سیباریس

سیباریس در سال ۷۲۰ قبل از میلاد به عنوان شهری در آخائیا در شمال پلوپونز تأسیس شد.^[۴] آخائی‌ها با تعدادی از تروزنی‌ها همراه بودند که در نهایت توسط آخائی‌های پرتعدادتر اخراج شدند. ^[۵] استعمار آخائی دومین موج مهاجرت بزرگ از یونان به سمت غرب پس از موج مهاجرت ایوبی‌ها بود که در عوض بر سواحل ایونی (متاپونتوم، پوزیدونیا، سیباریس، کروتون) متمرکز شدند.^[۶] آخائی‌ها، مانند دیگران، انگیزه استعمار یونان را کمبود زمین قابل کشت در منطقه کوهستانی خود و فشار جمعیت می‌دانستند.

صحت نام بنیانگذار (اوئکیست) نامشخص است زیرا استرابون تنها منبع است و ممکن است تحریفی از [ساگار]یس یا [سیبار]یس باشد. ظاهر حروف Wiis روی سکه‌های پوزئیدونیا، مسئله را پیچیده‌تر می‌کند. ^{[۷] [B]} این به عنوان تأییدی بر روایت استرابون تفسیر شده است زیرا تصور می‌شود پوزئیدونیا مستعمره سیباریس بوده است. ^[۸]

سیباری‌ها به دلیل زمین‌های کشاورزی حاصلخیز و سیاست پذیرش بیگانگان در میان شهروندان خود، ثروت و جمعیت زیادی را گرد هم آوردند. این شهر بزرگ‌ترین شهر یونانی در ایتالیا بود و احتمالاً ۳۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشته است ^[۹] اگرچه دیگران این رقم را ۱۰۰۰۰۰ نفر می‌دانند. محیط شهر پنجاه استادیا (بیش از ۶ مایل (۹٫۷ کیلومتر) بود) و مساحت تقریبی ۵۰۰ هکتار (۱٬۲۰۰ جریب فرنگی). ^[۱۰]

سیباری‌ها همچنین قدرت مسلط در منطقه بودند و بر ۴ قبیله و ۲۵ شهر حکومت می‌کردند. ^[۴] سیباری‌ها سلطه خود را در سراسر شبه جزیره تا دریای تیرنی گسترش دادند، جایی که گمان می‌رود مستعمرات خود، پوزیدونیا، ^[۱۱] لائوس ^[۱۲] و سیدروس را تأسیس کرده باشند. ^[۱۳] پوزیدونیا تقریباً در سال ۶۰۰ قبل از میلاد تأسیس شد، ^{[۱۴] [۱۵]} در نیمه دوم قرن هفتم قبل از میلاد، سیباری‌ها پناهگاه آتنا در تیمپونه دلا موتا را از اوینتری‌ها به عنوان آکروپولیس خود، واقع در ۱۵ کیلومتری شمال غربی، به دست گرفتند و در آنجا مرتباً جشنواره‌های بزرگی را جشن می‌گرفتند. ^[۱۶]

توصیف ثروت و تجمل سیباریس در ادبیات باستان فراوان است. اسمیندیریدس شهروند برجسته‌ای بود که هرودوت ادعا می‌کند در تجمل‌گرایی از همه مردان دیگر پیشی گرفته است. ^[۱۷] دیودوروس او را ثروتمندترین خواستگار دختر کلیستنس سیسیونی توصیف می‌کند. او با کشتی‌ای پنجاه پارویی که توسط بردگان خودش هدایت می‌شد، از سیباریس به سیسیون رفت و حتی از نظر تجمل از خود کلیستنس نیز پیشی گرفت. ^[۱۸] آتنائوس ادعا می‌کند که همراهان او شامل هزار برده، ماهیگیر، پرنده‌گیر و آشپز بودند. ^[۱۹] با این حال، اطلاعات او باید نادرست باشد زیرا ادعا می‌کند که به هرودوت استناد می‌کند، که چنین تعدادی را ذکر نمی‌کند. ^[۲۰] کلودیوس آلیانوس حتی ادعا می‌کند که اسمیندیریدس نمی‌توانست روی تختی از گلبرگ‌های گل رز بخوابد زیرا باعث تاول زدن او می‌شد. ^[۲۱] یکی دیگر از سیباری‌ها که به نام شناخته می‌شود، آلسیمنس است. یک ارسطوی دروغین اشاره می‌کند که گفته می‌شود او یک شنل بسیار گران‌قیمت را به عنوان نذر به معبد هرا در لاسین اهدا کرده است. ^[۲۲] در اینجا آتنائوس نیز اطلاعات را تحریف می‌کند: او داستان را به جای شایعه، واقعی می‌داند و آن را به ارسطوی واقعی نسبت می‌دهد.

