شبه‌جزیره تاسمان

شبه‌جزیره تاسمان
توراکانا / شبه‌جزیره تاسمان
«ستون توتم» در دماغه هوی در شبه‌جزیره تاسمان. صخره‌های لنترنز (The Lanterns) و صخره‌های هیپولیت در پشت آن دیده می‌شوند.
موقعیت در جنوب شرقی تاسمانی
موقعیتجنوب شرقی تاسمانی، استرالیا
مختصات جغرافیایی۴۳°۰۵′۲۴″ جنوبی ۱۴۷°۵۰′۲۴″ شرقی / ۴۳٫۰۹۰۰۰°جنوبی ۱۴۷٫۸۴۰۰۰°شرقی / -43.09000; 147.84000
مساحت۶۶۰ کیلومتر مربع (۲۵۰ مایل مربع)
زمین‌شناسیدیاباز
Designation
وبگاه 

شبه‌جزیره تاسمان (انگلیسی: Tasman Peninsula)، که به‌طور رسمی با نام توراکانا / شبه‌جزیره تاسمان شناخته می‌شود،[۱] یک شبه‌جزیره واقع در جنوب شرقی تاسمانی در استرالیا است که از طریق بزرگراه آرتور در فاصلهٔ تقریبی ۷۵ کیلومتر (۴۷ مایل) در جنوب شرقی هوبارت قرار دارد.

شبه‌جزیره تاسمان در جنوب و غرب شبه‌جزیره فارستیر واقع شده و از طریق یک باریکه خشکی به نام تنگه شاهین به آن متصل می‌شود. خودِ این بخش نیز توسط باریکه‌ای دیگر به نام ایست بی نک (East Bay Neck)، در نزدیکی شهر دانلی (که در فاصلهٔ تقریبی ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) جاده‌ای از هوبارت قرار دارد) به خاک اصلی تاسمانی می‌پیوندد. این شبه‌جزیره در محاصرهٔ آب‌ها قرار دارد: از شمال به خلیج نورفولک، از شمال غربی به خلیج فردریک هنری، از غرب و جنوب به خلیج استورم و از شرق به دریای تاسمان.

توصیف

شهرهای کوچک بسیاری در شبه‌جزیره تاسمان قرار دارند که بزرگ‌ترین آن‌ها نوبینا و کونیا هستند. مراکز کوچک‌تر شامل پری‌مایدنا (Premaydena)، های‌کرافت (Highcroft) و استورم‌لی (Stormlea) می‌شوند. پارک حفاظت‌شده که در بزرگراه اصلی در تارانا (Taranna) واقع شده، در کنار میراث جهانی سایت‌های زندان استرالیا و شماری از سواحل، از جاذبه‌های گردشگری محبوب منطقه به‌شمار می‌رود.[۲]

منطقه دولت محلی این ناحیه، شورای تاسمان است. مساحت شبه‌جزیره و همچنین مساحت منطقهٔ دولت محلی برابر با ۶۶۰ کیلومتر مربع (۲۵۰ مایل مربع) است.

تاریخچه

نام اصلی این منطقه «توراکانا» است. ساکنان بومی این ناحیه پیش از ورود اروپاییان، مردم بومیان تاسمانی بودند. قلمرو آن‌ها شامل مناطقی بود که امروزه به نام شبه‌جزیره‌های تاسمان و فارستیر شناخته می‌شوند. مردم بومیان تاسمانی بخشی از گروه زبانی بزرگتر «پارداره‌رم» (Paredarerme) بودند که قلمروشان بخش بزرگی از کرانهٔ شرقی تاسمانی را در بر می‌گرفت. این منطقه پس از استعمار، به یاد کاشف هلندی، آبل تاسمان نام‌گذاری شد، اما از مارس ۲۰۲۱ نامی دوگانه (توراکانا / شبه‌جزیره تاسمان) یافت.[۳]

نخستین سکونتگاه اروپایی در این شبه‌جزیره، پورت آرتور در اوایل دهه ۱۸۳۰ بود. این مکان بدین سبب به عنوان یک مستعمره کیفری برگزیده شد که از نظر جغرافیایی از باقی مستعمره جدا افتاده بود، اما دسترسی دریایی به آن آسان‌تر از دیگر محل تبعید ثانویه، یعنی لنگرگاه مکوایر در ساحل غربی بود (که در نتیجه می‌شد آنجا را تعطیل کرد). این منطقه همچنین دارای منابع عالی چوب برای کشتی‌سازی و کارهای ساختمانی عمومی و لنگرگاهی عمیق و پناهگاه‌مانند بود که کشتی‌های جنگی بریتانیایی می‌توانستند در آن تعمیر شوند. دسترسی‌ناپذیری آن با استقرار نگهبانان و سگ‌های نگهبان در «تنگه شاهین» تشدید می‌شد تا از فرار هرگونه محکوم جلوگیری شود. با این حال، شمار اندکی موفق به فرار شدند، از جمله یاغی جنگل‌نشین (bushranger)، مارتین کش.

