فدراسیون شمشیربازی ایران

فدراسیون شمشیربازی ایران عالی‌ترین نهاد ورزش شمشیربازی در ایران است که زیر نظر وزارت ورزش و جوانان فعالیت می‌کند.

ورزش شمشیربازی برای نخستین بار توسط میرمهدی ورزنده در ایران معرفی و در دارالمعلمین ورزش تدریس شد. این ورزش سپس در مدرسه نظام آن زمان آموزش داده شد و بتدریج گسترش یافت. در سال ۱۳۲۸، سه نفر از جوانان ایرانی به نام‌های ابتهاج، نیر نوری و بصیر که برای تحصیل به اروپا رفته بودند، با ورزش شمشیربازی آشنا شدند و پس از بازگشت به ایران، تلاش‌های فراوانی برای گسترش این ورزش انجام دادند. در همین سال، فدراسیون شمشیربازی ایران تأسیس و ابتهاج به عنوان اولین رئیس این فدراسیون معرفی گردید.^[۱][۲][۳]

در سال ۱۳۲۹، فدراسیون، آندره ماراتزی ایتالیایی را برای آموزش شمشیربازی به ایران دعوت کرد. در سال ۱۳۲۵، مربی دیگری از ایتالیا به نام آنیلو پاساریلو به ایران آمد و به مدت ۱۰ سال در آموزش شمشیربازان ایرانی و آشنا کردن آنها با شیوه‌های پیشرفته این ورزش پرداخت. با این حال، در آن زمان مکان مشخصی برای تمرین شمشیربازان وجود نداشت و زیرزمین خاکی یک ساختمان در خیابان فلسطین کنونی در تهران، محل تمرین شمشیربازان بود.

در سال ۱۳۴۵، مسابقات جهانی جوانان برای اولین بار در ایران و در تالار ورزشی تازه تأسیس هفت‌تیر برگزار شد. این مسابقات جهش قابل توجهی در شمشیربازی ایران به وجود آورد و رئیس فدراسیون بین‌المللی شمشیربازی نیز در این مسابقات حضور یافت.

در سال ۱۳۴۷، سالن ویژه‌ای برای ورزش شمشیربازی در ورزشگاه امجدیه بنا گردید و تیم ملی مردان و زنان ایران در بازی‌های آسیایی تهران ۱۹۷۴ به مقام قهرمانی رسید و ۱۶ مدال طلا، ۳ مدال نقره و ۷ مدال برنز در انفرادی و تیمی به دست آورد.^[۲]

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فدراسیون شمشیربازی به صورت شورایی و به ریاست مرتضی خان محمدی اداره می‌شد. در اواخر سال ۱۳۵۹، فعالیت شمشیربازی متوقف شد و این وقفه ۱۰ سال به طول انجامید. از سال ۱۳۶۸، شمشیربازی دوباره فعالیت‌های خود را از سر گرفت و در دوره‌های مختلف، رؤسای مختلفی از جمله علی رحیمی، سید امیر حسینی، مهدی محمدزاده و فضل‌الله باقرزاده به ریاست این فدراسیون منصوب شدند.^[۳]

روسای فدراسیون شمشیربازی ایران به شرح زیر هستند:

• ابتهاج- اولین رئیس فدراسیون
• هوشمند الماسی - از سال ۱۳۴۶
• مرتضی خان محمدی - پس از پیروزی انقلاب اسلامی
• علی رحیمی - از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۳
• سید امیر حسینی - از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۷۷
• مهدی محمدزاده - از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۲
• فضل‌الله باقرزاده - از سال ۱۳۸۲ تا ۱۴۰۱
• علیرضا پورسلمان - از سال ۱۴۰۱ تاکنون^[۴]