شمائی

شمائی (تقریباً ۵۰ ق.م. – تقریباً ۳۰ م., عبری: שַׁמַּאי، Šammaʾy) که به عنوان شمائی پیر (שַׁמַּאי הַזָּקֵן) نیز شناخته می‌شود، یک دانشمند یهودی در قرن اول میلادی و شخصیت مهمی در اثر اصلی ادبیات ربانی یهودیت، میشنا بود. شمائی برجسته‌ترین معاصر حکیم و دانشمند هیلل بود.

مقبره‌ای با دو قبر لوکولوس در خرابه شمائی (خربة شماي) در کوه مرون،[۱] که به دوره‌های روم late و بیزانس اولیه تعلق دارد و توسط یک سنت قرون وسطی به عنوان آرامگاه شمائی شناخته شده است.[۲]

آموزش‌های او عموماً با آموزش‌های هیلل هم‌راستا بود، به جز در سه مسئله.[۳] هر دو در مورد یک اختلاف ربانی قبلی، که مربوط به قرار دادن دستان بر روی یک حیوان قربانی در روز عید بود، اختلاف داشتند که هیلل آن را مجاز می‌دانست.[۴] شاگردان آنها، که نظرات متفاوتی نسبت به استادان خود داشتند، در بسیاری از مسائل هلاخاهی دیگر اختلاف داشتند.[۴] مدرسه شمائی، که توسط شمائی تأسیس شده بود، تقریباً همیشه همراه با مدرسه هیلل، که توسط هلیل تأسیس شده بود، ذکر می‌شود. آنها از نظر بنیادی با یکدیگر اختلاف داشتند. با اینکه معاصر یکدیگر بودند، هیلل تقریباً ۶۰ ساله بود زمانی که شمائی متولد شد.

در حالی که واژه‌های "لیبرال" و "محافظه‌کار" ممکن است نتوانند به‌طور کامل تفاوت‌های جزئی مواضع آنها را بیان کنند، هیلل معمولاً به عنوان فردی با تفسیرهای نرم‌تر و منعطف‌تر نسبت به شمائی شناخته می‌شود. به عنوان مثال، در مسائلی مانند طلاق و رعایت شنبه، هیلل معمولاً رویکردی راحت‌تر و عملی‌تر اتخاذ می‌کرد و بر همدلی تأکید داشت. از سوی دیگر، شمائی تمایل داشت که در تفسیرهای خود سخت‌گیرتر باشد و به رعایت دقیق قانون اولویت بدهد.

تاریخچه

شمائی، همراه با هیلل معاصر خود، پس از آنکه ابطالیون و شمیا قدرت را رها کردند، نظارت بر سنهدرین را به عهده گرفتند.[۵] مکتب فکری شمائی به نام "خانه شمائی" (عبری: בית שמאי، بیت شمائی) شناخته شد، همانطور که مکتب هیلل به "خانه هیلل" (בֵּית הִלֵּל، بیت هلیل) معروف بود. پس از آنکه مناحم اسینی از سمت آو بیت دین (یا معاون رئیس) سنهدرین استعفا داد، شمائی به این سمت انتخاب شد، در حالی که هیلل در آن زمان ناسی (رئیس) بود. پس از مرگ هیلل، حدود سال ۱۰ میلادی، شمائی جای او را به عنوان رئیس گرفت، اما هیچ معاون رئیس از اقلیت انتخاب نشد و بدین ترتیب مکتب شمائی به تسلط کامل رسید. در این زمان شمائی "۱۸ فرمان" را مطابق با آرای خود صادر کرد. تلمود گزارش می‌دهد که زمانی که یکی از این فرمان‌ها را صادر کرد، برخلاف نظر هیلل، روز آن "برای اسرائیل به اندازه روز ساخت گوساله [طلایی] دردناک بود".[۶] طبق بیشتر نظرات، این فرمان‌ها که در پیوست نسخه آرت‌اسکرول میشنا در رساله شبات ذکر شده‌اند، به طهارت آیینی ترومه و افزایش جدایی بین یهودیان و غیر یهودیان پرداخته‌اند.

میراث

نوه هیلل، گملی‌ال، پس از شمائی در سال ۳۰ میلادی به سمت رئیس سنهدرین رسید، اما سنهدرین تا حدود سال ۷۰ میلادی تحت سلطه خانه شمائی باقی ماند (به شورای یمنا مراجعه کنید). گفته می‌شود که "صدایی از آسمان" قانونی بودن احکام خانه شمائی را باطل کرده است[۷]، که به همین دلیل یهودیت ربانی از هیلل پیروی کرده است.

