طبیعتگرایی حقوقی
| بخشی از سلسله مقالات دربارهٔ |
| مارکسیسم |
|---|
 |
طبیعتگراییِ حقوقی (به انگلیسی: Legal naturalism) اصطلاحی است که توسط اولوفمی تایوو برای توصیف جریانی در فلسفه اجتماعی کارل مارکس ابداع شده است که میتوان آن را جریانی از حقوق طبیعی تفسیر کرد. تایوو آن را تجلی قانون طبیعی در یک زمینه ماتریالیستی دیالکتیکی میدانست. این مفهوم وجود اولویتها یا اصول قانونی را که بخش ذاتی یک سیستم اقتصادی را تشکیل میدهند، به رسمیت میشناسد.[۱]
تایوو با ایراد گرفتن از دوگانگی مارکسیسم در تقسیمبندی میان «زیرساخت» اقتصادی یک جامعه و «روبنای» انسانی، اخلاقی و فرهنگی توسط مارکسیسم، ناتورالیسم حقوقی را از آن متمایز کرد.[۲] او اذعان کرد که طبیعتگرایی حقوقی در نهایت «ترکیبی بدیعی از نظریه مارکسیستی با نظریه حقوق طبیعی» است.[۲] به گفته تایوو، طبیعتگرایی حقوقی هم حقوق طبیعی و هم حقوق اثباتی است و دوگانگی وجود حقوقی را تشکیل میدهد.[۳] این نظریه از سایر نظریههای ذیل ناتورالیسم متمایز است، به این معنا که قانون طبیعی را بخشی از شکلگیری اجتماعی یا شیوه تولید میداند.[۳]
یک مفهوم مرتبط با طبیعتگرایی حقوقی، آیسناترالیسم است که معتقد است ایدههای طبیعت و الوهیت یا عقل، قوانین طبیعی و اثباتی را تأیید میکنند.[۴]
جستارهای وابسته
کتابها
طبیعتگرایی حقوقی: نظریهای مارکسیستی از حقوق (اولوفمی تایوو، انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۹۶)شابک ۰−۸۰۱۴−۲۸۵۱−۳
منابع
- ↑ Wiredu, Kwasi (2008). A Companion to African Philosophy. Malden, MA: John Wiley & Sons. p. 132. ISBN 0631207511.
- 1 2 Hallen, Barry (2002). A Short History of African Philosophy. Bloomington, IN: Indiana University Press. pp. 79. ISBN 025334106X.
- 1 2 Taiwo, Olufemi (2015). Legal Naturalism: A Marxist Theory of Law. New York: Cornell University Press. pp. 1. ISBN 9780801428517.
- ↑ Falcon y Tella, Maria José. A Three-Dimensional Theory of Law. Leiden: Martinus Nijhoff Publishers. pp. 204, 326. ISBN 9789004179325.