جاستین از اتحاد سیباریس با دیگر مستعمرات آخایی، متاپونتوم و کروتون، علیه مستعمره ایونی سیریس، یاد می‌کند. این اتحاد منجر به فتح سیریس در اواسط قرن ششم پیش از میلاد شد. ^[۲۳] در نیمه دوم قرن ششم پیش از میلاد، سیباریس شروع به ضرب اولین سکه‌های خود کرد که قدیمی‌ترین آنها تقریباً به ۵۳۰ سال پیش از میلاد برمی‌گردد. این سکه‌ها از استاندارد وزن آخایی استفاده می‌کردند که با دیگر مستعمرات آخایی، کروتون، کالونیا و متاپونتوم، مشترک بود. ^[۲۴]

تصور می‌شود یکی از اولین قوانین مالکیت معنوی مستند مشابه قوانین ثبت اختراع مدرن، در قرن ششم پیش از میلاد در سیبریس وضع شده باشد تا از آثار آشپزی سرآشپزها یا نانواها به مدت ۱ سال محافظت کند.^[۲۵]

دیودوروس سیسیلی می‌نویسد که حکومت الیگارشی شهر در سال ۵۱۰/۵۰۹ پیش از میلاد سرنگون شد. توسط یک رهبر محبوب به نام تلیس (هرودوت او را به عنوان یک ستمگر توصیف می‌کند ^[۲۶]). او سیباریت‌ها را متقاعد کرد که ۵۰۰ شهروند ثروتمند را تبعید و ثروت آنها را مصادره کنند. شهروندان تبعیدی به محراب‌های کروتون پناه بردند. تلیس از کروتونی‌ها خواست که تبعیدیان را به دلیل تهدید جنگ بازگردانند. کروتونی‌ها تمایل داشتند تبعیدیان را برای جلوگیری از جنگ تسلیم کنند، اما فیثاغورث آنها را متقاعد کرد که از التماس‌کنندگان محافظت کنند. در نتیجه، سیباریت‌ها با ۳۰۰۰۰۰ نفر به سمت کروتونی‌ها لشکرکشی کردند، که ارتش آنها به رهبری میلو ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. تعداد ارتش ارائه شده توسط دیودوروس (مشترک با استرابون) باید حتی از تعداد جمعیت نیز اغراق‌آمیزتر بوده باشد. با وجود اینکه تعداد آنها بسیار کمتر بود، کروتونی‌ها در نبرد پیروز شدند و هیچ اسیری نگرفتند و بیشتر سیباریت‌ها را کشتند. پس از پیروزی، آنها سیباریت‌ها را غارت و ویران کردند. به گفته استرابون، بین نبرد و غارت، دو ماه یا نه روز فاصله بوده است. به احتمال زیاد، سیباری‌ها در این مدت، تلیس و حامیانش را اعدام کردند. ^[۲۷]

والتر بورکرت صحت روایت دیودوروس سیسیلی را زیر سؤال می‌برد. منطقی نبود که تلیس ابتدا مخالفان خود را تبعید کند و سپس خواستار بازگشت آنها شود. او استدلال می‌کند که عناصر داستان شبیه تراژدی‌های تخیلی است. ^[۲۸] نسخه هرودوت مختصرتر است و شامل فیثاغورث نمی‌شود، اما ادعا می‌کند که کروتونی‌ها از دوریئوس کمک دریافت می‌کردند. ^[۲۶]

