فدله د جورجیس
فدله د جورجیس | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۸۶ |
| درگذشت | ۴ فوریهٔ ۱۹۶۴ |
| ملیت | ایتالیا |
فدله د جورجیس (انگلیسی: Fedele De Giorgis; ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – ۴ فوریهٔ ۱۹۶۴) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود. او در چیواسو، استان تورین، پیمونت زاده شد و جانباز جنگ جهانی اول بود.
وی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، فرماندهی لشکر ۳ آلپ جولیا مستقر در آلبانی را بر عهده داشت. او در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در طول جنگ جهانی دوم فرمانده لشکر ۵۵ ساونا شد. او همچنین رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون آتش‌بس ایتالیا با فرانسه در سوریه بود.[۱]
در این دوره بود که وی ایده لژیون خارجی ایتالیا را پیشنهاد کرد، ایده‌ای که مورد استقبال ستاد کل ایتالیا قرار گرفت و تمام داوطلبان ضد متفقین را که مایل به جنگیدن در کنار کشورهای محور بودند، در آن جمع کرد. در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲، او در پایان محاصره گذرگاه هالفایا، در طول عملیات صلیبی، توسط بریتانیایی‌ها اسیر شد.[۲]
از ۱۶ مه ۱۹۴۷ تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ فرمانده کل «آرما دی کارابینیری» بود. او از تأسیس یگان کمک نظامی اپرای ملی به یتیمان آرما کارابینیری حمایت کرد.
وی دریافت‌کننده نشان نقره شجاعت نظامی، نشان نظامی ساووی و نشان برنز شجاعت نظامی بود. او یکی از نه دریافت‌کننده ایتالیایی صلیب شوالیه آهنین بود که جایزه خود را از آلمان نازی در ۹ ژانویه ۱۹۴۲ دریافت کرد. او در رم درگذشت.
زندگی‌نامه
او در ۱۷ ژانویه ۱۸۸۷ در چیواسو، در استان تورین، به عنوان پسر ماتئو و ماریا مادالنا متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی، در سال ۱۹۰۵ به آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا پیوست و در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی از سپاه پیاده‌نظام، که به هنگ سوم آلپاین اعزام شده بود، فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۰۱ به درجه ستوانی ارتقا یافت و در جنگ دو ساله ۱۹۱۱–۱۹۱۲ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و همیشه در هنگ سوم آلپاین خدمت می‌کرد و به خاطر شجاعت نظامی به دریافت مدال برنز مفتخر شد. او که به درجه سروانی ارتقا یافته بود، در جنگ جهانی اول شرکت کرد و از ۲۴ مه ۱۹۱۵ در بخش اول اطلاعات سرویس اطلاعات نظامی به ریاست سروان جیووانی گاروچیو به همراه سروان‌های امیلیو گرانلی، کارلو برگرا و کارلو وکیارلی خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت.[۳][۴][۵]
از سال ۱۹۲۴ تا ۵ مه ۱۹۳۰ در مأموریت نظامی ایتالیا در اکوادور خدمت کرد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه سرهنگ دومی رسید. در ۱۲ فوریه ۱۹۳۰ به عنوان آجودان شاه ویتوریو امانوئل سوم منصوب شد و فرماندهی مأموریت ایتالیا در اکوادور را بر عهده گرفت که تا ۱۰ نوامبر ۱۹۳۳ در این سمت باقی ماند. در ۲ مارس ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از بازگشت به ایتالیا، بین ۱۶ ژانویه ۱۹۳۴ و ۲۰ مه ۱۹۳۷ فرمانده هنگ هفتم پیاده‌نظام «کونئو» بود. در ۲۰ مه ۱۹۳۷ به عنوان معاون فرمانده موقت لشکر ۶۱ پیاده‌نظام «سیرت» منصوب شد و پس از ارتقاء به سرتیپ در ۹ سپتامبر ۱۹۳۷، معاون فرمانده مؤثر آن شد.[۶][۷]
در ۱ سپتامبر ۱۹۳۸ فرماندهی لشکر سوم آلپ «جولیا» را بر عهده گرفت، که حتی زمانی که Grande Unità در سال ۱۹۳۹ به آلبانی منتقل شد، آن را حفظ کرد. در ۳۱ مه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰، در طول جنگ، فرماندهی لشکر «جولیا» را ترک کرد. او به وزارت جنگ منتقل شد و به کمیسیون آتش‌بس با فرانسه پیوست و تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۱ در آنجا خدمت کرد.[۶][۷][۸]
