صومعه ببن‌هاوزن
| صومعه به‌بن‌هاوزن | |
|---|---|
Kloster Bebenhausen | |
 نمای حیاط مرکزی و برج ناقوس صومعه به‌بن‌هاوزن | |
  موقعیت در ایالت بادن-وورتمبرگ و کشور آلمان  صومعه ببن‌هاوزن (آلمان) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | حفظ شده (موزه و بنای یادبود) |
| سبک معماری | رمانسک و گوتیک |
| موقعیت | توبینگن، بادن-وورتمبرگ، آلمان |
| مختصات | ۴۸°۳۳′۳۹″ شمالی ۰۹°۰۳′۳۵″ شرقی / ۴۸٫۵۶۰۸۳°شمالی ۹٫۰۵۹۷۲°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه و اقامتگاه سابق سلطنتی |
| آغاز ساخت | ۱۱۸۳ |
| پایان | قرن ۱۵ (توسعه گوتیک) |
| مشتری | رودولف یکم، کنت پالاتین توبینگن[الف] |
| مالک | بنیاد کاخ‌ها و باغ‌های دولتی بادن-وورتمبرگ |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | معماران سیسترسی[ب] |
| وبگاه | |
صومعه به‌بن‌هاوزن (به آلمانی: Kloster Bebenhausen) یکی از سالم‌ترین و زیباترین مجموعه‌های صومعه‌ای سیسترسی در جنوب آلمان است که در میان جنگل‌های شون‌بوخ[پ] در نزدیکی شهر توبینگن قرار دارد. این بنا که در اواخر قرن دوازدهم تأسیس شد، پس از اصلاحات پروتستانی به مدرسه صومعه و بعدها به شکارگاه و اقامتگاه تابستانی پادشاهان وورتمبرگ تبدیل گشت. این مجموعه به دلیل تلفیق هنرمندانه معماری رمانسک و گوتیک شعاع‌سان شهرت جهانی دارد.
تاریخچه تأسیس و دوران سیسترسی‌ها
صومعه در حدود سال ۱۱۸۳ توسط رودولف یکم، کنت پالاتین توبینگن، بنیان‌گذاری شد و اندکی بعد در اختیار راهبان سیسترسی قرار گرفت[۱]. در طول سده‌های میانه، این صومعه به یکی از ثروتمندترین مراکز مذهبی منطقه تبدیل شد. راهبان سیسترسی با رعایت اصول سادگی و کار سخت، اراضی وسیعی را در اطراف توبینگن اداره می‌کردند و تأثیر عمیقی بر ساختار اقتصادی و کشاورزی منطقه بادن-وورتمبرگ بر جای گذاشتند[۲].
ویژگی‌های معماری و هنری
معماری به‌بن‌هاوزن بازتاب‌دهنده گذار از سبک رمانسک به گوتیک است. تالار ناهارخوری راهبان[ت] با طاق‌های جناغی ظریف، یکی از شاهکارهای سبک گوتیک متأخر در آلمان به شمار می‌رود[۳]. صومعه همچنین دارای یک حیاط مرکزی[ث] بسیار باشکوه است که با پنجره‌های تراش‌کاری شده و تزئینات سنگی ظریف احاطه شده است. برج ناقوس کوچک و باریک روی سقف کلیسا نیز از ویژگی‌های خاص معماری سیسترسی است که از استفاده از برج‌های عظیم سنگی پرهیز می‌کردند.
تغییر کاربری به اقامتگاه سلطنتی
با وقوع اصلاحات پروتستانی در قرن شانزدهم، صومعه منحل و به یک مدرسه الهیات تبدیل شد. در قرن نوزدهم، پادشاهان وورتمبرگ از جمله پادشاه کارل یکم، پتانسیل این مکان را برای شکار کشف کردند و بخشی از آن را به یک اقامتگاه تابستانی مجلل تبدیل نمودند[۴]. آخرین پادشاه وورتمبرگ، ویلهلم دوم، پس از کناره‌گیری از سلطنت در سال ۱۹۱۸، تا پایان عمر در سال ۱۹۲۱ به همراه همسرش ملکه شارلوت در این محل زندگی کرد.
وضعیت کنونی و اهمیت گردشگری
امروزه صومعه و کاخ به‌بن‌هاوزن تحت مدیریت بنیاد کاخ‌ها و باغ‌های دولتی بادن-وورتمبرگ[ج] اداره می‌شود. این مجموعه علاوه بر اهمیت مذهبی و معماری، به عنوان مکانی که پارلمان ایالتی وورتمبرگ-هوهنتسولرن[چ] پس از جنگ جهانی دوم در آن تشکیل شد، اهمیت سیاسی نیز دارد[۵]. بازدیدکنندگان می‌توانند از آپارتمان‌های سلطنتی محفوظ مانده و فضاهای معنوی صومعه که یادآور ۸۰۰ سال تاریخ آلمان است، دیدن کنند.
نگارخانه
.jpg)
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Ziegler, Walter (2002). Kloster Bebenhausen. Silberburg-Verlag. p. 14. ISBN 978-3874075190.
- ↑ Wais, Fabian (2001). Die Grabkapelle Rotenberg. Ungeheuer & Ulmer. p. 62. ISBN 978-3930817085.
- ↑ Rau, Margit (2015). Die Grabkapelle auf dem Württemberg. Staatliche Schlösser und Gärten. p. 78. ISBN 978-3422024106.
- ↑ Thomsen, Sabine (2006). Die württembergischen Königinnen. Silberburg-Verlag. p. 182. ISBN 978-3874077149.
- ↑ Lorenz, Sönke (1997). Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon. Kohlhammer. p. 315. ISBN 978-3170136052.
- خانهموزههای تاریخی بادن-وورتمبرگ
- شون‌بوخ