شورش در اینگوشتیا
| Insurgency in Ingushetia | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| بخشی از جنگ دوم چچن و شورش در قفقاز شمالی | |||||||
 | |||||||
| |||||||
| طرف‌های درگیر | |||||||
|
| |||||||
| فرماندهان و رهبران | |||||||
 ولادیمیر پوتین (2007–2008; 2012–2015) دمیتری مدودف (2008–2012) مراد زیازیکوف (2007–2008) یونس بیک یوکوروف (2008–2015) |
   دوکو عمروف † ایلیاس گورچخانوف † علی تازیف (اسیر) سعید بریاتسکی † Arthur Getagazhev † | ||||||
| تلفات و خسارات | |||||||
|
۴۰۰ پلیس کشته شدند (۲۰۰۵-۲۰۱۰) ۹۳ نیروی امنیتی کشته شدند (۲۰۱۰-۲۰۱۴) | ۱۸۲ کشته (۲۰۱۰-۲۰۱۴) | ||||||
| ۸۰۰ کشته در مجموع بین سال‌های ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۸ | |||||||
شورش در اینگوشتیا (روسی: Война в Ингушетии) در سال ۲۰۰۷ به عنوان سرایت درگیری‌های جدایی‌طلبانهٔ جاری در چچن به اینگوشتیا، کشور همسایه، آغاز شد. این درگیری توسط فعالان حقوق بشر محلی و سیاستمداران مخالف به عنوان یک جنگ داخلی توصیف شده است؛ دیگران از آن به عنوان یک قیام یاد کرده‌اند. تا اواسط سال ۲۰۰۹، اینگوشتیا از چچن به عنوان خشن‌ترین جمهوری قفقاز شمالی پیشی گرفته بود. با این حال، تا سال ۲۰۱۵ شورش در این جمهوری به شدت تضعیف شده بود و تلفات در سال‌های بعد به‌طور قابل توجهی کاهش یافته بود.[۱]
تاریخچه
در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۷، یک عملیات امنیتی گسترده در اینگوشتیا آغاز شد که جرقه آن مجموعه‌ای از حملات از جمله تلاش برای ترور رئیس‌جمهور مراد زیازیکوف پنج روز قبل از آن بود. مسکو ۲۵۰۰ نیروی اضافی از وزارت امور داخله را اعزام کرد که تقریباً تعداد نیروهای ویژه در اینگوشتیا را سه برابر می‌کرد. در چند روز بعد، صدها نفر در این عملیات دستگیر شدند، در حالی که چندین افسر امنیتی در حملات مداوم کشته و زخمی شدند. تا اکتبر ۲۰۰۷، به پلیس و نیروهای امنیتی در اینگوشتیا دستور داده شد که از اطلاع‌رسانی به رسانه‌ها در مورد هرگونه «حوادث با ماهیت تروریستی» خودداری کنند.[۲]
در سال ۲۰۰۸، ماگومد یِلوِیف، مالک وب‌سایت مخالف بسیار منتقد Ingushetia.ru، در حالی که در بازداشت پلیس بود، کشته شد. پیامدهای این قتل با افزایش فعالیت‌های جدایی‌طلبانه و خصومت نسبت به روسیه و روس‌ها در میان مردم اینگوشتیا مشخص شد. در مرکز این جنجال، رئیس‌جمهور به شدت نامحبوب، مراد زیازیکوف، ژنرال سابق کا گ ب، قرار داشت که هم توسط گروه‌های حقوق بشر و هم توسط برخی در دولت روسیه مورد انتقاد قرار گرفته بود. موسی مدوف، وزیر کشور اینگوشتیا، در اکتبر ۲۰۰۸ توسط یک بمب‌گذار انتحاری هدف قرار گرفت. در نهایت، از زیازیکوف خواسته شد استعفا دهد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۸، دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه، فرمانی مبنی بر برکناری زیازیکوف از سمت خود و جایگزینی او با سرهنگ دوم یونس بیک یِوکوروف امضا کرد. این امر توسط مخالفان اینگوشتیا به عنوان یک پیروزی مورد استقبال قرار گرفت.
با این حال، خشونت پایان نیافت. به گفته منابع پلیس، نزدیک به ۵۰ نفر (از جمله ۲۷ شورشی، ۱۸ پلیس و دو غیرنظامی) در درگیری‌های تقریباً روزانه در این جمهوری کوچک (با کمتر از ۵۰۰۰۰۰ نفر جمعیت) در سه ماه اول سال ۲۰۰۹ جان خود را از دست دادند. ترور و تلاش برای ترور چهره‌های سرشناس ادامه یافت. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۹، آزا گازگیروا، معاون رئیس دادگاه عالی اینگوشتیا، به ضرب گلوله کشته شد و در ۱۳ ژوئن، بشیر اوشف، معاون نخست‌وزیر سابق، در بیرون از خانه‌اش به ضرب گلوله کشته شد. رئیس‌جمهور اینگوشتیا، یوکوروف، در ۲۲ ژوئن در یک حمله انتحاری به شدت زخمی شد و روسلان آمرخانوف، وزیر ساخت و ساز، در ماه اوت در دفتر خود به ضرب گلوله کشته شد. در اکتبر ۲۰۱۰، شاخه اینگوشت از گروه اسلام‌گرای امارت قفقاز، توقف کشتار افسران پلیس را اعلام کرد؛ طبق گفته رئیس‌جمهور یوکوروف، در پنج سال منتهی به ۲ اکتبر ۲۰۱۰، ۴۰۰ افسر پلیس در اینگوشتیا کشته شده‌اند.
پس از سال ۲۰۱۰، سطح خشونت در اینگوشتیا شروع به کاهش کرد، این روند ادامه یافت و کل تلفات در این جمهوری از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ بیش از ۶۰ درصد کاهش یافت. در سال ۲۰۱۴، آرتور گتاگاژف، رهبر شورش، توسط نیروهای امنیتی کشته شد. در اواسط سال ۲۰۱۵، یوکوروف اظهار داشت که شورش در این جمهوری «شکست خورده» است. او گفت که ۸۰ جنگجوی این گروه خود را تسلیم کرده و عفو شده‌اند و تعداد شورشیان فعال باقی مانده به میزان زیادی کاهش یافته است. دلایلی که برای این کاهش پیشنهاد شده است، که به‌طور گسترده‌تری در سراسر شورش در قفقاز شمالی منعکس شده است، شامل مرگ فرماندهان عالی‌رتبه شورش، افزایش هدف قرار دادن زیرساخت‌های پشتیبانی مورد استفاده شورشیان توسط نیروهای امنیتی و مهاجرت شورشیان به سایر مناطق درگیری است.[۳]
در مارس ۲۰۲۴ در کارابولاک بین نیروهای امنیتی روسیه و شبه‌نظامیان ادعایی درگیری رخ داد. شش شبه‌نظامی ادعایی کشته شدند.[۴]
منابع
- ↑ «Ingushetia in 'state of civil war'» (به انگلیسی). ۲۰۰۸-۱۱-۲۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۳.
- ↑ «Access Restricted». www.telegraph.co.uk. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۳.
- ↑ Bigg, Claire (2009-06-20). "Still Plagued By Violence" (به انگلیسی). Retrieved 2025-12-03.
- ↑ «Six militants killed in special operation in Russia's Ingushetia region - TASS» (به انگلیسی). Reuters. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۲-۰۳.