استرابون ادعا می‌کند که کروتونیات‌ها مسیر رودخانه کراتیس را منحرف کردند تا سیباریس را به زیر آب ببرند. ^[۴] کراتیس شن و سنگریزه‌های درشت را در کانال خود حمل می‌کند و اگر ادعای استرابون درست باشد، این مواد هنگام غرق شدن شهر توسط رودخانه به صورت رسوب در بالای شهر رسوب کرده‌اند. تجزیه و تحلیل نمونه‌های مغزه گرفته شده از این محل، چنین رسوبات رودخانه‌ای را مستقیماً در بالای شهر سابق پیدا نکرد و دفن سیباریس به احتمال زیاد ناشی از فرآیندهای طبیعی مانند رسوب‌گذاری رودخانه‌ای در بالای ساحل بوده است. ^[۲۹]

پس از نابودی آن، ساکنان بازمانده به مستعمرات خود لائوس و سیدروس پناه بردند. ^[۱۳] فرض بر این است که برخی نیز به پوزیدونیا گریختند، زیرا در اوایل قرن پنجم، سکه‌های پوزیدونیا استاندارد وزن آخایی و گاو نری را که روی سکه‌های سیباری دیده می‌شود، پذیرفتند. ای.جی. گراهام فکر می‌کند که تعداد پناهندگان به اندازه کافی زیاد بوده است که نوعی سینوسیسم بین پوزیدونی‌ها و سیباری‌ها، احتمالاً به شکل یک همزیستی، رخ داده باشد. ^[۳۰] سیباریس، همان‌طور که دیودوروس و استرابون ادعا کردند، کاملاً نابود نشد، بلکه به یک «متحد» وابسته به کروتون تبدیل شد. سکه‌های «اتحاد» نماد سه‌پایه کروتون را در یک طرف و نماد گاو نر سیباریس را در طرف دیگر نشان می‌دهند. شواهد ادبی از آریستوکسنوس گواهی بر فیثاغورثی‌هایی است که ظاهراً پس از تسخیر سیباریس توسط کروتون، به آن نقل مکان کردند. ^[۳۱]

دیودوروس سیسیلی اشاره می‌کند که کروتون در سال ۴۷۶/۴۷۵ پیش از میلاد دوباره سیباریس را محاصره کرد. سیباری‌ها از هیرو اول، حاکم مستبد سیراکوز، درخواست کمک کردند. هیرو برادرش پولیزلوس را به فرماندهی ارتشی برای کمک به سیباری‌ها گماشت، زیرا انتظار داشت که او توسط کروتونی‌ها کشته شود. پولیزلوس به این موضوع مشکوک شد، از رهبری لشکرکشی خودداری کرد و به ترون، حاکم مستبد آکراگاس، پناه برد. ^[۳۲] دیودوروس اشاره بیشتری به نقشه هیرو برای کمک به سیباری‌ها نمی‌کند، که نشان می‌دهد سیباری‌ها دوباره شکست خوردند. با این حال، طبق گفته تیمائوس و دو اسکولیا، پولیزلوس در شکستن محاصره سیباری‌ها موفق بود و بعداً هنگامی که به توطئه برای انقلاب متهم شد، به آکراگاس گریخت. ^[۳۳]

صرف نظر از نتایج محاصره سال ۴۷۶ پیش از میلاد، به نظر می‌رسد که سیبریایی‌ها مجبور شدند در مقطعی بین آن سال و ۴۵۲/۴۵۱ شهر خود را ترک کنند. دیودوروس می‌نویسد که سیباری‌ها شهر خود را در محل سابقش در سال ۴۵۲/۴۵۱ پیش از میلاد تحت رهبری یک تسالیایی دوباره بنا نهادند. ^[۳۴] تصور می‌شود که پوزیدونیا سهم عمده‌ای در این امر داشته است، زیرا سکه‌های شهر جدید شباهت زیادی به سکه‌های پوزیدونیا دارند. احتمالاً یک پیمان دوستی بین سیباری‌ها، متحدانش و سردایوی‌ها (قومی ناشناخته) به این تأسیس جدید برمی‌گردد، زیرا پوزیدونیا ضامن این پیمان بود. ^[۳۵] در نهایت، سیباری‌ها دوباره در سال ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد توسط کروتونی‌ها از شهر جدیدشان رانده شدند.^[۳۴]