در ژوئن ۱۹۴۱، او به عنوان رئیس هیئت نمایندگی کمیسیون ایتالیا برای آتش‌بس با فرانسه در سوریه بود و برای اولین بار به ایده ایجاد نوعی «لژیون خارجی» متشکل از نیروهای ضد بریتانیایی از شام، که توسط دشمنان بریتانیا در آفریقا، خاورمیانه و هند تشکیل شده بود، فکر کرد. این ایده در رم مورد استقبال قرار گرفت، اما به دلیل وقایع جنگی بعدی، پیگیری نشد. در ۴ نوامبر ۱۹۴۱، او به عنوان فرمانده لشکر ۵۵ پیاده‌نظام «ساونا» منصوب شد و در سال ۱۹۴۲ در سیرنایکا فعالیت کرد، جایی که حملات بریتانیا ادامه یافت. پس از سقوط قلعه باردیا و با منزوی شدن کامل واحدهای لشکر، نیروهای او به امید تخلیه از طریق دریا مقاومت کردند. با این حال، این عملیات غیرممکن شد و با دشوار شدن فزاینده تأمین غذا و مهمات از طریق هوا، در حالی که حملات دشمن با سرعت زیادی به دژهای باقی‌مانده سولوم، هالفایا و سیرنر ادامه داشت،[۹][۶][۷][۱۰][۱۱]
فرماندهی عالی به او اجازه داد تا در مورد تسلیم مذاکره کند. در طول فرماندهی این لشکر به او نشان صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی و نشان شوالیه صلیب آهنین آلمان اعطا شد. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ در هالفایا به اسارت جنگی درآمد.[۱۲][۶] پس از پایان درگیری و پس از بازگشت از اسارت در ۱۶ مه ۱۹۴۶، به عنوان فرمانده کل کارابینیری منصوب شد و این سمت را تا ۲۴ مه ۱۹۵۰ حفظ کرد. در ۱ ژوئن ۱۹۴۷، او اولین جشن نیروهای مسلح پس از ظهور جمهوری ایتالیا را در رم، در پادگان لژیون دانشجویان، در حضور رئیس‌جمهور انریکو د نیکولا و رئیس شورای وزیران آلچیده د گاسپری جشن گرفت. در سال ۱۹۴۷ او همچنین سازمان ملی کمک به یتیمان نظامی کارابینیری را تأسیس کرد. او در ۴ فوریه ۱۹۶۴ در رم درگذشت.[۱۳][۱۴] پس از آن به درجه سرهنگی رسید و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱ آلپینی شد.[۶][۷][۱۵]
منابع
- ↑ see also James Burgwyn (2012): Mussolini Warlord: Failed Dreams of Empire, 1940-1943, p. 102/103.
- ↑ www.carabinieri.it
- ↑ "5° Reggimento Alpini". Italian Army. Retrieved 28 July 2024.
- ↑ "5° Reggimento Alpini - La Storia". Italian Army. Retrieved 28 July 2024.
- ↑ F. dell'Uomo, R. Puletti (1998). L'Esercito Italiano verso il 2000 - Vol. Primo - Tomo I. Rome: SME - Ufficio Storico. p. 473.
- 1 2 3 4 5 Andrea Bianchi, Gli Ordini militari di Savoia e d'Italia, pp. 218–219
- 1 2 3 4 Gen. C.A. Umberto Ricagno. Ultimo comandante della gloriosa Divisione Alpina Julia October 2004 (in Italian)
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Umberto Ricagno (1890 – 1964), Italy".
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Umberto Ricagno (1890 – 1964), Italy".
- ↑ L’Eroismo pagato con sette anni di prigionia p. 4 (in Italian).
- ↑ "Umberto Ricagno, oltre le torture". 11 May 2014.
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Umberto Ricagno (1890 – 1964), Italy".
- ↑ "1° Reggimento Alpini". Quirinale - Presidenza della Repubblica. Retrieved 28 July 2024.
- ↑ "1° Reparto Comando e Supporti Tattici Alpini - Il Medagliere". Italian Army. Retrieved 28 July 2024.
- ↑ "Biography of Lieutenant-General Umberto Ricagno (1890 – 1964), Italy".
- "Dati biografici".
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Fedele De Giorgis». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵.