صومعه سنت جورجن در جنگل سیاه
| صومعه سنت جورجن در جنگل سیاه | |
|---|---|
Kloster St. Georgen im Schwarzwald | |
 سردر تاریخی و باقی‌مانده از مجموعه صومعه سنت جورجن | |
  موقعیت در ایالت بادن-وورتمبرگ و کشور آلمان  صومعه سنت جورجن در جنگل سیاه (آلمان) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | تخریب شده (بخش‌های محدودی باقی‌مانده و موزه) |
| سبک معماری | رمانسک هرساو |
| موقعیت | سنت جورجن در جنگل سیاه[الف]، بادن-وورتمبرگ، آلمان |
| مختصات | ۴۸°۰۷′۳۰″ شمالی ۰۸°۱۹′۵۰″ شرقی / ۴۸٫۱۲۵۰۰°شمالی ۸٫۳۳۰۵۶°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه صومعه و تالار شهر |
| آغاز ساخت | ۱۰۸۴ |
| پایان | ۱۰۸۵ (تقدیس اولیه) |
| مشتری | هنو یکم از پیرشبرگ[ب] |
| مالک | ایالت بادن-وورتمبرگ |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | ویلیام هرساو[پ] |
| وبگاه | |
صومعه سنت جورجن در جنگل سیاه (به آلمانی: Kloster St. Georgen im Schwarzwald) یکی از مهم‌ترین صومعه‌های بندیکتی در جنوب غربی آلمان بود که در جریان اصلاحات مذهبی قرن یازدهم میلادی نقشی حیاتی ایفا کرد. این صومعه که تحت تأثیر مستقیم «اصلاحات هرساو» بنا شد، نه تنها به عنوان یک مرکز معنوی و آموزشی، بلکه به عنوان دژی سیاسی برای جناح پاپ در جریان درگیری با امپراتوران آلمانی شناخته می‌شد. امروزه اگرچه بخش اعظم بنا تخریب شده، اما بقایای آن به عنوان نمادی از تاریخ مذهبی جنگل سیاه[ت] محافظت می‌شود.
تاریخچه تأسیس و پیوند با هرساو
صومعه در سال ۱۰۸۴ میلادی توسط سه نجیب‌زاده سوابی، از جمله هنو یکم از پیرشبرگ، بنیان‌گذاری شد. این اقدام با هدایت و نظارت مستقیم ویلیام هرساو، متولی مشهور هرساو، صورت گرفت تا اصول اصلاحی جدید را در اعماق جنگل‌های مرتفع آلمان مستقر کند[۱]. نخستین راهبان این مجموعه از صومعه هرساو اعزام شدند و سنت جورجن به سرعت به یکی از مراکز اصلی ترویج «اصلاحات هرساو»[ث] در منطقه تبدیل گشت[۲].
معماری و شکوه قرون وسطایی
معماری صومعه سنت جورجن بر پایه سادگی و عظمت سبک رمانسک طراحی شده بود. کلیسای صومعه که در سال ۱۰۸۵ تقدیس شد، دارای برجی عظیم و صحنی وسیع بود که الگوی معماری هرساو را در منطقه مرتفع جنگل سیاه بازتاب می‌داد[۳]. کتابخانه این صومعه در سده‌های میانه به یکی از غنی‌ترین مراکز نسخ خطی تبدیل شد و راهبان آن در زمینه‌های الهیات، موسیقی و نجوم به پژوهش می‌پرداختند[۴]. این شکوه معماری و علمی، نفوذ صومعه را تا فراتر از مرزهای ایالت سوابیا[ج] گسترش داد.
اصلاحات پروتستانی و انحلال صومعه
با آغاز قرن شانزدهم و گسترش اصلاحات پروتستانی، صومعه سنت جورجن با بحرانی جدی مواجه شد. در سال ۱۵۳۶ میلادی، تحت فشار دوک اولریش وورتمبرگ[چ]، راهبان مجبور به ترک صومعه شدند و اموال آن مصادره گشت[۵]. پس از آن، بنای صومعه برای مدتی به عنوان مدرسه و انبار مورد استفاده قرار گرفت و در نهایت در جریان جنگ‌های قرن هفدهم و هجدهم، بخش‌های بزرگی از آن تخریب شد یا برای استفاده از مصالح سنگی آن در ساخت‌وسازهای شهری مورد بهره‌برداری قرار گرفت[۶].
وضعیت کنونی و موزه صومعه
امروزه از مجموعه عظیم صومعه، تنها بخش‌هایی از دیوارهای زیرین و سردرهای سنگی باقی مانده است. در محل سابق صومعه، «موزه صومعه سنت جورجن» دایر شده است که در آن اشیاء کشف شده از حفاری‌های باستان‌شناسی، نسخه‌های خطی بازسازی شده و مدل‌های سه‌بعدی از بنای اولیه به نمایش گذاشته شده‌اند[۷]. این مکان سالانه میزبان کنسرت‌ها و رویدادهای فرهنگی است که یاد و خاطره نفوذ مذهبی و هنری این صومعه را در قلب امپراتوری مقدس روم زنده نگاه می‌دارد.
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Buhmiler, Karl (1990). Das ehemalige Benediktinerkloster St. Georgen. Stadt St. Georgen. p. 12. ISBN 978-3928213004.
- ↑ Lorenz, Sönke (1997). Das Haus Württemberg. Kohlhammer. p. 18. ISBN 978-3170136052.
- ↑ Greiner, Karl (1998). Kloster Hirsau. Schauenburg. p. 45. ISBN 978-3794602377.
- ↑ Wais, Fabian (2001). Die Grabkapelle Rotenberg. Ungeheuer & Ulmer. p. 76. ISBN 978-3930817085.
- ↑ Sauer, Paul (1997). Reformer auf dem Königsthron. Deutsche Verlags-Anstalt. p. 42. ISBN 978-3421051011.
- ↑ Thomsen, Sabine (2006). Die württembergischen Königinnen. Silberburg-Verlag. p. 52. ISBN 978-3874077149.
- ↑ Rau, Margit (2015). Die Grabkapelle auf dem Württemberg. Staatliche Schlösser und Gärten. p. 118. ISBN 978-3422024106.