سیاست اسکان مجدد امپراتوری آشوری نو

خانواده‌ای که پس از محاصره لاخیش تبعید می‌شوند؛ نقش برجسته دیواری از کاخ جنوب غربی در نینوا

سیاست اسکان مجدد امپراتوری آشوری نو (انگلیسی: Resettlement policy of the Neo-Assyrian Empire)، در سه قرن آغازین با سلطنت آشور-دان دوم[۱] (۹۳۴–۹۱۲ پیش از میلاد)، امپراتوری آشوری نو سیاست انتقال جمعیت گروه‌های جمعیتی در سرزمین‌های خود را اجرا می‌کرد. اکثر اسکان مجدد با برنامه‌ریزی دقیق توسط دولت به منظور تقویت امپراتوری انجام می‌شد. به عنوان مثال، ممکن است جمعیتی برای گسترش فنون کشاورزی یا توسعه سرزمین‌های جدید جابجا شده باشند. این کار همچنین می‌توانست به عنوان مجازات دشمنان سیاسی، به عنوان جایگزینی برای اعدام، انجام شود. در موارد دیگر، نخبگان منتخب یک سرزمین فتح شده به امپراتوری آشور منتقل می‌شدند تا دانش را در مرکز امپراتوری غنی و افزایش دهند.

بوستنای اودد در سال ۱۹۷۹ تخمین زد که حدود ۴٫۴ میلیون نفر (± ۹۰۰٬۰۰۰) در یک دوره ۲۵۰ ساله جابجا شده‌اند. یک نمونه، نقل مکان اسرائیلیان در اواخر قرن هشتم قبل از میلاد در آیات کتاب مقدس توصیف شد و به نام اسارت آشوریان شناخته شد.

انواع

تبعید یهودیان توسط امپراتوری آشور

تبعید اجباری و اسکان مجدد متعاقب آن به عنوان ابزاری برای سلطه و انقیاد سیاسی برای حفظ کنترل بر گروه‌های مردمی فتح شده مورد استفاده قرار می‌گرفت. گروه‌های جمعیتی بزرگ به‌طور سیستماتیک بین مناطق مختلف امپراتوری جابجا می‌شدند تا وحدت سیاسی خود را تقویت کنند یا شورش‌های احتمالی را سرکوب کنند. مدیران امپراتوری، انتقال جمعیت را با در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی برنامه‌ریزی می‌کردند. به عنوان مثال، ممکن است مردم برای توسعه سرزمین‌های جدید جابجا شده باشند. در سال ۷۲۰ پیش از میلاد سارگون دوم ۶۳۰۰ آشوری را که درگیر مبارزه قدرت علیه او بودند، از قلب امپراتوری به شهر تازه فتح شده حمات (حماه امروزی، سوریه) اسکان داد. پادشاه با دستور اسکان مجدد به جای اعدام دشمنانش، رحمت خود را نشان داد، تهدیدات سیاسی از مرکز امپراتوری برطرف شد و تبعیدشدگان نیز در بازسازی شهر جنگ‌زده مفید بودند.[۲]

در موارد دیگر، آشور همچنین مردم را از سرزمین‌های تازه فتح شده به قلب سرزمین خود منتقل می‌کرد. معمولاً بخش نخبگان جمعیت در یک فرایند دقیق انتخاب می‌شدند. این گروه شامل افراد بسیار ماهری مانند صنعتگران، دانشمندان و نخبگان فرهنگی بود که اسکان مجدد آنها در قلب سرزمین امپراتوری، دانش و ثروت را به ارمغان می‌آورد. پایتخت‌های امپراتوری، نینوا، نمرود (شهر) و آشور (شهر) مملو از افرادی از سراسر امپراتوری بودند که در ساخت بناهای ماندگار آشور، از جمله کتابخانه آشوربانی‌پال معروف، نقش مهمی داشتند.