آنچه بعداً اتفاق افتاد، باز هم نامشخص است. به گفته دیودوروس، سیباری‌ها از اسپارت و آتن درخواست کمک کردند تا شهرشان را دوباره اشغال کنند. آنها با کمک آتن و برخی دیگر از شهرهای پلوپونز، شهر توریی را در نزدیکی محل سیباریس تأسیس کردند. به زودی درگیری بین سیباری‌ها و سایر مستعمرات توریی بر سر امتیازاتی که سیباری‌ها از آن برخوردار بودند، درگرفت. عملاً همه سیباری‌ها توسط سایر مستعمرات که تعدادشان بیشتر و قدرتمندتر بود، کشته شدند. ^[۳۶] برخی از سیباری‌ها موفق به فرار شدند و اندکی پس از سال ۴۴۴ پیش از میلاد، سیباریس را در تریی‌ها تأسیس کردند. ^[۳۷]

درخواست کمک از سوی سیباری‌ها باید پس از انعقاد صلح سی ساله در اوایل بهار ۴۴۵ پیش از میلاد صورت گرفته باشد، زیرا درخواست کمک در حالی که اسپارت و آتن هنوز در حال جنگ با یکدیگر بودند، منطقی نبود. ^[۳۸] در حالی که دیودوروس تنها یک سفر اکتشافی را برای تأسیس توری معرفی می‌کند، استرابون می‌نویسد که آتنی‌ها و دیگر استعمارگران یونانی ابتدا در سیباریس زندگی می‌کردند و تنها پس از اخراج سیباری‌ها، توری را تأسیس کردند. ^[۴] تحقیقات مدرن، روایت استرابون را تأیید می‌کند و دو سفر اکتشافی را شناسایی می‌کند. در سال‌های ۴۴۶/۴۴۵ پیش از میلاد، آتن لشکرکشی خود را برای تقویت جمعیت موجود سیبریس فرستاد. در تابستان ۴۴۵ پیش از میلاد، درگیری بین دو گروه منجر به سقوط سیباری‌ها شد. در سال ۴۴۴/۴۴۳ پیش از میلاد، آتنی‌ها و دیگر استعمارگران جدید، شهر را به یک بنیاد جدید به نام توری تبدیل کردند. این شهر یک قانون اساسی دموکراتیک جدید دریافت کرد که برای ده قبیله مقرراتی وضع می‌کرد، اما شامل سیباری‌ها نمی‌شد. ^[۳۹]

برخلاف هرودوت، دیودوروس و نویسندگان اولیه یونان باستان، نویسندگان بعدی دوره روم، سیباری‌ها را محکوم کردند. آلیانوس، استرابون و به ویژه آتنایوس، نابودی سیباری‌ها را انتقام الهی از سیباری‌ها به دلیل غرور، تکبر و تجمل بیش از حد آنها می‌دانستند. آتنایوس غنی‌ترین منبع برای حکایات مربوط به سیباری‌ها است. به گفته او، آنها دیگ آشپزخانه را اختراع کردند و در مفهوم مالکیت معنوی پیشگام بودند تا اطمینان حاصل شود که آشپزها می‌توانند به مدت یک سال تمام منحصراً از غذاهای مخصوص خود سود ببرند. آنها همیشه با ارابه سفر می‌کردند، اما همچنان سفر یک روزه سه روز طول می‌کشید. جاده‌های منتهی به ویلاها در حومه شهر مسقف بودند و کانال‌ها شراب را از تاکستان‌ها به انبارهای نزدیک دریا منتقل می‌کردند. ^[۴۰] قطعه‌ای از کمدین متاژنس که او نقل می‌کند، یک سیباری را نشان می‌دهد که در مورد رودخانه‌های واقعی غذا که از شهر عبور می‌کنند، لاف می‌زند.