شمائی در پیچیدگی‌های سیاسی و مذهبی سرزمین زادگاهش مشارکت فعال داشت. با طبعی سخت‌گیر، او ویژگی قاطعیت و سخت‌گیری در قانون را پرورش داد که در تضاد با صبر بی‌پایانی بود که گفته می‌شود رویکرد هیلل را متمایز می‌کرد.[۸] یک بار، هنگامی که یک غیر یهودی به او مراجعه کرد و خواست که به یهودیت (یا به گفته ه. فالک، یکتاپرستی نوحی) بر اساس شرطی بسیار کوتاه (یعنی "روی یک پا") تبدیل شود، که شمائی آن را غیرممکن می‌دانست، او متقاضی را طرد کرد؛ در حالی که هیلل او را به طور ملایم توبیخ کرد و گفت: "آنچه برای تو ناخوشایند است، برای دیگران نکن. این تمام تورات است. باقی توضیح است. برو و بیاموز." آن غیر یهودی در نهایت به یهودیت درآمد.[۹]

نگرش های مذهبی

شمائی توصیه می‌کرد که نگرش دوستانه‌ای به همه داشته باشیم. شعار او این بود: "مطالعه تورات خود را به یک تلاش دائمی تبدیل کن؛ کم صحبت کن، اما زیاد عمل کن؛ و هر انسان را با روحیه‌ای شاد پذیرش کن".[۱۰] او حتی نسبت به شاگردان خود نیز متواضع بود.

در سطح شخصی، دیدگاه‌های مذهبی شمائی به عنوان سخت‌گیر شناخته می‌شد. او می‌خواست پسرش را، در حالی که هنوز کودک بود، مطابق با قانون روزه در یوم کیپور قرار دهد؛ تنها از هدف خود به واسطه اصرار دوستانش منصرف شد.[۱۱] یک بار، هنگامی که عروسش در عید سوکوت پسری زایید، او سقف اتاقی که او در آن بود را شکست تا در انجا یک سوکا بسازد، تا نوه تازه‌متولد شده‌اش بتواند تکلیف مذهبی عید را انجام دهد.[۱۲]

در سیفر[۱۳] گفته شده است که شمائی بر سه آیه از کتاب مقدس تفسیر کرده است:

(۱) تفسیر تثنیه ۲۰:۲۰؛[۱۴]

(۲) تفسیر دوم سموئیل ۱۲:۹؛[۱۵] و

(۲) یا تفسیر لاویان ۱۱:۳۴ (که در سیفر به صورت ناشناس داده شده است، اما مبنای هلاخای شمائی است که در اورلاه ۲:۵ نقل شده است)، یا تفسیر خروج ۲۰:۸ ("یادآوری شنبه") (که در مِخیلتا[۱۶] به نام العزر بن حنینیا داده شده است، اما باید از شمائی ناشی شده باشد که با عادت خود در آماده‌سازی برای شنبه مطابقت دارد).

پانویس

  1. ↑ "Virtual World Project (Creighton University)". Retrieved 1 March 2019.
  2. ↑ Eric Meyers (2014). Steven Fine; Aaron Koller (eds.). The Use of Archaeology in Understanding Rabbinic Materials: An Archaeological Perspective. Studia Judaica (Book 73). Walter de Gruyter. pp. 312–313. ISBN 9781614514855.
  3. ↑ Babylonian Talmud (Shabbat 15a), where it says that they disputed only in three matters: a) the amount of flour needed to constitute the separation of the dough-portion; b) the amount of drawn water that would disqualify a ritual bath (mikveh); c) whether or not a woman who had her natural purgation is able to defile foods through touch retrospectively.
  4. 1 2 Jerusalem Talmud (Hagigah 2:2 [10b; 12a])
  5. ↑ Max Radin, "Roman Knowledge of Jewish Literature", The Classical Journal, vol. 13, no. 3 (Dec., 1917), p. 164 (note 2) concludes: "From the combination Pollio and Sameas, in the passage quoted, it is evident that Josephus had in mind the pair Abtalyon and Shemayah, who preceded Hillel and Shammai as heads of the Sanhedrin (Mishnah Avot 1:10)."
  6. ↑ Shabbat, 17a
  7. ↑ Yerushalmi Berakhot, 1:4
  8. ↑ "Rabbi Hillel - (Intro to Judaism) - Vocab, Definition, Explanations | Fiveable". library.fiveable.me. Retrieved 2025-06-26.
  9. ↑ Shabbat, 31a
  10. ↑ Avoth, 1:15
  11. ↑ Yoma, 77b
  12. ↑ Sukkah, 28a
  13. ↑ Sifre Deuteronomy, §203
  14. ↑ Tosefta, Eruvin, 3:7
  15. ↑ Kiddushin, 43a
  16. ↑ Mekhilta, Yitro, 7 (ed. Weiss, p. 76b)
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.