محوطه تاریخی معادن زغال‌سنگ که در نزدیکی نوک شمال غربی شبه‌جزیره واقع شده، در اصل محل یک معدن زغال‌سنگ بود که توسط محکومان اداره می‌شد.

سکونتگاه کیفری پورت آرتور اکنون یک جاذبه گردشگری است. همانند بیشتر نقاط دیگر این ایالت، گردشگری صنعتی بزرگ محسوب می‌شود. پیاده‌گردی در طبیعت (Bushwalking) نیز در زمین‌های اغلب ناهموار منطقه محبوبیت دارد؛ به‌ویژه نقاط تماشایی مانند دماغه رائول و دماغه پیلار در منتهی‌الیه جنوب غربی و جنوب شرقی شبه‌جزیره، که توسط ورودی پورت آرتور از هم جدا شده‌اند.

صنعت محلی

در دوران میان برچیده شدن سکونتگاه کیفری و ظهور صنعت گردشگری نوین، مردم منطقه بیشتر به صنایع چوب و ماهیگیری اشتغال داشتند. ناهمواری زمین و نوع خاک مانع کشاورزی در مقیاس بزرگ می‌شد، اگرچه باغداری و کشاورزی عمومی در مکان‌های مناسب انجام می‌شد و همچنان می‌شود. این منطقه تا زمان راه‌اندازی خدمات منظم کشتی‌های بخار رودخانه‌ای میان آنجا و هوبارت در دهه ۱۸۸۰، بسیار منزوی باقی ماند. این خدمات با آغاز صنعت گردشگری به پورت آرتور (زمانی که کشتی‌های بخار اقیانوس‌پیما در همان دهه ۱۸۸۰ شروع به پهلوگیری در هوبارت کردند) تشویق و تقویت شد. در بازه زمانی ۱۹۰۰ تا دهه ۱۹۳۰، متصدی اصلی خدمات‌رسانی به منطقه، «شرکت کشتی‌رانی کانال هیوون و شبه‌جزیره» بود که مالک چندین شناور از جمله شناور همچنان موجودِ «ام‌وی کارتلا» بود.

محیط زیست

طاق تاسمان و شکاف ساحلی، پارک ملی تاسمان.

گیاهان

«ماده‌بلوط دماغه پیلار» درختچه یا درخت کوچکی است کمیاب که تنها در پارک ملی تاسمان یافت می‌شود؛ جایی که رویشگاه آن به منطقۀ «دماغه پیلار» در شبه‌جزیره تاسمان و «جزیره تاسمان» محدود است.[۴]

پرندگان

این شبه‌جزیره بخشی از «منطقه مهم پرندگان جنوب شرق تاسمان» را تشکیل می‌دهد که توسط انجمن جهانی پرندگان بدین عنوان شناخته شده است. دلیل این نام‌گذاری، اهمیت منطقه در حفاظت از طیفی از پرندگان جنگلی، به‌ویژه طوطی تیزپرواز و خال‌سفید چهل‌خال است که هر دو گونه در خطر انقراض به شمار می‌روند.[۵]

شیطان تاسمانی

اگرچه این منطقه بیشتر به خاطر پیشینۀ کیفری و تبعیدگاه بودنش شهرت دارد، اما اکنون منطقه‌ای کلیدی در نبرد برای نجات شیطان تاسمانی از انقراضِ ناشی از نوع جدیدی از سرطان منتقل‌شونده به نام تومور صورتی شیطان تاسمانی (دویل فیشیال تومور دیزیز) (DFTD) است. جداافتادگیِ این ناحیه از خاک اصلی تاسمانی (جایی که DFTD بدون مهار شیوع یافته و بیش از نیمی از تمام شیطان‌ها را کشته است) شرایطی ایده‌آل برای حفظ جمعیتی سالم و وحشی از شیطان‌های تاسمانی فراهم کرده است. این کار در قالب پروژه‌ای انجام می‌شود که پارک محلی حفاظت از شیطان تاسمانی در تارانا و دانشمندان دولتی و دانشگاهی در آن مشارکت دارند.

