فرانسوا دو لا روک
فرانسوا دو لا روک | |
|---|---|
 | |
| رئیس حزب اجتماعی فرانسه | |
| دوره مسئولیت ۱۰ ژانویه ۱۹۳۶ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ | |
| پس از | حزب بنیان نهاده شد |
| پیش از | حزب منحل شد |
| رهبر کروآ دو فو | |
| دوره مسئولیت ۱۹۳۰ – ۱۰ ژانویه ۱۹۳۶ | |
| پس از | کوریس دآرتوی |
| پیش از | سازمان منحل شد |
| عضو شورای ملی فرانسه ویشی | |
| دوره مسئولیت ۲۳ ژانویه ۱۹۴۱ – سپتامبر ۱۹۴۲ | |
| Head of State | فیلیپ پتن |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۶ اکتبر ۱۸۸۵ لوریان، فرانسه |
| درگذشته | ۲۸ آوریل ۱۹۴۶ (۶۰ ساله) منطقه ۱۵ پاریس، فرانسه |
| ملیت | فرانسوی |
| حزب سیاسی | حزب اجتماعی فرانسه (۱۹۳۶–۱۹۴۰) |
| تحصیلات | مدرسه نظامی سن-سیر |
| پیشه |
|
| خدمات نظامی | |
| وفاداری | جمهوری سوم فرانسه |
| خدمت/شاخه | نیروی زمینی فرانسه |
| سال‌های خدمت | ۱۹۰۷–۱۹۲۷ |
| درجه | سرهنگ دوم |
| جنگ‌ها/عملیات |
|
فرانسوا دو لا روک (انگلیسی: François de La Rocque؛ فرانسوی: [fʁɑ̃swa dəlaʁɔk]؛ ۶ اکتبر ۱۸۸۵ – ۲۸ آوریل ۱۹۴۶) پرسنل نظامی و سیاستمدار اهل فرانسه بود که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۶ رهبری اتحادیه راست‌گرای فرانسوی «کروآ دو فو (صلیب آتش)» را بر عهده داشت و سپس حزب ملی‌گرای معتدل‌تر «حزب اجتماعی فرانسه» (۱۹۳۶–۱۹۴۰) را بنیان گذاشت؛ حزبی که از سوی چندین تاریخ‌نگار، از جمله رنه رمون و میشل وینوک به‌عنوان پیش‌درآمدی بر گُلیسم توصیف شده است.[۱][۲][۳]
لا روک در ۶ اکتبر ۱۸۸۵ در لوریان به دنیا آمد؛ او سومین پسرِ خانواده‌ای اهل اوت-اوورنی بود. پدر و مادرش ژنرال ریمون دو لا روک، فرمانده توپخانه مدافع پایگاه دریایی لوریان، و آن سولیه بودند.
او در سال ۱۹۰۵ وارد مدرسه نظامی سن-سیر شد، در دوره‌ای که با نام «پروموشن آخرینِ مدرسه قدیمی» شناخته می‌شد. در سال ۱۹۰۷ فارغ‌التحصیل شد و به الجزایر و حاشیه صحرای بزرگ آفریقا اعزام گردید و در سال ۱۹۱۲ به لونه‌ویل منتقل شد. سال بعد، ژنرال اوبر لیوته او را به مراکش فراخواند. با وجود آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، لا روک تا سال ۱۹۱۶ در آن‌جا ماند و به‌عنوان افسر امور بومی خدمت کرد؛ تا این‌که به‌شدت مجروح شد و به فرانسه بازگردانده شد. در همین زمان، برادر بزرگ‌ترش ریمون، که درجه سرگردی در ارتش داشت، در سال ۱۹۱۵ در نبرد کشته شده بود. با این حال، لا روک داوطلب شد تا در جبهه غربی بجنگد و برای فرماندهی یک گردان به سنگرهای منطقه سُم اعزام شد.
پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، او به ستاد بین‌متفقین مارشال فردیناند فوش منصوب شد، اما در سال ۱۹۲۱ همراه با هیئت نظامی فرانسه به فرماندهی ژنرال ماکسیم ویگان به لهستان رفت. در سال ۱۹۲۵، در جریان جنگ ریف و در چارچوب کارزار مارشال فیلیپ پتن علیه عبدالکریم الخطابی در مراکش، به ریاست اداره دوم منصوب شد. لا روک در سال ۱۹۲۷ با درجه سرهنگ دومی از نیروی زمینی فرانسه استعفا داد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده)، نشان خدمت ممتاز و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ شده است.
منابع
- ↑ René Rémond, Les Droites en France (first ed. Aubier-Montaigne, 1968)
- ↑ Winock, Michel (April–June 2006). "Revisiting French fascism: La Rocque and the Croix-de-Feu". Vingtième Siècle (90): 3–27. doi:10.3917/ving.090.0003. Retrieved 19 May 2019.
- ↑ Jenkins, Brian (2005). "Introduction: Contextualising the Immunity Thesis" (PDF). In Jenkins, Brian (ed.). France in the Era of Fascism. New York City: Berghahn Books. pp. 1–21. ISBN 978-1-57181-537-8. Retrieved 19 May 2019.
پیوند به بیرون