آتنائوس نه تنها نمونه‌های زیادی برای نشان دادن انحطاط سیباریت‌ها ارائه می‌دهد، بلکه استدلال می‌کند که تجمل‌گرایی و گناهان بیش از حد آنها منجر به نابودی آنها شد. به گفته آتنائوس، سفیران سیباریت‌ها (که یکی از آنها آمیریس نام داشت) با پیشگوی دلفی مشورت کردند و او پیشگویی کرد که اگر آنها به انسان بیش از خدایان احترام بگذارند، جنگ و درگیری داخلی در انتظار آنها خواهد بود. ^[۴۱] بعداً او از فیلارخوس نقل می‌کند که نوشته است سیباریت‌ها با کشتن سی سفیر از کروتون و دفن نکردن آنها، خشم هرا را برانگیختند. او همچنین از هراکلیدس نقل می‌کند که خشم الهی را به قتل هواداران تلیس در محراب خدایان نسبت می‌دهد. ظاهراً هراکلیدس اشاره کرده است که سیباریت‌ها سعی کردند با جذب ورزشکاران به بازی‌های عمومی خود با جوایز بیشتر، جایگزین بازی‌های المپیک شوند. ^[۴۲] مستقیم‌ترین پیوند بین تجمل و فساد در حکایت آتنائوس در مورد شکست سیباریت‌ها مشهود است: سوارکاران سیباریت برای سرگرمی خود، اسب‌های خود را برای رقصیدن با موسیقی فلوت آموزش دادند. هنگامی که ارتش کروتونیات از نوازندگان فلوت خود خواست که موسیقی بنوازند، اسب‌های سیباریت‌ها به همراه سوارانشان به سمت کروتونیات‌ها دویدند. ^[۴۳] استرابون «تجمل و گستاخی» سیباریت‌ها را دلیل شکست آنها می‌داند. ^[۴] کلودیوس آلیانوس سقوط سیباریت‌ها را به تجمل آنها و قتل یک نوازنده لوت در محراب هرا نسبت می‌دهد. ^[۴۴]

ونسا گورمن هیچ اعتباری به این روایت‌ها نمی‌دهد زیرا گناهان کبیره که به دنبال آن عذاب الهی رخ می‌دهد، عناصر رایج داستان‌های تخیلی در آن زمان بودند. ^[۴۵] علاوه بر این، او و رابرت گورمن به آتنایوس به عنوان منشأ روایت‌های اغراق‌آمیز به جای مورخانی که او به آنها استناد کرده است، اشاره می‌کنند. او جزئیات روایت‌های اصلی را تغییر داد، نوشته‌های خود را به عنوان نوشته‌های مورخان گذشته پنهان کرد و اطلاعات جدیدی را برای تطبیق با استدلال خود مبنی بر اینکه تجمل منجر به فاجعه می‌شود، اختراع کرد. این مفهوم تریفه نامیده می‌شد و در زمان او، در آغاز قرن دوم میلادی، یک باور رایج بود. ^[۴۶] پیتر گرین نیز استدلال می‌کند که این روایت‌ها به احتمال زیاد اختراعات اخلاق‌گرایان هستند. او خاطرنشان می‌کند که ثروت طبیعی عظیم شهر دلیل محتمل‌تری برای حمله کروتون به آن بود. ^[۴۷]

این ارتباط سیباریس با تجمل بیش از حد به زبان انگلیسی نیز منتقل شد، به طوری که کلمات "سیباریت" و "سیباریتیک" به ضرب‌المثل‌هایی برای تجمل گرایی مجلل و لذت جویی‌های بی حد و حصر تبدیل شدند. داستانی که در کتاب "فرهنگ زبان انگلیسی" نوشته ساموئل جانسون ذکر شده است، به حکایت آلیانوس دربارهٔ اسمیندیریدس اشاره دارد. در این داستان از یک سیباریس یاد می‌شود که روی تختی از گلبرگ‌های گل رز خوابیده است، اما به دلیل تا شدن یکی از گلبرگ‌ها قادر به خوابیدن نیست. ^[۴۸]