شب بزرگ

شب بزرگ
پوستر اکران سینمایی
کارگردان	کمبل اسکات استنلی توچی
تهیه‌کننده	دیوید کرک‌پاتریک جاناتان فیلی
نویسنده	جوزف تروپیانو استنلی توچی
بازیگران	مینی درایور ایان هولم ایزابلا روسلینی کمبل اسکات تونی شالهوب استنلی توچی
موسیقی	گری دِمیکله
فیلم‌بردار	کن کلش
تدوین‌گر	سوزی المیگر
شرکت تولید	رایشر انترتینمنت تیمپانو پروداکشن
توزیع‌کننده	شرکت ساموئل گلدن
تاریخ‌های انتشار	۲۴ ژانویه ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-۰۱-۲۴) (ساندنس) ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۶ (۱۹۹۶-۰۹-۲۰) (ایالات متحده آمریکا)
مدت زمان	۱۰۷ دقیقه
کشور	ایالات متحده آمریکا
زبان	انگلیسی ایتالیایی
هزینهٔ فیلم	۴٫۱ میلیون دلار[۱]
فروش گیشه	۱۴٫۲ میلیون دلار[۲]

شب بزرگ یک فیلم کمدی درام آمریکایی محصول ۱۹۹۶ است که به‌طور مشترک توسط کمبل اسکات و استنلی توچی کارگردانی شده است.^[۳] داستان فیلم در دههٔ ۱۹۵۰ و در ساحل جرزی می‌گذرد و زندگی دو برادر مهاجر ایتالیایی را دنبال می‌کند که نقش آن‌ها را توچی و تونی شالهوب بازی می‌کنند. آن‌ها برای این‌که رستوران‌شان دیده شود و شهرت بیش‌تری پیدا کند، شبی را به پذیرایی رایگان از مهمانان اختصاص می‌دهند. بازیگران نقش‌های مکمل فیلم شامل مینی درایور، ایان هولم، ایزابلا روسلینی و الیسون جنی هستند.^[۳]

این فیلم به تهیه‌کنندگی دیوید کرک‌پاتریک و جاناتان فیلی برای شرکت ساموئل گلدن ساخته شد و با استقبال عمدتاً مثبت منتقدان روبه‌رو شد و در مجموع ۱۴ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. «شب بزرگ» نامزد دریافت «جایزهٔ بزرگ هیئت داوران» در جشنوارهٔ فیلم ساندنس و «جایزهٔ ویژهٔ بزرگ» در جشنوارهٔ فیلم آمریکایی دوویل شد. اسکات و توچی برندهٔ جایزهٔ حلقهٔ منتقدان فیلم نیویورک و جایزهٔ انجمن منتقدان فیلم بوستون برای بهترین کارگردان جدید شدند. توچی و جوزف تروپیانو نیز برندهٔ جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین فیلم‌نامهٔ اول شدند.

در دههٔ ۱۹۵۰ و در ساحل جرزی، دو برادر مهاجر ایتالیایی اهل کالابریا صاحب رستورانی به نام «پارادایس» هستند و آن را اداره می‌کنند. برادر بزرگ‌تر، پریمو، آشپزی درخشان و کمال‌گرا است که از انتظارات محدود و آمریکایی‌شدهٔ اندک مشتریان از آشپزی ایتالیایی دل‌زده است. پیشنهاد عمویشان برای بازگشت به رم و کمک در رستوران او، برای پریمو هرچه بیش‌تر جذاب می‌شود.

برادر کوچک‌تر، سِکوندو، مدیر رستوران است؛ مردی شیفتهٔ امکان‌هایی که این کسب‌وکار تازه و زندگی در آمریکا پیش رویشان گذاشته است. با وجود تلاش‌های سکوندو و غذاهای باشکوه پریمو، رستوران آن‌ها موفق به کسب شهرت و موفقیت نمی‌شود.