تدارکات

دولت آشور بر این جابجایی نظارت و برنامه‌ریزی کرد تا تا حد امکان کارآمد باشد.[۳]قرار بود تبعیدشدگان دست‌نخورده و آماده برای کار و اسکان مجدد در محیط جدیدشان به مقصد برسند. برخی از آثار هنری آشوری باقی‌مانده، تبعیدشدگان را در حال سفر به همراه خانواده و اموالشان به همراه حیوانات بارکش به تصویر می‌کشند، در حالی که سایر آثار، مردم آواره را در حال راهپیمایی در حالی که به زنجیر کشیده شده‌اند یا بسته شده‌اند، یا در حالی که قلاب‌هایی در گونه‌ها یا بینی‌هایشان قرار داده شده است، به تصویر می‌کشند.[۴] از حیوانات سواری و همچنین جعبه‌ها و کشتی‌ها برای حمل تدارکات مورد نیاز برای اسکان مجدد استفاده می‌شد.[۳][۴] مقامات دولتی مستقیماً درگیر بودند، برای مثال نامه‌ای از یک مقام رسمی به تیگلات-پیلسر سوم نشان داد که آن مقام «مواد غذایی، لباس، مشک آب، [...] کفش و روغن» را فراهم کرده و منتظر بوده تا الاغ‌ها قبل از اعزام کاروانی از تبعیدشدگان در دسترس باشند.[۳]

بزرگی

برآورد سال ۱۹۷۹ بوستنی اودد - که بر اساس اسناد کتبی انجام شده بود - تخمین زد که ۴٫۴ میلیون نفر، به اضافه یا منهای ۹۰۰۰۰۰ نفر، طی یک دوره ۲۵۰ ساله جابجا شدند. ۸۵٪ از آنها در قلب سرزمین آشور اسکان داده شدند.[۵]

وضعیت تبعیدشدگان

اسناد باقی‌مانده مستقیماً به وضعیت اجتماعی و حقوقی تبعیدشدگان اشاره نمی‌کنند، اما مورخان تلاش کردند تا آنها را به‌طور غیرمستقیم استنباط کنند، به‌ویژه از اسنادی که به افرادی با نام‌های غیرآشوری در سرزمین‌های مرکزی آشور اشاره می‌کنند - احتمالاً بسیاری از این افراد تبعیدی بوده‌اند.[۶] نحوه برخورد با تبعیدشدگان از موردی به مورد دیگر متفاوت بود و تعمیم آن دشوار است، اغلب کسانی که آموزش ندیده بودند به بردگی گرفته می‌شدند و در پروژه‌های ساختمانی عظیم به کار گرفته می‌شدند، در حالی که کسانی که در حرفه‌های مختلف کار می‌کردند طبق آموزش خود به کار گمارده می‌شدند.[۷] به کسانی که در کشاورزی کار می‌کردند، زمین‌هایی برای کار اختصاص داده می‌شد، با وضعیتی مشابه با دیگران در امپراتوری.[۸] بسیاری در مشاغل با مهارت بالا، از جمله صنعتگران، محققان و بازرگانان. [۹] تحصیل‌کرده‌ترین و آموزش‌دیده‌ترین تبعیدی‌ها در خدمت سلطنتی قرار گرفتند، [۱۰] و کسانی که مایل به پذیرش هویت و خدایان آشوری بودند، می‌توانستند به جنگِ ایلام و آشور بپیوندند. [۱۱] دولت اختلاط تبعیدی‌ها و ساکنان بومی محل زندگی‌شان را تشویق می‌کرد تا هویت قومی و مذهبی قبلی آنها را به نفع یک هویت مشترک جدید «آشوری» از بین ببرد.[۳]

