عفو عمومی تولیاتی
عفو عمومی تولیاتی (ایتالیایی: Amnistia Togliatti) عفو عمومی اعلام شده در ایتالیا در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ بود. این عفو عمومی که به نام وزیر دادگستری وقت ایتالیا و عضو و رهبر حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پالمیرو تولیاتی بدین نام نامگذاری شد، فاشیست‌ها و پارتیزان‌های ایتالیایی را عفو و مجازات آنها را کاهش داد. این عفو عمومی شامل جرایم عمومی و همچنین جرایم سیاسی مرتکب شده در طول جنگ جهانی دوم می‌شد. فاشیست‌ها و همدستان آنها بیشتر از پارتیزان‌ها از این عفو عمومی بهره‌مند شدند.
پیش‌زمینه
جنگ داخلی ایتالیا، از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۲ مه ۱۹۴۵، با تسلیم آلمان به پایان رسید. در این مدت، جنبش مقاومت ایتالیا با نیروهای اشغالگر
و متحدان فاشیست ایتالیایی آنها، جمهوری سوسیال ایتالیا، جنگید. تخمین زده می‌شود که در این دوره ۲۲۰۰۰ غیرنظامی ایتالیایی در اثر جنایات جنگی نیروهای محور در ایتالیا کشته شدند،[۱] و ۳۰۰۰۰ پارتیزان ایتالیایی در این نبرد جان باختند.[۲] علاوه بر جنایات گسترده ارتش اشغالگر آلمان و فاشیست‌های ایتالیایی، پارتیزان‌های ایتالیایی نیز مرتکب اعمالی شدند که طبق قانون ایتالیا جرم محسوب می‌شدند.[۲] به طور خاص، نیروهای پارتیزان برخی از هواداران فاشیست و همچنین سربازانی را که به عنوان اسیر جنگی نگهداری می‌شدند، کشتند.[۳][۴] (از جمله بنیتو موسولینی، معشوقه‌اش و برخی از مقامات حزب ملی فاشیست)
در ژوئن ۱۹۴۶، پادشاهی ایتالیا از طریق همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ لغو شد. به مناسبت این رویداد، عفو عمومی پیشنهاد شد و تولیاتی مسئول تهیه پیش‌نویس قانون بود.[۲] تولیاتی از ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۵ تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۶ در دولت نخست‌وزیر وقت ایتالیا، آلچیده د گاسپری، وزیر دادگستری بود.[۵] این فرمان دو پیش‌نویس را پشت سر گذاشت و در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۶ توسط مجلس مؤسسان ایتالیا تصویب شد. این عفو برای بازسازی ملت ایتالیا پس از جنگ،[۲] و برای وحدت کشور ضروری تلقی می‌شد.[۶] در عمل، سیستم زندان‌های ایتالیا بیش از حد شلوغ بود و در اوایل سال ۱۹۴۶، ۸۰۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود، دو برابر یک دهه قبل. در میان آنها، ۱۲۰۰۰ نفر فاشیست و پارتیزان بودند.[۷]
عفو عمومی
متن عفو عمومی حاصل مصالحه‌ای بین حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و حزب دموکرات مسیحی (DC) بود. برای رسیدن به هدف خود، حزب دموکرات مسیحی مجبور به مصالحه شد و اجازه داد که عفو عمومی شامل پارتیزان‌ها نیز بشود.[۲] عفو عمومی شامل ۱۶ بند و مقدمه‌ای از تولیاتی بود. تاریخ انقضای عفو عمومی ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۵ بود، در حالی که جرایم ارتکابی پس از این تاریخ عفو عمومی محسوب نمی‌شد.[۲]
در مورد جرایم فاشیستی، عفو عمومی شامل مقامات عالی‌رتبه، جرایم ارتکابی برای منافع مادی یا جرایمی که با ظلم بیش از حد انجام شده بود، نمی‌شد. این استثنا جنجال‌هایی را به وجود آورد، زیرا شامل تجاوز یا شکنجه جنسی که هنوز قابل عفو بودند، نمی‌شد.[۲] عفو عمومی، احکام اعدام را به حبس ابد و حبس ابد را به ۳۰ سال کاهش داد و تمام احکام بالای پنج سال را دو سوم کاهش داد.[۵][۶] به طور متناقضی، عفو عمومی منجر به افزایش پیگرد قانونی جرایم حزبی شد، در حالی که با جرایم فاشیستی با ملایمت بیشتری رفتار می‌شد.[۲] در عمل، فاشیست‌ها و همدستان آنها بسیار بیشتر از پارتیزان‌های زندانی که مانند مجرمان عادی با آنها رفتار می‌شد، از عفو عمومی بهره‌مند شدند.[۵]
این عفو عمومی توسط ستاد نیروهای متفقین در ایتالیا با استقبال مثبت روبرو شد.[۶] بعدها عفو عمومی و آزادی‌های مشروط بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ که کمتر علنی شد، احکام جرایم سیاسی ارتکابی در طول جنگ را بیشتر کاهش داد و همانطور که برخی استدلال می‌کنند، عفو عمومی ایتالیا را به یک "فراموشی" تبدیل کرد.[۵]
پانویس
- ↑ Armellini, Arvise (5 April 2016). "New Study: Number of Casualties in Nazi Massacres in Italy Nearly Double as Previously Believed". Haaretz. Retrieved 28 November 2018.
- 1 2 3 4 5 6 7 Cooke 2011.
- ↑ Foot 2009, p. 179.
- ↑ Poloni, Fabio (October 13, 2005). "Indagine sui partigiani dopo 60 anni" (به ایتالیایی). La Tribuna di Treviso. Retrieved December 21, 2018.
- 1 2 3 4 Pombeni 2015.
- 1 2 3 "Foreign Relations of the United States, 1946, The British Commonwealth, Western and Central Europe, Volume V Document 628". Office of the Historian. Retrieved 28 November 2018.
- ↑ Dunnage 2013, p. 194.
منابع و مآخذ
- Cooke, Philip (2011). "The Togliatti amnesty". The Legacy of the Italian Resistance. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-11410-4.
- Foot, John (2009). "The Resistance". Italy's Divided Memory. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-10183-8.
- Dunnage, Jonathan (2013). Mussolini's Policemen: Behaviour, Ideology and Institutional Culture in Representation and Practice. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-8139-2.
- Pombeni, Paolo (2015). "Closing the Account with the Past. Clemency Measures: Amnesties and Reprieves (1946–1953)". The Historiography of Transition: Critical Phases in the Development of Modernity (1494-1973). Routledge. ISBN 978-1-138-12244-4.
پیوند به بیرون
- (به ایتالیایی) Text of the Togliatti amnesty