خط ساحلی

خط ساحلی ناهموار این منطقه صحنۀ شماری از کشتی‌شکستگی‌ها بوده است. دو کشتی بخار بزرگ اقیانوس‌پیما پس از برخورد با صخره‌های هیپولیت در نزدیکی ساحل شرقی غرق شدند: کشتی «تاسمان» در سال ۱۸۸۳ و کشتی «نورد» در سال ۱۹۱۵.[۶] «خلیج مانرو» در شمال دماغه پیلار، نام خود را از کشتی بارک آمریکایی «جیمز مانرو» گرفته است که در سال ۱۸۵۰ در آنجا درهم‌شکست.

شبه‌جزیره تاسمان به خاطر خط ساحلی شرقی ناهموارش شهرت دارد و بخش بزرگی از آن اکنون در محدودۀ پارک ملی تاسمان قرار گرفته است. در تنگه شاهین، آرایش‌های سنگی عجیب بسیاری وجود دارد، از جمله «آشپزخانه شیطان»، «طاق تاسمان»، «حفره فوران» و سنگ‌فرش موزاییکی. در سمت جنوبی‌تر، بلندترین پرتگاه‌های دریایی نیمکره جنوبی قرار دارند که در دماغه پیلار تا ارتفاع ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) از سطح دریای تاسمان سر بر آورده‌اند.[۷]

این شبه‌جزیره دارای نقاط برجسته‌ای برای موج‌سواری در دماغه رائول، ساحل رورینگ و شیپسترن بلاف است.

یک نقشۀ تاریخی پیمایشی موجود است که زمین‌شناسی و پوشش گیاهی شبه‌جزیره تاسمان، شبه‌جزیره فارستیر و جنوب شرقی رود کول را ترسیم می‌کند.[۸]

نگارخانه

پیوند به بیرون

  1. الگو:Gazette TAS
  2. [(https://web.archive.org/web/20151101220716/http://www.tasmanregion.com.au/) "Tasman Region"]. Port Arthur and Tasman Tourism Association. Archived from [(http://www.tasmanregion.com.au/) the original] on 1 November 2015. Retrieved 7 August 2015. {{cite web}}: Check |archive-url= value (help); Check |url= value (help)
  3. [(https://www.abc.net.au/news/2021-04-01/suicide-bay-renamed-cape-grim-tasmanian-aboriginal-massacre/100041282) "30 Aboriginal men were killed at 'Suicide Bay' — now it's being renamed"]. abc.net.au (به انگلیسی). 2021-03-31. Retrieved 2021-04-01. {{cite web}}: Check |url= value (help)
  4. [(http://www.dpiw.tas.gov.au/inter.nsf/Attachments/SROS-6VH35M/$FILE/Allocasuarina%20crassa.pdf) "Allocasuarina crassa"]. Threatened Flora of Tasmania. Department of Primary Industries and Water, Tasmania. Retrieved 3 November 2011. {{cite web}}: Check |url= value (help)
  5. [(https://archive.today/20120722071823/http://www.birdata.com.au/iba.vm) "IBA: South-east Tasmania"]. Birdata. Birds Australia. Archived from [(http://www.birdata.com.au/iba.vm) the original] on 22 July 2012. Retrieved 13 October 2011. {{cite web}}: Check |archive-url= value (help); Check |url= value (help)
  6. [(https://www.abc.net.au/news/2024-04-21/diving-the-hippolyte-rocks-tasmania-reef/103710344) Below the Hippolyte Rocks on the Tasman Peninsula lies a colourful reef full of coral, sponges and fish] ABC News, 21 April 2024. Retrieved 21 April 2024.
  7. [(http://www.discovertasmania.com.au/about/national-parks-and-wilderness/tasman-national-park) "Tasman National Park"]. Discover Tasmania. Tourism Tasmania. Retrieved 7 August 2015. {{cite web}}: Check |url= value (help)
  8. [(http://stors.tas.gov.au/AF396-1-1086) "Libraries Tasmania - AF396-1-1086"]. {{cite web}}: Check |url= value (help)