دشواری‌های سکوندو در تجارت باعث می‌شود نتواند به رابطه‌اش با دوست‌دخترش، فیلیس، تعهد بدهد و او به‌تازگی با گابریلا، همسر یکی از رقیبان، رابطه دارد. رستوران همسر او، «پاسکال»، با وجود—یا شاید به‌سببِ—غذاهای متوسط و بی‌الهامش، به موفقیت رسیده است.

سکوندو که برای سرپا نگه‌داشتن «پارادایس» درمانده شده، از پاسکال درخواست وام می‌کند. پاسکال طفره می‌رود و پیشنهاد قدیمیِ خود را تکرار می‌کند: این‌که برادران برای او کار کنند؛ پیشنهادی که سکوندو رد می‌کند، زیرا او و برادرش می‌خواهند رستوران خودشان را داشته باشند. با حرکتی که در ظاهر سخاوتمندانه به نظر می‌رسد، پاسکال اصرار می‌کند که خوانندهٔ محبوب ایتالیایی–آمریکایی، لوئیس پریما، را متقاعد خواهد کرد تا هنگام حضور در شهر، در «پارادایس» شام بخورد؛ با این فرض که حضور این چهرهٔ مشهور جَز، کسب‌وکار برادران را احیا خواهد کرد.

پریمو و سکوندو با تمام توان به تدارک این «شب بزرگ» می‌پردازند، تمام پس‌اندازشان را صرف غذا، نوشیدنی و تزئینات می‌کنند و افراد بسیاری، از جمله یک خبرنگار روزنامه و معشوقهٔ پریمو، را به ضیافتی مجلل دعوت می‌کنند که محور آن یک تیمبالو است. پریمو تمام دل و جانش را در هر بشقاب می‌ریزد و با نهایت دقت و مهارت آشپزی می‌کند.

در حالی که منتظر رسیدن پریما و همراهانش هستند، مهمانان از غذاهای نفیس لذت می‌برند و در جشنی باشکوه شرکت می‌کنند. اما ساعت‌ها می‌گذرد و روشن می‌شود که خوانندهٔ مشهور قرار نیست بیاید، هرچند خبرنگار که تحت تأثیر غذاها قرار گرفته، قول می‌دهد از روزنامه‌اش بخواهد منتقدی غذایی بفرستد تا به رونق رستوران کمک کند. فیلیس، سکوندو و گابریلا را در حال بوسیدن می‌بیند و به‌سوی ساحل می‌دود. هنگام رفتن گابریلا و پاسکال، او فاش می‌کند که پاسکال هرگز با لوئیس پریما تماس نگرفته بوده است.

در وبگاه راتن تومیتوز، این فیلم بر پایهٔ ۵۶ نقد، امتیاز تأیید ۹۷٪ را به دست آورده و میانگین امتیاز آن ۸٫۱ از ۱۰ است. اجماع منتقدان این وبگاه می‌گوید: «بازی‌ها در شب بزرگ فوق‌العاده‌اند و غذاها اشتهابرانگیز به نظر می‌رسند».^[۴] در متاکریتیک نیز فیلم بر اساس نظر ۲۳ منتقد، میانگین وزنی ۸۰ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عموماً مثبت» است.^[۵]

پیتر ترورز از مجلهٔ رولینگ استون فیلم را «ضیافتی سینمایی با بودجه‌ای اندک» توصیف کرد که «منوی آن شامل بازیگری، فیلم‌نامه و کارگردانی در بالاترین سطح است».^[۶]

راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز دربارهٔ فیلم نوشت: «شب بزرگ یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های مربوط به غذا است، اما در عین حال بسیار فراتر از آن می‌رود. این فیلم دربارهٔ غذا نه به‌عنوان یک موضوع، بلکه به‌مثابهٔ یک زبان است—زبانی که با آن می‌توان با خدایان سخن گفت، خلق کرد، اغوا کرد و به کمال دست یافت».^[۷]

مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به شب بزرگ در ویکی‌گفتاورد موجود است.

• شب بزرگ در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
• شب بزرگ در باکس آفیس موجو