قاضی هجیم آملی
قاضی هجیم یا هجیم آملی از شاعران و ادبای سده ششم هـ.ق. در طبرستان است.
وی متولد شهر آمل بوده و در عصر سلجوقیان میزیستهاست. مؤلف «فرهنگ سخنوران» وی را از شعرای عهد سامانیان میداند. او در ادبیات عربی و فارسی مهارت داشت و شاعری چیرهدست و خوش بیان بود. در آمل از دنیا رفت در همانجا به خاک سپرده شد. او به پیروی از دقیقی در یکی از قصایدش، قصیدهای با لغات فارسی و عربی و طبری سروده که حدود هشتاد بیت است. از آثارش میتوان به دیوان شعر وی اشاره نمود.
منابع
- آفتاب
- کمر پشتی، عارف؛ خالق زاده، محمدهادی؛ تأملی بر بعضی اشعار سه شاعر طبری سرا بر اساس کتاب تاریخ طبرستان، اثر ابن اسفندیار
| کتابها | باوندنامه • مرزباننامه و نیکینامه اثر اسپهبد مرزبان • شکرهنامه اثر وشمگیر • تفسیر کتابالله اثر ابوالفضل دیلمی • جاودان نامه، نوم نامه، محبت نامه و… اثر فضلالله نعیمی • منظومه طالب آملی اثر ستی النساء • کنزالاسرار اثر امیر پازواری • نصاب اثر امیرتیمور • روجا اثر نیما یوشیج |
|---|---|
| آثار پراکنده | |
This article is issued from ویکیپدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.