مرجع کتاب مقدس

اسکان مجدد بنی اسرائیل که توسط امپراتوری آشور نو فتح شده بودند در عهد عتیق ذکر شده است که به آن «اسارت آشوری» می‌گویند. اولین مورد در سال ۷۳۴ قبل از میلاد رخ داد و پادشاهان ۲ ۱۵:۲۹ به آن مربوط می‌شود.[۱۲] پادشاه آشور تیگلات-پیلسر سوم اتحادی را که شامل پادشاه پیکاه اسرائیل بود، شکست داد، شمال اسرائیل را اشغال کرد و سپس به تعداد زیادی از بنی‌اسرائیل دستور داد تا به خود آشور نقل مکان کنند. [۱۲]

دومین تبعید پس از سال ۷۲۲ پیش از میلاد آغاز شد و در پادشاهان ۲ ۱۸:۱۱–۱۲ شرح داده شده است. پادشاه جانشین پیکاه هوشع، آخرین شاه پادشاهی اسرائیل شمالی در سال ۷۲۴ ق. م علیه آشور شورش کرد. که سرانجام در سال ۷۲۲ ق. م توسط جانشین شلمانسر سارگون دوم سرکوب شد.[۱۳] پس از سقوط سامریه، ۲۷٬۲۸۰ نفر (براساس سوابق آشوری)[۱۲] به مکان‌های مختلف در سراسر امپراتوری، و عمدتاً به حلاف در سراسر امپراتوری تبعید شدند. شهرهای قوم ماد در بخش شرقی امپراتوری (امروز ایران).[۵] [۱۲] به نقاط مختلف در سراسر امپراتوری تبعید شدند، عمدتاً به تپه حلاف در قلب آشور، و همچنین به شهرهای قوم ماد در بخش شرقی امپراتوری. (ایران امروزی).[۵] شهرهای مادها تنها در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، شش سال پس از سقوط سامریه، توسط آشور فتح شدند، که نشان می‌دهد برنامه‌ریزی این جابجایی سال‌ها طول کشیده تا به اجرا درآید.[۵]شهرهای مادها تنها در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، شش سال پس از سقوط سامره، توسط آشور فتح شدند، که نشان می‌دهد برنامه‌ریزی برای جابجایی سال‌ها طول کشیده تا به اجرا درآید.[۵] در همان زمان، مردم از سایر نقاط امپراتوری در مناطق خالی از سکنه استان سامریه که در آن زمان آشوری بود، اسکان داده شدند.[۱۳]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ Radner 2012.
  2. ↑ Radner 2012, Deporting political enemies.
  3. 1 2 3 4 Radner 2012, The implementation of the resettlement policy.
  4. 1 2 Radner 2018, 9:57.
  5. 1 2 3 4 5 Radner 2018, 0:51.
  6. ↑ Oded 1979, pp. 75–77.
  7. ↑ Oded 1979, p. 77.
  8. ↑ Radner 2012, Improving the empire.
  9. ↑ Oded 1979, p. 99.
  10. ↑ Oded 1979, p. 104.
  11. ↑ Oded 1979, p. 108.
  12. 1 2 3 4 Reid 1908.
  13. 1 2 Gottheil et al. 1906.

منابع

  • Gottheil, Richard; Ryssel, Victor; Jastrow, Marcus; Levias, Caspar (1906). "Captivity, or Exile, Babylonian". دانشنامه یهودی. Vol. 3. New York: Funk & Wagnalls Co.
  • Oded, Bustenay (1979). Mass deportations and deportees in the Neo-Assyrian empire. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag. ISBN 3-88226-043-2.
  • Radner, Karen (2012). "Mass deportation: the Assyrian resettlement policy". Assyrian empire builders. کالج دانشگاهی لندن.
  • Radner, Karen (2018). Focus on Population Management (video). Organising an Empire: The Assyrian Way. دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ. Archived from the original on 2018-05-09. Retrieved 2018-05-09 – via کورسرا.
  • Reid, George (1908). "Captivities of the Israelites". دانشنامه کاتولیک. New York: دانشنامه کاتولیک.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.