علی پیروجه

علی پیروزه (قرن۴دیلمستان)، معروف به پیروجه شاعر، ادیب و مداح نامدار دیلمی^[۱] و گیلکی زبان سدهٔ ۴ قمری است.

علی پیروزه که در زبان گیلکی به او پیروجه می گفتند خالق اولین اشعار به زبان گیلکی بود. پیروزه در قرون سوم و چهارم در دربار آل‌بویه در مدح شاهان بویه اشعاری به سبک پهلوانی می‌گفت. با اینکه خاندان بویه توانستند ایران و عراق را فتح کنند امّا اصالت و زبان مادریِ خویش را فراموش نکردند. وجود شُعَرای طبری‌سرا چون پیروزه و مسته‌مرد در زمانی که زبان‌های محلّیِ ایران چون کردی و لری و بلوچی فاقد ادبیات بودند و گستردگیِ ادبیات زبان گیلکی، خود گویای این مطلب است.

او همچنین دربارهٔ دردمندیِ خود شعر می‌گفت:

نمونهٔ شعر به گویش شرق گیلانی:

ترجمه به فارسی:

پیروزه که خود به همدان می‌رود، (ولی) از دیگران به سخنوری کمترم یا به نیرومندی؟