح یا گمشده و همچنین یافتن بقایای آنان بهره می‌بردند.[۲][۱۲] با این‌حال، کاربرد رسمی و ثبت‌شدهٔ سگ‌های جستجو و نجات تا زمان جنگ جهانی اول مشاهده نمی‌شود؛ دوره‌ای که در آن از سگ‌های آموزش‌دیدهٔ نظامی برای یافتن سربازان مجروح استفاده شد.[۱][۲][۱۲] در جریان جنگ جهانی دوم نیز نیروهای مسلح بریتانیا این سگ‌ها را برای شناسایی افرادی که زیر آوار مدفون شده بودند، به کار گرفتند.[۲]

تاریخچهٔ سگ‌های جسدیاب به دوران متأخرتر بازمی‌گردد. در سال ۱۸۰۸، یک سگِ آموزش‌ندیده به‌طور اتفاقی به محل دفنِ مظنونِ یک پروندهٔ قتل هدایت شد و این امر به کشف بقایای دو زنِ گمشده انجامید.[۱۳] با این حال، نخستین استفادهٔ ثبت‌شده از سگی که به‌طور اختصاصی برای جست‌وجوی اجساد آموزش دیده بود، تا سال ۱۹۷۴ در پرونده‌های علوم قانونی رخ نداد؛ زمانی که پلیس ایالت نیویورک در جریان رسیدگی به پروندهٔ قتلی در شهرستان اونیدا، از چنین سگی برای یافتن چندین قربانی مدفون در یک منطقهٔ جنگلی وسیع استفاده کرد.[۵] از آن زمان، برنامه‌های آموزشی توسعه یافت و امروزه سگ‌های ویژهٔ جسدیابی توسط نهادهای پلیس و نیز تیم‌های داوطلبِ جست‌وجوی سگ‌ها آموزش داده شده و مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند.[۵]

انتخاب سگ

رایلی در مرکز تجارت جهانی، پس از حمله 11 سپتامبر 2001.

نژادهای رایجی که برای مأموریت‌های جست‌وجو و نجات به‌کار گرفته می‌شوند، شامل ژرمن شپرد، لابرادور رتریور، بردر کولی و گلدن رتریور هستند.[۲][۱۴] اغلب از سگ‌هایی با نژاد خالص استفاده می‌شود، زیرا این امر امکان ارزیابی دقیق‌تر توانایی‌های بالقوهٔ کاری و همچنین شناسایی مشکلات ژنتیکی احتمالی را فراهم می‌سازد.[۲] انتخاب سگ‌ها به‌صورت انفرادی و بر اساس رفتارهایی صورت می‌گیرد که با عملکرد موفق در میدان مرتبط‌اند؛ این رفتارها می‌توانند شامل موارد زیر باشند، هرچند به این موارد محدود نمی‌شوند:

ویژگی‌های فیزیکی، از جمله نوع پوشش و میزان استقامت، نیز در فرایند انتخاب سگِ مناسب برای این‌گونه مأموریت‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد.[۲][۵]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 Jones, Katherine E.; Dashfield, Karen; Downend, Amanda B.; Otto, Cynthia M. (2004-09-01). "Search-and-rescue dogs: an overview for veterinarians". Journal of the American Veterinary Medical Association. 225 (6): 854–860. doi:10.2460/javma.2004.225.854. ISSN 0003-1488. PMID 15485043.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Fenton, Vikki (August 1992). "The use of dogs in search, rescue and recovery". Journal of Wilderness Medicine (به انگلیسی). 3 (3): 292–300. doi:10.1580/0953-9859-3.3.292.
  3. ↑ Lockett, Michael S. (November 4, 2019). "Keeping a nose out: SEADOGS takes guesswork out of searches". Juneau Empire.
  4. 1 2 Glavaš, Vedrana; Pintar, Andrea (September 2019). "Human Remains Detection Dogs as a New Prospecting Method in Archaeology". Journal of Archaeological Method and Theory (به انگلیسی). 26 (3): 1106–1124. doi:10.1007/s10816-018-9406-y. ISSN 1072-5369.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Rebmann, Andrew; David, Edward; Sorg, Marcella (2000-08-29). Cadaver Dog Handbook. CRC Press. doi:10.1201/9781420039634. ISBN 978-0-8493-1886-3.
  6. ↑ Morris , A. , & Randolph, D. (2006). Evolution of the historical human remains detection dog. Land of Pure Gold.
  7. 1 2 Alexander, Michael B.; Hodges, Theresa K.; Bytheway, Joan; Aitkenhead-Peterson, Jacqueline A. (2015). "Application of soil in Forensic Science: Residual odor and HRD dogs". Forensic Science International (به انگلیسی). 249: 304–313. doi:10.1016/j.forsciint.2015.01.025. PMID 25747330.
  8. 1 2 Alexander, Michael B.; Hodges, Theresa K.; Bytheway, Joan; Aitkenhead-Peterson, Jacqueline A. (2015). "Application of soil in Forensic Science: Residual odor and HRD dogs". Forensic Science International (به انگلیسی). 249: 304–313. doi:10.1016/j.forsciint.2015.01.025. PMID 25747330.
  9. ↑ Buis, R; Rust, Latara; Nizio, Katie D.; Rai, Tapan; Stuart, Barbara; Forbes, Shari L (November 2015). "Investigating the Sensitivity of Cadaver-Detection Dogs to Decomposition Fluid". Journal of Forensic Identification. 65 (6): 985–997.
  10. ↑ Dogs show a nose for archaeology by sniffing out 3,000 year old tombs The Guardian, 2019
  11. ↑ Lowrey, Sassafras (May 10, 2022). "What are Cadaver Dogs Teaching Us About History?". American Kennel Club (به انگلیسی). Retrieved 2023-03-15.
  12. 1 2 Greatbatch, Ian; Gosling, Rebecca J.; Allen, Sophie (September 2015). "Quantifying Search Dog Effectiveness in a Terrestrial Search and Rescue Environment". Wilderness & Environmental Medicine (به انگلیسی). 26 (3): 327–334. doi:10.1016/j.wem.2015.02.009. PMID 25998861.
  13. ↑ Hodson, Ray (2023-10-15). "Buster, the amazing human remains detection dog". Dog Man Ray (به انگلیسی). Retrieved 2024-04-15.
  14. ↑ Hare, Elizabeth; Kelsey, Kathleen M.; Serpell, James A.; Otto, Cynthia M. (2018-06-05). "Behavior Differences Between Search-and-Rescue and Pet Dogs". Frontiers in Veterinary Science. 5: 118. doi:10.3389/fvets.2018.00118. ISSN 2297-1769. PMC 5996094. PMID 29922685.
  15. 1 2 Mariti, Chiara; Ricci, Eva; Carlone, Beatrice; Moore, Jane L.; Sighieri, Claudio; Gazzano, Angelo (2012-10-26). "Dog attachment to man: A comparison between pet and working dogs". Journal of Veterinary Behavior. 8 (3): 135–145. doi:10.1016/j.jveb.2012.05.006 – via Elsevier Science Direct.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.